Rolmodel zkt verhalen

Rolmodel werkt op vrijwilligers. Mensen die hun verhalen vertellen, hun zielenroerselen en hun diepste (soms ook donkerste) gedachten delen. Er mag al eens gelachen worden, maar praktische tips voor concrete problemen zijn ook welkom. Maar wat je ook leest, we eindigen altijd op een positieve noot. Die houden we erin met onze vaste bloggers, en met af en toe eens een gastblogger. Maar af en toe, dat vinden we niet meer genoeg. Dus doen we vandaag een oproep: Rolmodel zkt verhalen!




Iets voor jou?

Heb jij een verhaal rond leven met een beperking of mantelzorg en wil je dat graag kwijt, dan zit je aan het juiste adres. Eeuwige roem kunnen we je niet beloven, een smak geld evenmin, maar een luisterend oor en een plekje op onze blog + Facebookpagina kan je zeker krijgen. Blijf je liever anoniem? Dat kan ook!

Wat houdt het in?

Neem een kijkje op deze blog naar hoe we onze verhalen neerpennen. Schrijf dan je verhaal neer in dezelfde stijl en stuur het ons op. Onze eindredacteur kijkt de spelling na en na jouw akkoord wordt de tekst online geplaatst. Daarna zetten we een link op Facebook en is het aan jou om te liken en te delen zoveel je kan. Easy peasy!

Er zijn maar twee dingen waar we heel erg aan vasthouden:

  1. geen pure reclame, het is ons om het verhaal te doen en niet om de commerce. Een link leggen naar je pagina mag uiteraard wel, zolang het om de inhoud van je verhaal blijft draaien.
  2. altijd eindigen op een positieve noot voor je lezers. Zware onderwerpen mogen zeker, we willen zelfs helpen om moeilijke onderwerpen bespreekbaar te maken, maar we willen natuurlijk ook dat onze lezers terugkomen voor meer. Dus: inspireren, niet deprimeren!

Hoe contact opnemen?

Stuur je tekst op naar redactie@rolmodel.be en wij doen de rest. Makkelijk, toch?

Heb jij een mooi, ontroerend, spannend of juist heel erg praktisch verhaal? Of ken je iemand die geschikt zou zijn als gastblogger? Laat het ons weten en… spread the word!

Mijn Top 5 Favoriete Blog sites

Jullie kennen rolmodel. Elke week verschijnt er een ervaring online van mensen met een beperking en hun mantelzorgers. Maar wie meer wil lezen kan bij duizenden andere blogs terecht.

Hier zijn mijn 5 favoriete blogspots (na rolmodel uiteraard)!

 

 

5. Yoocanfind

Voor ieder wat wils. Yoocanfind is een blogplatform waar iedereen op bloggen mag rond beperkt zijn en is verbonden aan een groot sales-platform voor hulpmiddelen. Ondanks het commerciële karakter zijn er wel degelijk interessante blogposts te vinden. Goed zoeken is de boodschap want er zijn 9 verschillende thema’s die besproken worden. Van rolstoel tot interieur, van vakantiebestemming tot verhalen over studeren met een beperking, hier vind je van alles een beetje.

 

4. Charlie Goes

Jong en Enthousiast is Charlie, net zoals haar blog! Haar blog is nog maar net opgestart dus kan je van in het begin het verhaal van Charlotte, een dame uit Antwerpen die haar rug nek brak tijdens het snowboarden, volgen. Na haar per toeval ontmoet te hebben weet ik één ding zeker : Ze heeft een berg aan motivatie en potentieel! Ik ben benieuwd welke straffe ervaringen ze nog neer gaat pennen, jij ook?

 

3. Burugo

Wie kent hem niet? Onze eigen schrijver van blogs over Ikea-kasten ineen krijgen vanuit een rolstoel tot het krijgen van parkeerplaatsen in bureau’s van bankbedienden, deze man weet met zijn (h)eerlijke humor telkens weer een lach op mijn gezicht te toveren. Neem zeker een kijkje voor wat grappige, herkenbare verhalen om de dag door te komen!

