Achter de schermen van Brussels Airport

Het vliegtuig nemen voor mensen met een fysieke of mentale beperking kan een grote uitdaging lijken. Hoe raak je bijvoorbeeld met een rolstoel in het vliegtuig? Brussels Airport heeft een aparte dienst die zich uitsluitend bezig houdt met deze verzoeken. Wie werkt bij Axxicom komt als passagiersassistent de meest hartverwarmende verhalen tegen tijdens een werkdag…

 

Reizen met een rolstoel

Als passagiersassistent heb ik ondertussen vele mooie verhalen verzameld. Maar het verhaal dat me nog steeds het meest bij blijft gaat over de liefde van een ouder koppel op een vlucht van United. Blijkbaar niet per toeval ‘United’…

 

Love airport wheelchairs

 

Ze hadden elkaar op latere leeftijd leren kennen. Allebei hadden ze reeds een karrevracht aan bagage en dan bedoel ik hun verleden, en niet hun bagage zonder wieltjes, die het ons wat moeilijker maakte om ons tot aan de uitgang te begeven. Ik duwde samen met mijn collega het verliefde koppel verder. De rolstoelen gingen soms uit elkaar, en ter hoogte van de bagageband week de ene uit naar rechts en de andere naar links. Tussendoor hielden ze al lachend elkaars hand vast. Het was precies een gondeltocht doorheen de bagagehal.

Samen oud worden met een beperking

Al pratend kwam ik erachter dat ze beiden aan de andere kant van de wereld wonen. Zij was een zeventigplusser uit Lille en hij een tachtigplusser uit Texas die nog steeds tussen de olievelden woonde. Wat me het meest opviel, is dat ze elkaars taal perfect spraken! Talen die allebei niet zo evident zijn voor de ander. Heb je ooit al een Texaan Frans horen praten? Of vind maar eens een perfect Engelssprekend persoon in Noord-Frankrijk.

 

 

Ze vertelden me dat ze samen nog steeds geen vaste stek hadden en dat ze daarom bleven pendelen naar elkaars thuis. Dankzij onze passagiersdienst is het ook mogelijk om dit gemakkelijk te doen, en hun perfecte idee om samen oud te worden, te kunnen realiseren.

Groet,

Anthony Verbist

 

Ken jij ook nog inspirerende, hartverwarmende verhalen? Deel ze met ons op Facebook of stuur ze op naar redactie@rolmodel.be. Wil je meer weten over speciale assistentie op Brussels Airport? Dat kan snel en gemakkelijk via de website.

Seksualiteit met een beperking

Aditi vzw werkt rond Seksualiteit en Intimiteitszorg op maat voor mensen met een beperking en ouderen door het geven van advies, informatie en ondersteuning. De moedige getuigenis van Frederica doorbreekt de taboes rond het onderwerp voor jullie.

 

 

Mijn naam is Frederica en ik ben 31.

Door een aangeboren spierziekte zit ik in een rolstoel. Sinds kort heb ik ook een vriend, maar de voorbije jaren deed ik regelmatig een beroep op Aditi vzw, want mensen met een handicap zijn ook seksuele wezens die recht hebben op seksualiteit en een relatie.

Ik was er echter lange tijd van overtuigd dat ik nooit een relatie zou hebben. Ik hielp mijn vrienden met hun liefdesperikelen, maar niemand leek erbij stil te staan dat verliefdheid en seksualiteit ook een belangrijke rol speelden in mijn leven. Mensen met een beperking worden vaak niet beschouwd als seksuele wezens. Het lijkt wel alsof seksualiteit niet hoort bij het leven met een handicap. Ik begon dat op den duur ook zelf te geloven.

Pas toen ik aan de unief zat durfde ik tegen een aantal mensen vertellen over mijn gevoelens. Ik merkte dat mijn vrienden openstonden voor mijn verhaal en dat ze beseften dat ik, net zoals iedereen, nood had aan seksualiteit. Diezelfde vrienden brachten me in contact met Aditi. Rond mijn vijfentwintigste kwam de film Hasta la Vista uit. Daar was toen veel rond te doen op televisie, en in diezelfde periode werd ook een reportage over Aditi uitgezonden. Mijn vrienden hadden die reportage gezien en vroegen waarom ik geen gebruik maakte van hun dienstverlening. Ik wist wel dat het bestond, maar ik was nog niet helemaal overtuigd en durfde de stap niet goed te zetten. Tot mijn vrienden op mijn verjaardag zeiden dat ze een cadeau voor mij hadden. Toen moest ik wel.

