Op schoot

Je hebt altijd je handen vol, da’s de ellende.

Dus als je iets wilt vervoeren als rolstoeler doe je dat doorgaans op je schoot.

Maar je kunt natuurlijk niet alles meenemen.

 

 

 

Te transporteren artikelen mogen bijvoorbeeld in mijn geval niet breder zijn dan 48,7 cm hoger dan 37cm of zwaarder dan een doorsnee schoonmoeder. Dus een wulpse jongedame, mits schaars gekleed, (allemaal gewicht nietwaar?) lukt nét. Maar een krat cola bijvoorbeeld is best lastig. Een flesje rode wijn lukt gelukkig weer wel.

 

En sommige dingen zijn weliswaar klein en licht, doch niet vervoerbaar op schoot. Zoals goudvissen in kommen (te nat), klonten ijs (te koud) (en te nat op den duur), koppen tomatensoep (te rood), een winterpeen (geen gezicht), of hondenpoepscheppen (te vies).

 

Er is nog een alternatieve wijze!

 

De rugzak, welke door de rolstoeler niet op de rug, maar op de rugleuning van de rolstoel kan worden bevestigd. Maar ook daar kunnen geen kratten cola, goudvissen in kommen enzovoort in. Om van schaars geklede wulpse jongedames nog maar te zwijgen.

Het gewicht van zo’n gevulde tas is bovendien fnuikend voor de rolstoelbalans. Waardoor je bij de geringste onbeheerste beweging op je rug ligt gelijk een schildpad en dus nooit meer overeind kan komen zonder hulp van derden.

 

Ooit heb ik voor mezelf een soort aanhangwagentje gemaakt, een omgebouwd tweedehandsje van de rommelmarkt. En dat werkte best aardig moet ik zeggen, maar ik reed voor joker. Ik weet alleen niet zeker of dat door die aanhanger kwam, of door de Bob de Bouwer afbeelding aan de achterkant van het vehikel.

 

De ideale transport methode heb ik nog niet kunnen bedenken. Behalve dan voor het vervoer van etenswaren, namelijk: het spul eerst opeten en daarná pas vervoeren. Dat is ook nog eens een stuk goedkoper!

Maar dan moet je het wel vóór de kassa op hebben.

 

BURUGO

 

Ontdek meer columns van Burugo op www.burugo.nl of dwarslaesie.nl/column of op facebook.com/burugocolumns

 

Uw tas

‘Kassajuffrouw gezocht (M/V)’ Staat er op een briefje dat aan een kolom in de supermarkt hangt.

En daaronder nog zo’n vreemde verkondiging: ‘De kassière kan u vragen om in uw tas te mogen kijken.’

Ik ben het met de tweede mededeling volstrekt oneens.

 

 

Daarom heb ik zelf ook altijd een document in mijn binnenzak waar op staat: ‘meneer Burugo kan vriendelijk bedanken voor de eer wanneer hem onverhoopt door de kassière (M/V) wordt gevraagd om in zijn tas te mogen kijken.’

Ik wil nog wel eens zien wat de rijdende rechter daar dan van vindt!

Mijn tas zit namelijk vol met spullen waar de kassajuf (M/V) niets mee te maken heeft. Daarom heb ik verschillende opties overwogen om mijn privacy qua tas te waarborgen.

Top Secret

Mijn tas thuislaten bijvoorbeeld, maar dan moeten alle boodschappen op schoot mee naar huis met als gevolg een bevroren, doorweekt en of besmeurd kruis. En dat moeten we niet hebben.

Een andere optie is om een dooie muis of een vogelspin in mijn tas te verstoppen. Geen kassameisje (M/V) die daar tegenop kan. Maar ik ben zelf ook als de dood voor muizen en onze vogelspin heeft griep dus die vlieger gaat ook al niet op, temeer omdat ik ook bang ben voor vliegers.

Het mandje even meenemen is ook niet mogelijk want dat is ten strengste verboden in de buurtsuper. Een mooi glimmend winkelwagentje met ingebouwd kinderzitje en rondom schijfremmen kun je straffeloos meenemen tegen betaling van een luttele vijftig cent, maar een vies lelijk boodschappenmandje met het ouwe bonnetje van je voorganger er nog in krijg je onmogelijk langs de kassajongedame (M/V).

winkelmandje

Gelukkig heeft de kassameid (M/V) (deze heet Henk) vandaag een goede bui, en wil niet in mijn tas kijken.