 

2. The Mighty

De “Internationale Rolmodel” zoals ik hem noem, is een blogplatform waar mensen met alle soorten beperkingen hun positieve ervaringen delen. Ben je op zoek naar verhalen die aansluiten op jouw eigen situatie? Dan is dit “The place” to go!

 

1. Unstoppable me

Na het lezen van de tekst over de 7 levenslessen werd de blog van Jon Morrow op slag mijn favoriet. Met momenteel slechts twee blog posts online is het meteen ook de kleinste blog van de vijf. Laat je echter niet bedriegen, beide zijn zo fantastisch geschreven dat ik er elke keer opnieuw geïnspireerd en gemotiveerd door word. Volg Jon Morrow online op Facebook of zijn andere social media kanalen voor je maandelijkse portie motivatie!

 

Extra

Voor ik afsluit wil ik toch nog iemand vermelden, voor zij die hem nog niet kennen. Zach Anner is een Vlogger (video blogger) met een hersenverlamming die samen met zijn publiek de grenzen op zoekt van zijn kunnen en de humor rond beperkt zijn. Hij is ook een Sit-Down-Comedian en de schrijver van het boek “If at birth you don’t succeed“. Als er iemand je uit je put kan halen door zelfspot en hilariteit is het Zach wel! Bekijk zeker zijn youtube-kanaal en sociale media.

Groetjes,

Steven

Zo, dit was mijn top 5. Wat vind jij? Heb jij andere favorieten? Deel ze hieronder of op facebook met iedereen!

Lopen is rollen in de wereld van Burugo

“Loopt u even mee?” Na het lezen van deze grappige column van Burugo klinkt dit onschuldige zinnetje nooit meer hetzelfde!

Geduldig zat ik in mijn rolstoel te wachten in de lobby van het bankgebouw op de bankemployé waar ik een afspraak mee had die middag voor het jaarlijkse financiële spreekuurtje.

Gelukkig duurde het wachten niet erg lang. “Loo… ik bedoel rolt u maar even me”’, versprak hij zich bijna. En dat deed ik want ik wilde niet het risico rollen om te verdwalen in dit immense bankgebouw. Ik weet daar natuurlijk de weg niet want ik rol er de deur niet plat. Stel je voor dat ik per abuis de geldkluis inrol, het rolt mij al dun door de broek bij de gedachte alleen. En dan rol ik ook nog het risico om voor inbreker te worden aangezien dus dan moet ik het op een rollen zetten, en voor je het weet rol ik dan iemand van de sokken. Maar gelukkig rolde het zo’n vaart niet want ik kon de bankbediende prima bijhouden – ik heb dan wel een dwarslaesie maar ik rol nog als een kievit! (Maar niet te snel, want hardrollers zijn doodrollers).

Ik kreeg een parkeerplaats achter een bureau, en bestelde eerst maar eens een kop koffie want ik wilde niet meteen te hard van stapel rollen. Terwijl de accountmanager, want zo stelde hij zich voor (ik noem zo iemand klerk), zich het vuur uit de sloffen rolde voor mijn cappuccino rolde ik in gedachten vast op de zaken vooruit. Ik kreeg mijn koffie (met flink veel cafeïne want dat bevordert de bloedsomrol heb ik ergens gelezen) en we namen samen mijn financiële levensrol door. Het gesprek verrolde verder zonder noemenswaardigheden en was dan ook vrij snel afgerold. Ik rol heus niet in twee sloten tegelijk als het over financiën gaat, liet ik hem terrols nog even weten.

“Ik zal u naar de uitgang begeleiden, Loo…, ik bedoel rolt u mee?”

deed-ie het weer.

 

Ontdek meer columns van Burugo op dwarslaesie.nl/column of op facebook.com/burugocolumns

Zijn er uitspraken waar jij je aan ergert als rolstoeler? Of trek jij je daar juist niets van aan? Of ben je mantelzorger en weet je soms ook niet wat gezegd? Laat het ons weten! 

Awel… Ja!

Onafhankelijk Leven vzw startte onlangs een nieuwe campagne genaamd “Awelja!” waarin mensen met een beperking rechtstreeks de vraag stellen hen te assisteren bij dingen die niet zo evident zijn voor hen.