 

Aditi vzw

 

Na een intakegesprek regelde ik via Aditi een afspraak met een man van 42. Die eerste keer wilde ik vooral kennismaken. Zeker niet meteen all the way gaan. Het eerste contact was heel onwennig. Ik was ontzettend nerveus en had moeite om ervan te genieten. De hele tijd vroeg ik me af waarmee ik eigenlijk bezig was. Gelukkig voelde die man dat goed aan en hebben we er achteraf over kunnen praten. Omdat de ontmoeting uiteindelijk meeviel, hebben we daarna opnieuw afgesproken. Gedurende vijf jaar bleef ik deze dienstverlener zien. Altijd dezelfde, omdat het klikte en omdat ik vertrouwen wilde opbouwen. Ik ben heel kwetsbaar – ik kan zelf bijna niks – waardoor ik zeker het gevoel wilde hebben dat er niks verkeerds zou gebeuren. We zagen elkaar maximum één keer per maand.
Na een tijdje kenden we elkaar en dat schiep een band, maar die was duidelijk vriendschappelijk. Ik zou bijvoorbeeld niet verliefd op hem kunnen worden.

Deze seksuele dienstverlening is heel belangrijk voor me geweest, ook al was het geen surrogaat voor een relatie. Een relatie is heel anders. Ik wilde ook iemand waarmee ik eens naar de cinema kon gaan of in de zetel kon knuffelen. Seksuele dienstverlening gaat in de eerste plaats over seks: leuk, maar niet hetzelfde als romantiek.

De seksuele dienstverlening zorgde voor een boost in mijn zelfvertrouwen. Vroeger was ik ervan overtuigd dat ik niets te bieden had en dat een relatie nooit zou lukken, maar dankzij Aditi durfde ik eindelijk te daten. Ik besefte dat ik ook een seksueel wezen ben en dat ik ook recht heb op een relatie.

 

Seks in een rolstoel

 

Een halfjaar geleden besloot ik mijn kans te wagen op de datingapp Tinder. Daar leerde ik mijn huidige vriend kennen. Hij heeft geen handicap. Aanvankelijk ging ik ervan uit dat mijn partner sowieso een beperking zou hebben. Ik ging daar ook specifiek naar op zoek, tot mijn vrienden mij aanmoedigden om Tinder eens te proberen. Eerst was ik daar vreselijk tegen: ik was ervan overtuigd dat ik totaal geen kans maakte op een datingapp die zo op het uiterlijk gericht is, maar mijn vrienden bleven aandringen en dan heb ik het toch geprobeerd.

Ik ging verschillende keren op date, maar in de meeste gevallen bleek mijn rolstoel uiteindelijk toch een struikelblok. Ik begrijp dat wel. Het is niet evident om met mij op stap te gaan of een relatie te hebben, dus ik heb er ook alle respect voor als iemand dat niet ziet zitten. Dat betekent echter niet dat zo’n situatie niet pijnlijk is. Als ik verliefd ben en het wordt niets, en ik wéét dat het aan die rolstoel ligt, en niet aan mijn persoonlijkheid, dan is dat natuurlijk erg confronterend.

Mijn vriend vindt mijn rolstoel geen probleem. Hij ziet geen verschil tussen mij en iemand anders, zegt hij. Ik vind dat heel knap van hem. Ik had niet verwacht dat ik iemand zou vinden die mijn situatie neemt zoals ze is en dat heb ik zeker ook te danken aan de positieve ervaring via Aditi.

Frederica

 

Wat zijn jouw ervaringen rond seksualiteit, intimiteit en beperkingen? Laat het ons weten in een reactie hieronder of op facebook!

Mijn diamanten kerst

Mijke blikt hier terug op de afgelopen zeven jaren van haar leven die loodzwaar waren, zowel fysiek als mentaal, maar waar ze dankzij haar ‘diamanten’ een een stevige dosis volharding doorheen geraakt is. Dit is haar ontroerende maar hartverwarmende verhaal dat ze graag met ons wil delen voor kerst.