Hij/zij (weet ik het) vraagt zelfs vriendelijk of ze (..) moet helpen om de boodschappen in mijn tas te stoppen die altijd braaf aan de rugleuning van mijn rolstoel hangt, maar ik heb vriendelijk bedankt met de woorden: “Toch stiekem willen kijken hé, boefje!”

 

Burugo

 

Ontdek meer columns van Burugo op www.burugo.nl of dwarslaesie.nl/column of op facebook.com/burugocolumns

Ook op onze blog kan je nog meer columns lezen van Burugo. Zeker de moeite waard!

Water en bier

Doe jij veel zelf? Burugo verkiest eigen werk, al dan niet met biertje. Hoe dat dan gaat? Dat lees je hier…

Onze keukenkraan lekte.

Daar zijn keukenkranen toch ook min of meer voor bedoeld? Hoor ik u denken. En daar hebt u gelijk in.

 

Maar u denkt voor uw beurt, want onze kraan lekte ook op momenten dat we hem helemaal niets gevraagd hadden.

Dus hij moest er uit, besloot ik, want ik ben keihard in die dingen. En omdat mijn vrouw toch perse een kraan in de keuken wilde ging ik naar de winkel om een nieuwe te kopen.

De winkel betrof een doe het zelf zaak, dus besloot ik hem dan ook maar zelf te monteren. Klusje van niks, stelde ik mijn verschrikt kijkende huisgenotes gerust. Voor alle zekerheid gingen ze toch maar een paar daagjes naar oma.

Des te beter, pottenkijkers kunnen we nu even niet gebruiken. Om te beginnen moet de hoofdkraan dicht. Deze bevindt zich in het kruipluik bij de voordeur, ruim een meter onder de vloer. Zo lang zijn mijn armen niet. Dus van een houten lat en wat schroeven een hoofdkraandicht(of open)draaimachine (© Burugo) in elkaar geflanst, en de kraan dichtgedraaid.

Tijd voor een biertje, want dat hoort bij bouwvakkerswerk.

En nu de oude kraan eraf. Als ik mijn neus tussen mijn knieën stop pas ik precies onder onze onderrijdbare keuken. Klein nadeel: dan bevindt de kraan zich boven mijn achterhoofd, maar ik ben geen kniesoor.

Op de tast lukt het mij toch om de kraan los te krijgen, wel jammer dat de hoofdkraan nog niet helemaal dicht zat. Met een drijfnatte rug bevrijd ik mijzelf uit mijn benarde positie met als trofee de defecte kraan. Eerst de hoofdkraan goed dicht, en dan nog maar een biertje.

Wederom dubbelgevouwen en op de tast monteer ik de nieuwe kraan. Wonderlijk genoeg ging het vrij vlot, en lekte er niets bij het opendraaien van de hoofdkraan.

Er kwam alleen loeiheet water uit de blauwe kant van de kraan, mijn opvatting dat we daar heus wel aan zouden wennen zou ik natuurlijk nooit overeind kunnen houden bij mijn gezin, dus alles moest nog een keer.

Biertje doen? Ja, best.

Ruim twee uur heeft het me al met al gekost, maar ’t is me wel gelukt en dat stemt mij zeer content!

Maar dat kan ook door het bier komen.

 

Burugo

 

 

 

Ontdek meer columns van Burugo op dwarslaesie.nl/column of op facebook.com/burugocolumns

Ook op onze blog kan je nog meer columns lezen van Burugo.

Burugo op nieuwjaarsreceptie in 2018

Had jij met het werk dit jaar al een nieuwjaarsreceptie? Heb je lekker gegeten, gedronken, gedanst? Lees hier hoe het Burugo verging, vanuit zijn rolstoel…

Met frisse tegenzin meldde ik mij in een zalencentrum, teneinde de nieuwjaarsreceptie van mijn werk bij te wonen.

Ik was ruimschoots op tijd, zoals gewoonlijk, omdat ik altijd een parkeerplekje zoek waarvan ik zeker ben dat ik bij vertrek nog steeds bij mijn auto kan.