 

Zo wil Xander zelfstandig naar het werk, wil Femke graag haar huiswerk maken en wil Guny graag naar de supermarkt…

Hallo,

Ik ben Guny een vrouw van 36 jaar met een verstandelijke beperking ik wou jullie laten weten dat ik dankzij een budget dat ik van de overheid krijg, nu een tiental jaar heb mijn plaatsje in de maatschappij heb gevonden.

Guny Jamin

Ondanks mijn beperking leid ik een gewoon leven in een gezellig appartement in een aangename stad in de Kempen, ik doe net als iedereen mijn huishouding en mijn boodschappen. Ik heb hobby’s en vrije tijd. Het enige wat mij onderscheid is dat ik dit alles niet zou kunnen doen moest ik niet de ondersteuning hebben van mijn assistenten, die mij helpen, begeleiden en aanmoedigen.

Als ik boodschappen doe weet ik heel goed wat ik nodig heb om te koken en te poetsen, alleen helpen zij mij om de juiste producten en hoeveelheden te kopen. Aan de kassa kijken zij mee over mijn schouder of het juiste bedrag betaald wordt. Voor mijn verplaatsingen bereiden mijn assistenten dit mee voor, zij kijken mee welke trein of bus ik moet nemen en schrijven stap voor stap op waar en wanneer ik moet afstappen of overstappen. Indien het om een nieuwe of ingewikkelder verplaatsing gaat gaan zij mee.

Awel ja campagne

Moest morgen mijn budget er niet meer zijn dan ben ik verplicht om naar een voorziening te gaan. Ik zou dit heel erg vinden want ik heb heel erg mijn best gedaan om mijn plaatsje in de maatschappij te veroveren en te vinden en voel mij daar heel gelukkig bij. Is dit niet wat elke jonge volwassenen wil?

Ik wil aan iedereen tonen dat kleine dingen in het leven vaak grote uitdagingen zijn voor mensen zoals ik. Daarom doe ik mee aan de ‘Awel Ja’ campagne van Onafhankelijk Leven vzw. Neem zeker eens een kijkje op www.awelja.be en maak mee het verschil.

Groetjes, Guny.

De ‘Awel ja!’ campagne draait niet om intensieve ondersteuning of doorgedreven professionele hulp, maar om kleine investeringen in tijd en moeite die een enorm resultaat opleveren. Iedereen met het hart op de juiste plaats, kan meedoen. Met succes want voorlopig is Guny geholpen, maar er zijn nog veel mensen die hulp zoeken.

Iederéén kan helpen en een verschil maken, ook jij!  Ben jij bereid “Awel…Ja!” te zeggen?

 

 

Het zit ‘maar’ Tussen de oren

De moedige getuigenissen die mijn medebloggers (o.a. CharlotteKristienSarahSteven) hiervoor deden over hun moeilijke periodes zette mij aan om deze persoonlijke blog te schrijven.

Want enkele weken terug zag ik een filmpje passeren op Facebook :

 

Aanklacht

Eigenlijk is deze blog een aanklacht. Een aanklacht tegen het eindeloze taboe dat op psychische problemen ligt, maar vooral tegen de vooroordelen en de oneerlijke behandelingen die mensen met een etiket “psychisch-probleem” op hun voorhoofd moeten ondergaan.

De moeilijkheid ligt hem volgens mij voor een groot stuk bij de onzichtbaarheid van de meeste psychische problemen. Niet iedereen beantwoordt immers aan het stereotype van de met hangende schouders door de gang slufferende man of vrouw die nauwelijks aanspreekbaar is en wacht op de volgende medicatieronde of koffiepauze in het ziekenhuis. Vele mensen met psychische problemen lopen net als iedereen in de supermarkt of oefenen in goede periodes een job uit. Sommige psychische problemen zijn tijdelijk (en misschien daarom nog moeilijker te begrijpen voor de omgeving).

Anderzijds brengt zichtbaarheid ook weer problemen met zich mee (Bv. Littekens door zelfverminking, extreem mager zijn, …). Mensen worden scheef bekeken of worden er zelfs op aangesproken.

