Mijn TEDx Talk

Wat staat er op jouw bucket list? Op die van Sien stond een cruise naar de Noorse Fjorden en die droom werd ondertussen werkelijkheid. Op die van Steven stond het geven van een echte TED talk. Wat er van die droom geworden is? Dat lees hier in deel 1. 

 

 

Dromen van TED

Voor mij zijn TED-sprekers de allerslimste mensen van de wereld, de ‘brightest minds’. Als je nog nooit gehoord hebt van TED, dan moet je weten dat het een conferentie is die alle interessante, inspirerende ideeën van de wereld verzamelt en gratis op het internet zet. De TED-conferentie was oorspronkelijk een conferentie over Technologie, Entertainment en Design (van daar de afkorting TED) die, na een valse start in 1984, jaarlijks wordt georganiseerd sinds 1990. Deze conferentie groeide al snel uit tot een conferentie met als doel het verspreiden van ideeën over zo goed als alle onderwerpen in de vorm van korte krachtige presentaties of ‘talks’.

 

 

Deze ‘talks’ worden ook live opgenomen en, zoals gezegd, gratis online gecatalogiseerd en gratis beschikbaar gemaakt op www.ted.com. Ik heb de TED-app voor de smartphone en gebruik hem wekelijks, want elke week verschijnt er wel een nieuw idee. De sprekers die in die videos verschijnen, dagen me altijd uit om over een situatie anders te gaan denken of actie te ondernemen, om verder te kijken én te handelen dan mijn neus lang is. De sprekers zijn altijd laaiend enthousiast en sommigen bereiken een heuse sterrenstatus wanneer de video van hun Talk onverwachts viraal gaat op het net. Van grote bekenden zoals Stephen Hawking tot onbekende onderzoekster Brené Brown, allemaal staan ze maar al te graag op de rode stip om te bewijzen dat hun idee het delen waard is.

Ik kende de filmpjes van de ‘Talks’ dus al lang en hield soms heuse TED-avonden waarop ik naar zo veel mogelijk nieuwe talks keek. Ook na mijn ongeval bleven de talks een bron van inspiratie. Dat ik er al jaren van droomde om hetzelfde te kunnen betekenen voor anderen, maakte van het geven van zo’n TED talk een echt item op mijn bucket list.

Van TED naar TEDx

Het succes van de officiële TED was zo groot dat er ondertussen over de hele wereld onafhankelijke ‘TEDx’-events worden georganiseerd door enthousiastelingen die mee willen helpen met het verspreiden van geweldige ideeën in het format van TED. TEDx-events zijn evenementen die lijken op de échte jaarlijkse TED, maar die georganiseerd worden door een ander team dat de goedkeuring krijgt van de hoofdzetel. Een soort kleine broer van de grote TED, zeg maar. In ons land zijn er al een hele reeks geweest zoals de onlangs veelbesproken TEDxBrussel, maar ook TEDxwomenflanders, TEDxULB, TEDxUHasselt, TEDxVlerickBusinessSchool, enzovoort… En in het buitenland zijn er ook veel, bijvoorbeeld TEDxBreda.

Mijn innerlijke licht

Hoe word je geselecteerd om een TED of TEDx Talk te geven? Wel, iemand moet jou nomineren. Je kan dus niet zelf mailen en zeggen “hé, ik heb een leuk idee.” In mijn geval was het een vriendin die stage deed bij TED die mij plots mailde met de vraag of ik een TED talk wilde geven. Uiteraard wel! Zij heeft me dan genomineerd, en bij TED werd dan geëvalueerd of ik een “idea worth spreading” had, een idee dat de moeite van een talk waard was. Dat bleek zo te zijn, en zo kwam het dat ik een mail kreeg. Of ik interesse had om te spreken op het TEDxBreda event van 2018, met het thema “Unlock your light”. Ik ging bijna uit mijn dak! En het vervolg? Dat lees je hier op Rolmodel in mijn volgende post…

Kende jij TED en TEDx al? Wat zijn jouw favoriete talks? En als je er zelf een mocht geven, waarover zou jij dan spreken? Laat het ons weten in de comments of op onze Facebook-pagina.