Vandaag, met zicht op de kerstboom, is het voor mij een dagje van even stilstaan, van genieten, van lessen zien. Zeven jaar geleden heb ik de beslissing genomen om alleen verder te gaan met mijn diamanten. Het is zwaar en moeilijk geweest. Weg zekerheid, weg gezin, weg eigen huis, weg familie, maar ook weg kommer en kwel, weg geweld, weg onzekerheid, weg bang zijn, weg elke seconde waken. Zeven jaar na datum kan en wil ik jullie meegeven dat we er nog steeds staan.

De zware jaren

Na jaren voor de keuze te staan of ik zelf zou eten of de kinderen, piekeren of er morgen voor iedereen iets te eten zou zijn, of we morgen nog een dak boven ons hoofd zouden hebben, of we het wel zouden halen allemaal,… kijk ik trots terug. Het zijn loodzware jaren geweest met ups en vooral heel veel downs. Maar nu hebben we terug een vast stekje, mijn kids zijn ondertussen pubers en zoeken hun weg met elk hun eigen ups en downs, ik mag er langs de zijlijn staan voor hen.

En ja ik heb zelf veel moeten afgeven. Tot mijn goede gezondheid toe. Maar ik ben er nog. Ik sta af en toe nog overeind (letterlijk) en ik ben er nog. En ja, het is met de rolstoel te doen en ja, zelf duwen lukt bijna niet meer de laatste weken, maar ik ben er nog, ik kan genieten van kleine dingen zoals een wandeling vandaag met mijn schatten, de ene duwend achter de rolstoel, de andere foto’s makend. Genietend van het samenzijn met ons gezin, mijn alles.

De steun

Zeven jaar verder kijk ik vol trots naar waar we nu staan. Ik heb het niet alleen gedaan, er stonden steeds mensen aan de zijlijn, mensen die steeds in me zijn blijven geloven, die me niet hebben doen opgeven. Zeven jaar later heb ik er een nieuwe familie bij gekregen, mensen die zijn blijven hangen gedurende die periode. En mijn lieve maatje (en zijn Hachiko familie) dat sinds kort bij me woont en me elke dag helpt om het toch weer net dat beetje draaglijker te maken. ‘s Ochtends kijkt hij me aan alsof hij al weet hoe ik me voel vandaag.

Marijke Cappaert

Weet je, na zeven jaar kijk ik vol trots terug naar de afgelopen periode, we hebben het wel gedaan! Mijn kinderen stralen deze kerst, maken plannen voor hun toekomst – zalig om te horen! En als ik iets geleerd heb de afgelopen zeven jaar is het wel dat je vaak sterker bent dan je denkt. Nooit opgeven, altijd blijven vooruitkijken naar dat ene lichtpuntje in die grote duisternis en ooit is er dan het moment waarop dat lichtpuntje vergroot en je het weer gehaald heb.

Want weet je, de gelukkigste mensen hebben niet van alles het beste, ze maken van alles het beste. En ik, ik ben gelukkig na een dag zoals vandaag. Een dag vol inzichten, genieten, stiekem een traantje wegpinkend naast mijn kerstboom.

Groet,
Mijke

 

Waar ben jij dankbaar voor op kerst dit jaar?

 

Naar Barcelona met de rolstoel – deel 2

Christ’l en Marc gingen met het vliegtuig naar Barcelona voor een gezellig uitje met z’n tweetjes Dat was niet zo evident als je zoals Christ’l in een rolstoel zit, zoals je kon lezen in deel 1. Ontdek hier, in deel twee, hoe rolstoelvriendelijk de stad Barcelona is. 

Het wordt een week Genieten (met grote G!). Onze eerste wandeling met rolstoel is een droom, elk trottoir is op het einde afhellend (gemakkelijker kan niet). De zon, de vriendelijke Barcelonezen, de gastronomie, La Rambla, de winkels, … vakantiesfeer ten top!