Persoonlijke getuigenis

Mijn verhaal wordt hier pas persoonlijk. Graag wil ik namelijk een getuigenis brengen over mijn zus (uiteraard met haar goedkeuren, want ik vind dit heel dapper!). Haar psychische kwetsbaarheid was reeds zichtbaar als kind/puber: ze was extreem angstig, perfectionistisch, beïnvloedbaar, met perioden erg depressief of anorectisch en extreem aanhankelijk (of moet ik zeggen ‘afhankelijk’). Anderzijds was ze een kind met vele talenten: ze deed het uitstekend op school, was erg sportief en muzikaal, erg empathisch en zorgend en overgoot dat alles met een goede portie humor. Voor de buitenwereld leek er vaak niets aan de hand.

Pas toen mijn zus de middelbare school verliet, werd de ernst van haar problemen echt duidelijk. Ze kon maar niet loskomen van ons, volwassen worden was niets voor haar. Haar angstaanvallen en depressie werden zo zorgwekkend dat de ene opname na de andere volgende in verschillende psychiatrische ziekenhuizen. Ze begon zichzelf ernstig te verminken en ondernam meerdere zelfmoordpogingen. Telkens als de telefoon rinkelde stond bij ons het hart even stil: ‘toch niets met zus?!’.

Ook voor ons als familie volgde een moeilijk aanvaardingsproces: ‘Waarom kwam dit meisje met zoveel talenten niet tot een gelukkig leven?’. Pas later kwam aan het licht dat ze meerdere traumatische ervaringen had ondergaan die ze al die jaren voor zichzelf had gehouden. De combinatie met haar waarschijnlijk aangeboren kwetsbaarheid maakt het haar nu erg moeilijk. Momenteel gaat het met ups en downs, soms thuis, soms in het ziekenhuis. Als gezin hebben we dit een plaats kunnen geven en natuurlijk zie ik haar doodgraag: ze is en blijft m’n zusje.

hugging sisters generic pic

De aanklacht die ik wil maken ligt hem in het volgende: je kan je nauwelijks inbeelden hoe vaak ik de reactie al heb gekregen: ‘ze ziet er nochtans goed uit’ of ‘het zou moeten de mijne zijn, ik zou veel strenger zijn!’ … Ik wijt dit dan maar aan onwetendheid en trek het me niet aan, maar ook binnen de gezondheidszorg (ja, zelfs de psychiatrische!) zijn de reacties soms walgelijk.

Zo herinner ik me dat mijn zus na een overdosis en het leegpompen van haar maag klaagde dat ze zich niet goed voelde en dat de spoedverpleegkundige gewoon antwoordde met: ‘dat had je dan maar niet moeten doen’. Nadat ze bij een ontsnappingspoging van het dak sprong en daarbij een ruggenwervel en haar staartbeen brak, duurde het weken alvorens haar pijnklachten ernstig genomen werden en ze naar het ziekenhuis kon om foto’s te laten nemen en pijnstillers te krijgen. Zo ook met klachten van tandpijn, waarna bleek dat ze een ernstig abces had ontwikkeld.

Waarom? Waarom wordt bij mensen met psychische problemen zo vaak gedacht dat het allemaal hun eigen fout is, een kwestie van ‘niet willen’ of ‘niet hard genoeg zijn om het leven aan te kunnen’? Waarom worden hun fysieke klachten niet ernstig genomen?

Mijn zus liet een paar maanden terug haar hele onderarm betattooeren zodat haar littekens nog nauwelijks zichtbaar zijn. Sindsdien zijn vele afkeurende blikken veranderd naar nieuwsgierige vragen of complimenten. Nochtans nog steeds hetzelfde meisje, niet?

 

Hebben jullie ook voorbeelden van vooroordelen? Van foute reacties tov mensen met psychische problemen? Of herkennen jullie ze bij jezelf? Heb je zelf psychische problemen en te maken gehad met onbegrip?

Schrijf het allemaal in een reactie hieronder en deel jullie meningen hierover met mij en mijn zus!