Nieuwjaarsbrief 2018

Ons redactieteam heeft van 2017 een geweldig jaar gemaakt voor alle lezers van rolmodel.be. Niet alleen heeft de website zo’n slordige 12.000 views gekregen in 2017, ook het aantal interacties, shares, likes en volgers is gestaag blijven groeien. En nu 2018 net is begonnen, is het weer tijd voor een traditie die we startten in 2016 en verderzetten in 2017: Rolmodel heeft ook dit jaar een kersverse nieuwjaarsbrief voor zijn trouwe lezers. 

 

Veel leesplezier met deze brief, en onze allerbeste wensen voor het nieuwe jaar!

 

Een Rolmodel voor Iedereen

Iedereen heeft rolmodellen nodig, groot en klein,

Anders weten we niet hoe we later willen zijn.

Lief en welsprekend of grappig en direct,

Het zijn de mensen die tot de verbeelding spreken

en zo verdienen zij snel heel veel respect.

Zo’n mensen kon je hier in 2017 elke week weer vinden.

Met hun verhaal voor jullie, je familie en je vrienden.

Droevige verhalen, straffe verhalen of verhalen met een lach,

Zonder stoppen, zonder grenzen droegen alle schrijvers bij

Om taboes te doorbreken, en moed te geven elke week en elke dag.

Jullie kwamen weer massaal lezen, net zoals in 2016.

Maar ook liken, delen en bespreken, dat hebben we gezien!

Dankzij jullie, onze lezers, blijven onze vrijwilligers maar schrijven.

En komt er af en toe een gast of een nieuwe pen tot bij ons,

En sommigen willen door de toffe reacties zelfs aan het schrijven blijven!

Rolmodel.be groeide en bloeide weer, dat is ook dit jaar de uitslag,

Met gemiddeld meer dan 33 bezoeken elke dag.

Het succes van de website blijft ongezien,

Kranten en de radio pikten zelfs sommige verhalen op,

En dit gebeurde allemaal in het voorbije 2017.

Voor 2018 willen we gewoonweg meer van dat.

Nieuwe taboes aansnijden en hier en daar een stevig debat!

We wensen iedereen die rolmodel.be draaien doet,

De schrijvers, de lezers, de gasten en het redactieteam,

Een goede gezondheid, succes en geluk in overvloed!

Jullie kapoen,

Steven

Antwerpen, 3 januari 2018.

Dineren bij de koning

Je las vorige week al dat Steven was uitgenodigd voor een diner van jonge sociale ondernemers op het koninklijk paleis. Maar het exclusieve verslag van die avond zelf? En hoe het was om de koning en de koningin te ontmoeten? Dat lees je hier op Rolmodel!

Zelfontwikkelde broek? Check!

Aangepast hemd? Check!

Sjieke schoenen? Check, check!

Haren gekamd, medicatie bij, sondagemateriaal en uitnodiging mee?

“Yessss, here we go!” Zei mijn mama die dan, ook volledig opgemaakt, het gaspedaal induwde.

Dineren op een koninklijke locatie

Aangekomen aan de buitenkant van het kasteel werden we door vriendelijke politie-ambtenaren gegroet en gecontroleerd vooraleer we binnen mochten. Omdat ik door mijn beperking in een rolstoel zit, mochten wij als enige tot in de vestibule (de overdekte buitenzijde aan de ingang) van het kasteel rijden.

Daar werden we begroet door échte lakeien (pinguïnjas en witte handschoenen incluis!) en werd ik uit de auto geholpen. Na mijn begroeting met de chef protocol nam een lakei het over en rolde me door twee salons heen naar de kamer waar het aperitief zou worden opgediend.

Een mooie luster, ronde houten tafel en wandtapijten van zeker 3 m hoog en 5 m breed aan de muren waren het decor van de start van een surrealistische maar geweldige avond. Terwijl mijn mama in het aangrenzende salon moest wachten, ontmoette ik de andere genodigde jonge sociale ondernemers…

Mama in Laken

Goedenavond, Sire

Voor het zover was, werd ons snel uitgelegd dat je de koning aanspreekt met ‘Sire’ en onze koningin met ‘Majesteit’; dat je geen vragen hoort te stellen en dat selfies niet worden geapprecieerd. Waarna de koning en koningin van België de kamer werden binnengeloodst.