Een schatkaart van Barcelona

Het hotel beschikt over diverse folders van de vele bezienswaardigheden die Barcelona rijk is. Wat ons ook erg charmeert is een ‘Restaurantkaart’, waarop niet alleen de diverse resto’s terug te vinden zijn waar je de culinaire cultuur kan ontdekken, maar ook welke rolstoeltoegankelijk zijn! Een ‘schatkaart’ die  alle dagen meermaals wordt geraadpleegd!

Met de rolstoel in Barcelona rondrijden

De kamer is ruim genoeg om met de rolstoel en rollator te manoeuvreren, de badkamer heeft naast inloopdouche met douchezitje ook beugels aan het toilet en is dus volledig rolstoelaangepast.

Het ontbijtbuffet is fenomenaal! Een zeer uitgebreide keuze, die tot en met 10u30 rijkelijk wordt aangevuld met allerlei lekkers, wij brunchen hier elke dag! Het personeel is zeer vriendelijk, je wordt echt als een koning behandeld.

Het enige minpuntje van het hotel is de toegangsdeur naar de toiletten. Deze kan je vanuit de rolstoel niet alleen openen, maar met bereidwillige hulp is dat probleem direct verholpen.

El Prat Airport

De week is voorbij gevlogen en wij moeten jammer genoeg huiswaarts keren.

Iets na 13u00 worden we aan ons hotel opgehaald door de bestelde taxi VW-Caddy-Max (Esther heeft ons de eerste dag doorgegeven dat we die op dat tijdstip mochten verwachten), die ons wederom veilig naar de luchthaven brengt.

Inchecken mogen wij aan de Business balie (waar slechts 3 mensen voor ons staan, en niet aan de lange rij voor Economy). Weer enkel onze identiteitskaart tonen en onze valies afgeven en daarna een hele resem telefoontjes van het personeel i.v.m. de rolstoel en toegang tot het vliegtuig. Uiteindelijk krijgen we stoelen 4E en 4F toegewezen (en brengen ze mij met speciale, smalle rolstoel tot aan mijn zitplaats, blijkt achteraf). Ook hier kan ik een beroep doen op assistentie, maar minder praktisch georganiseerd dan in België (zal waarschijnlijk op zijn Spaans zijn). Wel erg vriendelijk en zeer behulpzaam!

De luchthaven is zeer groot en opnieuw komt ze chaotisch over. Ook de bewegwijzering waar de rolstoelgebruikers moet gecontroleerd worden want ze is allesbehalve duidelijk. Maar met de vriendelijke hulp van een personeelslid worden we door een assistent opgehaald. We krijgen uitgebreide uitleg waar gate B44 zich bevindt en worden prettige reis gewenst. Alleen, gate B44 vermeldt een vlucht naar Marseille en niet Bruselas (Brussel)! De infoborden vermelden dat de vlucht naar Bruselas vertraagd is en nog geen gate heeft toegewezen gekregen. Pas een kwartiertje vóór het eigenlijke vertrek lezen we op de infoborden dat we aan gate B24 moeten zijn, helemaal aan het andere eind van de luchthaven! Ook veel andere passagiers moesten naar andere gates dan oorspronkelijk gecommuniceerd. Gelukkig mogen we ook hier weer eerst aan boord en hoeven we niet achteraan de ellenlange rij aan te schuiven. De vlucht is turbulenter dan de heenvlucht, maar dat zal wel te wijten zijn aan het weer, brrr.

Conclusie? Wij hebben genoten als V.I.P.’s  en benoemen Barcelona tot ‘kampioen-rolstoelvriendelijkste-stad’!

Met dank aan WeTravel2 voor de tekst.

Heb je het eerste deel gemist? Ontdek het hier. Of lees meer rolstoelervaringen in Kenia of Curaçao!

Naar Tenerife met de rolstoel

Bob zit in een rolstoel, hij is tetrapleeg. Omdat hij jarenlang topsporter was, is hij gelukkig volledig zelfstandig: hij gebruikt een manuele rolstoel en heeft geen hulp nodig met aankleden, transfers, enz. Maar op reis gaan blijft toch altijd een uitdaging met een beperking, hoe zelfstandig je ook bent. En daarom deed hij voor zijn reis naar Tenerife een beroep op WeTravel2. Dit zijn zijn ervaringen…