Nieuwjaarsreceptie met de rolstoel

Binnengekomen wilde iemand mijn jas afpakken, maar ik weerhield haar hier vriendelijk van. Als je vroeg bent, komt je jas van onderen op de kapstok te hangen, waar je sowieso niet bij kan, wat inhoudt dat je als laatste weer naar huis mag… en dat was ik absoluut niet van plan!

In de zaal zelf was er – behalve de mijne – geen stoel te bekennen. Tafels waren er wel voldoende, en wel van het o zo gezellige ‘sta’ type.

Ik nam plaats aan, of eigenlijk ‘onder’, zo’n tafel en kreeg een koffie van de barjuffrouw. Terwijl ik mijn koffie nuttigde, druppelde de zaal langzaam vol en tegen de tijd dat het feest losbarstte, stond ik ingeklemd tussen 200 mensen, met  400 billen, die ik allemaal ongemerkt had kunnen betasten, maar het waren vooral mannenbillen en die zijn mij te hard.

De directeur zette een aantal jubilarissen in het zonnetje, en ik begaf mij moeizaam richting het buffet, kreten slakend als ‘pardon, excuseer, sorry, mag ik even..,’ (ik ben een welopgevoed kereltje).

Omdat het gratis was, besloot ik een bord flink vol te scheppen met etenswaar. Maar de schalen met het grote-mensen-voer stonden natuurlijk veel te hoog voor mij. Gelukkig was er ook aan de kinderen gedacht en stond er op een laag tafeltje een schaal met aardappelpuree, en ook één met appelmoes.

Nadat ik mij hiermee had volgepropt en de kleurplaat die bij de appelmoes hoorde, had afgeraffeld, wist ik stiekem te ontsnappen.

Buiten op de parkeerplaats hoorde ik vanuit de speakers “gelukkig Nieuwjaar” schallen.

Gelukkig wel.

 

Burugo

Ontdek meer columns van Burugo op dwarslaesie.nl/column of op facebook.com/burugocolumns.

Ook op onze blog kan je nog meer columns lezen van Burugo. Zeker de moeite waard!

Burugo zegt schol

Lust jij ook wel eens een glaasje? Wat drink jij dan het liefst: bier, wijn of ander lekkers? Burugo kiest vooral voor rode wijn. Waarom? Dat lees je hier…

Één goed glas rode wijn per dag is gezond, heb ik mij ooit laten vertellen (door een slijter). Maar ik heb liever een glas goede wijn, de kwaliteit van het vaatwerk kan mij eerlijk gezegd gestolen worden. ‘Op één been kun je niet lopen’, is dan vaak het gezegde dat hier op volgt, teneinde volledig geoorloofd nóg een glas wijn te kunnen verorberen. En als je zoals ik op twee benen ook niet kunt lopen, dan worden het er dus minimaal drie. Omdat het moet hè, want mijn gezondheid gaat voor alles.

Op zich een prima gewoonte, en ook prima vol te houden zelfs voor een rolstoelgebruiker. Je krijgt er alleen wel lelijke deuken van in je meubilair. Daarom mag je natuurlijk ook niet rijden als je beschonken bent, maar gelukkig is er vanavond geen politie in de woonkamer. Wel twee roze olifanten trouwens, waar die nu opeens vandaan komen?!

Ik drink eigenlijk altijd rode wijn als ik alcohol drink. Dat is gewoon het handigst als je in een rolstoel zit. Want van bier moet je vijf keer in het uur plassen, en dat is thuis geen probleem maar op de verjaardag van tante Mien moet er iedere keer twaalf man opstaan om je erdoor te laten. En vervolgens kom je er dan achter dat je niet door de deuropening van de wc past. Met alle gevolgen van dien voor de sanseveria in de gang van tante Mien, die voorlopig geen water meer behoeft.

Nog een geluk dat die plant daar stond, anders was de brievenbus de enige uitweg geweest. Leg dat maar eens uit aan de postbode die net de wenskaarten komt bezorgen! Je kan natuurlijk ook witte wijn drinken, maar daar zit minder alcohol in dus moet je er meer van drinken om hetzelfde resultaat te bereiken, en dan moet je wederom plassen. Gewoon rode wijn dus.

Burps.

Pardon.

 

Ontdek meer columns van Burugo op dwarslaesie.nl/column of op facebook.com/burugocolumns

Ook op onze blog kan je nog meer columns lezen van Burugo. Zeker de moeite waard!