Ik was de eerste waar koning Philippe naartoe stapte, maar nog voor we elkaar de hand konden schudden vroeg hij mij wie de dame was die zat te wachten in het aanpalende salon en of ze er niet bij hoorde te zijn. Ik legde onmiddellijk uit dat het mijn begeleider was, en dat ik voor zo’n speciale gelegenheid mijn mama had gevraagd om mij te begeleiden – waarop de koning van ons land prompt op haar afstapte en haar (tot mijn grote vreugde) hartelijk begroette.

Na een kort gesprek waarin de koning zijn bewondering toonde voor wat ik, ondanks mijn situatie, al had bereikt en deed, begroette hij de anderen terwijl ik genoot van een waanzinnig lekker hapje en een glaasje versgeperst fruitsap (ik moest nog rijden naar de volgende kamer).

Daarna volgde een snelle groepsfoto en begaven we ons naar de eetkamer. We werden opgedeeld in groepjes en mochten plaatsnemen aan ronde tafels in een lichtblauwe kamer met gouden accenten, prachtige kroonluchters en gigantische spiegels.

Rolmodel bij de koning

Smakelijk, Majesteit

Op het menu stond makreel, fazant en een vegetarisch toetje. Één voor één waanzinnig lekker en perfect bereid en voorgesneden voor mij (dank u, mama!).

Tijdens ons dessert kwam koningin Mathilde aan onze tafel zitten op de stoel vlak naast mij. We praatten over onze projecten en hun impact op de maatschappij, maar ook vertelden we onze persoonlijke verhalen, waarbij hare Majesteit Mathilde evenveel vertelde als luisterde.

Zowel koning Philippe als koningin Mathilde bleken waanzinnig zachte, meelevende en oprecht geïnteresseerde personen zonder kapsones of opgeblazen ego’s. Het was voor iedereen van de groep een waar genoegen het koningspaar te leren kennen op zo’n intieme manier!

Uitgeput van de avond en door de jetlag die ze overhielden aan hun missie naar India, waar ze dezelfde dag nog van waren teruggekomen, trokken zij zich terug. De rest van het gezelschap maakte nog snel wat foto’s en selfies van de kamers terwijl ze zich ook naar de uitgang begaven.

Daar vond ik ook mijn glunderende moeder terug.

De weg terug naar huis was stil aangezien we beiden zo onder de indruk waren van de gebeurtenissen die avond. Wat een avond!

Heb je het eerste deel gemist? Lees dan hier over de uitnodiging die Steven ontving. Wil je graag meer lezen van Steven? Dat kan ook hier op Rolmodel. Volg onze Facebookpagina voor meer nieuws en updates!

Een uitnodiging van de Koning

Je hoorde het al op de radio dat Steven was uitgenodigd voor een diner van jonge sociale ondernemers op het koninklijk paleis. Maar het exclusieve verslag van die avond? Dat lees je hier op Rolmodel!

SPAM. Of niet?

“Welke pipo maakt nu zo’n flauwe grap?”

Dat was de eerste gedachte die door mijn hoofd ging toen ik een uitnodiging ontving voor een etentje ter ondersteuning van jonge sociale ondernemers…op het koninklijk paleis te Laken.

uitnodiging van de Koning

“Die pipo heeft hier anders wel veel tijd ingestoken…”

Dat dacht ik toen ik de uitnodiging wat beter bestudeerde en het paarse geschrift analyseerde op het briefpapier dat wel verdacht duur aanvoelde.

“Mijn God, hoeveel werk kan je in een flauwe mop steken? Er zit zelfs een antwoordkaartje bij”, ging ik verder, nu luidop pratend tegen mezelf. Maar toen zag ik iets dat alles veranderde…

Een enveloppe voor ongefrankeerde terugzending met als adres, je raadt het al, het koninklijk paleis in Laken!

Mijn hart sprong op en mijn gedachten gingen alle kanten uit. Waarom ik? Wie of wat heeft mij op de radar van het koninklijk paleis gezet? Dit is toch geen candid camera?

Ik toverde snel mijn gsm boven en maakte een foto van de uitnodiging voor het groepsdiner, die ik prompt in de WhatsApp groep van de familie zette met het bijschrift “surrealistisch!!”. Wanneer de reacties binnenkwamen, was het enige wat ik nog uit kon brengen: “totaal absurd!”.

Oui, chef!