Ik ben sinds anderhalf jaar gescheiden van mijn vrouw. Samen hebben we een pracht van een elfjarige dochter, Mila. Omdat ik het het laatste anderhalf jaar moeilijk heb gehad op mentaal vlak ben ik niet meer op reis geweest, maar nu werd het tijd om weer buiten te komen. Daarom wou ik eens samen met Mila op vakantie. En omdat dit de eerste keer zou zijn met haar alleen, had ik geen zin in verrassingen: ik wou zeker zijn dat alles was aangepast en goed geregeld. Daarom besloot ik onze reis naar Tenerife te boeken via WeTravel2. Onze keuze viel op hotel Mar y Sol in Los Christianos, omdat we op de website zagen dat dit een goed aangepast hotel was. Na contact via mail regelde het reisagentschap alles en zo kon ik in Zaventem vertrekken op 11 augustus.

Gelukkig hadden ik op voorhand documenten gekregen met richtlijnen om assistentie aan te vragen en om in te checken. Dat vond ik echt handig. Ik had dit zelf ook wel gekund (ik heb al veel ervaring met vliegreizen) maar voor iemand zonder ervaring is dit echt een zeer nuttig document.

Welkom op Tenerife

Na een voorspoedige vlucht kwamen we aan in Tenerife. De assistentie wachtte ons op en bracht ons tot aan het aangepast vervoer (busje). Na een kort ritje kwamen we aan in het hotel – waar we zelfs konden inchecken in het Nederlands! Het personeel sprak trouwens ook vlot Spaans, Engels en Duits. Wat mij ook direct opviel, was dat er heel veel mensen met een handicap in het hotel aanwezig waren.

Mila en ik gingen eerst naar de kamer om onze bagage achter te laten en daarna konden we nog snel gaan (avond)eten. De kamer was ruim met twee terrassen, een ruime slaapkamer, een volledig aangepaste badkamer en nog een aparte woonkamer met tv en ook nog met een kleine keuken. Minpunten waren wel dat er geen airco was (en het was erg warm) en dat we moesten betalen voor wifi en voor het gebruik van de tv.

Op stap in Tenerife met de rolstoel

De volgende dag gingen we na het ontbijt een wandeling maken naar de dijk. Het hotel ligt niet zo ver van de zee maar het is wel een paar honderd meter steil naar boven (en beneden). Ik kan goed met een manuele stoel rijden maar had toch mijn dochter nodig om me te helpen naar boven te geraken. Zonder elektrische rolstoel of handbike is het toch moeilijk te doen! Die hulpmiddelen kon je wel huren in het LeRo service center bij het hotel. LeRo heeft trouwens ook verpleegkundigen in dienst en verzorgt aangepaste excursies. Wij gingen zonder hulpmiddelen naar beneden en namen een taxi terug naar boven.

De dijk in Los Christianos is perfect voor mensen in een rolstoel: het is meestal plat en vol gezellige winkels en restaurantjes. Er is ook een aangepast strand.

Terug in het hotel gingen we zwemmen. Er waren twee zwembaden met tillift. Ik kan zelf in en uit een zwembad geraken maar het was toch veel makkelijker met de lift.

Boccia in hotel Mar y Sol in Tenerife

In het hotel was ook een sportzaal waar je kon tafeltennissen, basketten, boccia (soort pétanque) spelen enz. Zowel validen als mensen met een beperking konden daar terecht.

Onze dagindeling was meestal: ontbijten in het hotel, dan een uurtje naar de sporthal, dan een wandeling maken op de dijk en daar lunchen, dan terug naar het hotel om (meestal) in het zwembad te zitten. Daarna douchen, avondmaal en de avondactiviteiten meedoen op het terras met een cocktail aan het zwembad.

We hebben ook één dag een uitstap gemaakt naar het Jungle Park: zeer leuk maar moeilijk met een rolstoel. Alles was wel aangepast maar het dierenpark ligt op een berg: veel klimmen en dalen!

Na een leuke vakantie keerden we terug op 18 augustus. We hadden er toch beiden van genoten en dit is zeker voor herhaling vatbaar!

Met dank aan WeTravel2 voor de tekst.

Lees je graag ervaringen van andere reizigers met een beperking op andere bestemmingen? Lees dan zeker deel 1 en deel 2 over Curaçao, of de ervaringen van Jenny in Kenia.