Ik vulde de antwoordkaart in en mailde mijn cv door naar de ‘Chef Protocol’, zoals werd gevraagd. Ook stelde ik de vraag  of ik een begeleider mee mocht nemen. Om mij te helpen, uiteraard, maar ook om op die manier mijn mama mee te kunnen nemen. Zo kon ik haar op een aparte manier erkenning geven voor de offers die ze voor mij en door mijn situatie gebracht heeft. En zo konden we dan samen een uniek moment beleven.

Hoewel ik werd toegestaan haar mee te brengen, werd mij gevraagd of het oké was als zij apart zou dineren aangezien zij geen uitnodiging had gekregen. Ik dacht de Chef Protocol te snel af te zijn en antwoordde dat ze best naast mij aan tafel bleef om mijn maaltijd te snijden aangezien ik moeite heb om mes en vork te gebruiken. Waterdicht, toch?

Dat was buiten de Chef Protocol gerekend! Die antwoordde dat mijn mama in de keuken de bereiding van mijn maaltijd mocht overschouwen om zeker te zijn dat ik het gerecht gemakkelijk zou kunnen eten…  Lap!

Ondanks dit vooruitzicht was mijn mama toch dankbaar dat ik had geprobeerd en keken we samen vol spanning uit naar het etentje op het koninklijk paleis in Laken. In het bijzijn van koning Philippe en koningin Mathilde!

Benieuwd hoe het diner die avond verlopen is? En wil je weten of Steven onze koning en koningin ook in levende lijve gesproken heeft? Je leest het volgende week op Rolmodel!

 

Ik ben een TOYP van de wereld

TOYP staat voor ‘Ten Outstanding Young Persons’, dat las je al eerder in Stevens Award acceptance speech, en die worden gekozen door Junior Chamber International (JCI). De Belgische afdeling verkoos dit voorjaar Steven Claeys, de oprichter van onze blog, tot een van de Belgische TOYP 2017. En toen was het de beurt aan de Internationale JCI….

Wat is JCI en wat zijn TOYP juist?

JCI is een non-gouvernementele non-profitorganisatie, van jonge mensen tussen 18 en 40 jaar, die een participatieve status heeft bij de Europese Commissie, het Socio-economisch Forum van De VN, en de UNESO. Dat wil zeggen dat deze organisaties met elkaar overleggen over onderwerpen zoals de Sustainable Development Goals (de doelen die de VN wil halen tegen 2030). Geen kleintje dus!

JCI is een organisatie van wereldformaat en heeft afdelingen in 140 landen, dus ook in ons Belgenland. Elk jaar organiseren de landelijke afdelingen een awarduitreiking om de 10 meest bijzondere jonge mensen (18 – 40 jaar) van het land in de bloemetjes te zetten –  de Ten Outstanding Young Persons, of kortweg de TOYP.

TYOP JCI Belgium

Dit jaar werden voor het eerst in lange tijd weer TOYP erkend in België, en ik was er daar één van. Ik kreeg een mooie award tijdens een inspirerende ceremonie, schreef daarna mijn Award Acceptance Speech neer op Rolmodel en dacht dat daarmee de kous af was. Maar niets was minder waar…

TOYP van de wereld

De landelijke TOYP winnaars worden ook ingestuurd voor internationale awards, die voor de hele wereld dus. Vroegere winnaars van die award zijn bijvoorbeeld Jackie Chan en Michelle Yeoh voor hun cultureel werk, Tony Robbins voor zijn menselijke manier van business doen, en Hare Majesteit Koningin Rania van Jordanië voor haar vele humanitaire werk. Ik maakte me geen illusies, als klein Belgske zou ik sowieso geen kans maken tussen die mensen met mijn gewone blog en lijn aangepaste broeken voor rolstoelers.

Ik vergiste me. Uit meer dan 150 inzendingen wereldwijd werd ik genomineerd met 19 anderen. Als laatste 20 moesten we campagne voeren met likes op Facebook, en dan werd er gestemd door een jury. Toen ik zag wat voor mensen mijn medegenomineerden waren, gaf ik mezelf weer geen schijn van kans.

Neem nu Adepeju, een Nigeriaanse advocate die de materniteit in haar land moderniseerde en ondertussen al zo’n 300.000 zwangere moeders heeft geholpen met haar Mothers Delivery Kit (je kan zelfs haar TED Talk bekijken).

Of Ahmet, een jonge ingenieur die een technologie ontwierp om in een paar minuten de E.Coli bacterie op te sporen in drinkwater en zo miljoenen levens te redden.

Of Darco, een sociaal assistent uit Portugal die werkt met daklozen en een systeem uitbouwde waardoor al meer dan 1,000 verloren gewaande daklozen weer verenigd kunnen worden met hun familie.

Tussen dat indrukwekkende lijstje wereldverbeteraars, had ik geen schijn van kans. Toch?

“Congratulations, you have been chosen”

En toen kreeg ik de mail. Ik was er helemaal ondersteboven van. Blijkbaar was ik tegen mijn verwachtingen in verkozen tot een van de Ten Outstanding Young Persons van de wereld, en mocht ik mijn award in ontvangst nemen tijdens de week van het internationale congres in Amsterdam (waar Kofi Annan ook zou spreken). Ik kon mijn ogen niet geloven en heb het meteen in WhatsApp gezet naar mijn familie.

Afgelopen donderdag (9 november 2017) ben ik dan naar Amsterdam gegaan. In het Mövenpick Hotel was een hele grote hal omgetoverd tot een grote conferentiezaal met bijna 800 plaatsen. Ik werd samen met mijn begeleider opgewacht door de lieftallige Trina, die alles in het werk gesteld had om elk detail van mijn aanwezigheid rolstoelvriendelijk en – toegankelijk te maken. Zo liet ze me voor aanvang van de ceremonie al even de trofee vasthouden om te zien of hij niet te zwaar voor me was.

Toen de ceremonie begon, kreeg ik de zenuwen. Ook al wist ik al dat ik gewonnen had, toch gierden de zenuwen door mijn lijf. Zou ik de ramp op kunnen met mijn begeleider of zou er iets misgaan, zou hij struikelen misschien zodat we met twee onderuit gingen? Of zou ik die zware trofee laten vallen in gruzelementen? Zou er iets tussen mijn tanden zitten dat duidelijk te zien zou zijn op dat mega grote scherm achter me?

“Ladies and gentlemen, the ceremony will begin”

De zaal begon vol te lopen met de delegaties uit alle landen. Achter me zaten de familieleden van de winnaars, de JCI senatoren en de voorzitters van de landelijke JCI’s. Ergens daartussen, wist ik, zat Aalstenaar Wouter Danckaert, de Belgische voorzitter.

2017 TOYP winnaar Steven Claeys en JCI Belgium voorzitter Wout Danckaert

Daarachter zat nog een paar honderd man, met in het midden de Belgische delegatie (met vlaggetjes en al).

De Belgische delegatie op de JCI wereldcongres 2017 in Amsterdam

Ik werd aangekondigd met een filmpje, en mocht dan het podium op. Daar wachtte de president van JCI, Dawn Hetzel, me op. Ze schudde mijn hand en toen kwam iemand de trofee brengen.

Steven Claeys krijgt zijn TOYP award van Dawn Hetzel
Foto credit: Niels van de Wouwer

Daarna moest ik me opzij draaien voor de foto, en wat deed Dawn? Ze hurkte en hield de trofee vast! Trina had haar verteld dat de trofee te zwaar voor me was, dus ze hield hem bij zich terwijl we foto’s maakten. Toen werd de Belgische vlag gebracht, en maakten we nog wat meer foto’s. En toen was het alweer voorbij.

De 2017 Ten Outstanding Young Persons of the World

Het was een heel kort, maar wel heel intens moment. In het publiek zag ik het gezicht van mijn grote zus. Zij nam foto’s als een echte paparazzi fotograaf en WhatsApp’te die naar de rest van de familie thuis. Maar toen ik daar stond te glimmen met mijn trofee en de vlag, zag ik de tranen in haar ogen. En ik wist dat deze trofee even veel voor haar betekende als voor mij. En voor mijn familie. Want op drie jaar hebben we samen een ongelooflijke weg afgelegd, met ups en downs. Deze award draag ik dan ook aan hen op, en aan iedereen die me gesteund heeft in mijn plannen met Rolmodel, Companie Spotvogel, Sitwear en Makt. Dankjulliewel dat jullie er waren!

Had jij al van de TOYP gehoord? Als jij iemand zou mogen nomineren, wie zou dat dan zijn?