Dineren bij de koning

Je las vorige week al dat Steven was uitgenodigd voor een diner van jonge sociale ondernemers op het koninklijk paleis. Maar het exclusieve verslag van die avond zelf? En hoe het was om de koning en de koningin te ontmoeten? Dat lees je hier op Rolmodel!

Zelfontwikkelde broek? Check!

Aangepast hemd? Check!

Sjieke schoenen? Check, check!

Haren gekamd, medicatie bij, sondagemateriaal en uitnodiging mee?

“Yessss, here we go!” Zei mijn mama die dan, ook volledig opgemaakt, het gaspedaal induwde.

Dineren op een koninklijke locatie

Aangekomen aan de buitenkant van het kasteel werden we door vriendelijke politie-ambtenaren gegroet en gecontroleerd vooraleer we binnen mochten. Omdat ik door mijn beperking in een rolstoel zit, mochten wij als enige tot in de vestibule (de overdekte buitenzijde aan de ingang) van het kasteel rijden.

Daar werden we begroet door échte lakeien (pinguïnjas en witte handschoenen incluis!) en werd ik uit de auto geholpen. Na mijn begroeting met de chef protocol nam een lakei het over en rolde me door twee salons heen naar de kamer waar het aperitief zou worden opgediend.

Een mooie luster, ronde houten tafel en wandtapijten van zeker 3 m hoog en 5 m breed aan de muren waren het decor van de start van een surrealistische maar geweldige avond. Terwijl mijn mama in het aangrenzende salon moest wachten, ontmoette ik de andere genodigde jonge sociale ondernemers…

Mama in Laken

Goedenavond, Sire

Voor het zover was, werd ons snel uitgelegd dat je de koning aanspreekt met ‘Sire’ en onze koningin met ‘Majesteit’; dat je geen vragen hoort te stellen en dat selfies niet worden geapprecieerd. Waarna de koning en koningin van België de kamer werden binnengeloodst.

Ik was de eerste waar koning Philippe naartoe stapte, maar nog voor we elkaar de hand konden schudden vroeg hij mij wie de dame was die zat te wachten in het aanpalende salon en of ze er niet bij hoorde te zijn. Ik legde onmiddellijk uit dat het mijn begeleider was, en dat ik voor zo’n speciale gelegenheid mijn mama had gevraagd om mij te begeleiden – waarop de koning van ons land prompt op haar afstapte en haar (tot mijn grote vreugde) hartelijk begroette.

Na een kort gesprek waarin de koning zijn bewondering toonde voor wat ik, ondanks mijn situatie, al had bereikt en deed, begroette hij de anderen terwijl ik genoot van een waanzinnig lekker hapje en een glaasje versgeperst fruitsap (ik moest nog rijden naar de volgende kamer).

Daarna volgde een snelle groepsfoto en begaven we ons naar de eetkamer. We werden opgedeeld in groepjes en mochten plaatsnemen aan ronde tafels in een lichtblauwe kamer met gouden accenten, prachtige kroonluchters en gigantische spiegels.

Rolmodel bij de koning

Smakelijk, Majesteit

Op het menu stond makreel, fazant en een vegetarisch toetje. Één voor één waanzinnig lekker en perfect bereid en voorgesneden voor mij (dank u, mama!).

Tijdens ons dessert kwam koningin Mathilde aan onze tafel zitten op de stoel vlak naast mij. We praatten over onze projecten en hun impact op de maatschappij, maar ook vertelden we onze persoonlijke verhalen, waarbij hare Majesteit Mathilde evenveel vertelde als luisterde.

Zowel koning Philippe als koningin Mathilde bleken waanzinnig zachte, meelevende en oprecht geïnteresseerde personen zonder kapsones of opgeblazen ego’s. Het was voor iedereen van de groep een waar genoegen het koningspaar te leren kennen op zo’n intieme manier!

Uitgeput van de avond en door de jetlag die ze overhielden aan hun missie naar India, waar ze dezelfde dag nog van waren teruggekomen, trokken zij zich terug. De rest van het gezelschap maakte nog snel wat foto’s en selfies van de kamers terwijl ze zich ook naar de uitgang begaven.

Daar vond ik ook mijn glunderende moeder terug.

De weg terug naar huis was stil aangezien we beiden zo onder de indruk waren van de gebeurtenissen die avond. Wat een avond!

Heb je het eerste deel gemist? Lees dan hier over de uitnodiging die Steven ontving. Wil je graag meer lezen van Steven? Dat kan ook hier op Rolmodel. Volg onze Facebookpagina voor meer nieuws en updates!

Een uitnodiging van de Koning

Je hoorde het al op de radio dat Steven was uitgenodigd voor een diner van jonge sociale ondernemers op het koninklijk paleis. Maar het exclusieve verslag van die avond? Dat lees je hier op Rolmodel!

SPAM. Of niet?

“Welke pipo maakt nu zo’n flauwe grap?”

Dat was de eerste gedachte die door mijn hoofd ging toen ik een uitnodiging ontving voor een etentje ter ondersteuning van jonge sociale ondernemers…op het koninklijk paleis te Laken.

uitnodiging van de Koning

“Die pipo heeft hier anders wel veel tijd ingestoken…”

Dat dacht ik toen ik de uitnodiging wat beter bestudeerde en het paarse geschrift analyseerde op het briefpapier dat wel verdacht duur aanvoelde.

“Mijn God, hoeveel werk kan je in een flauwe mop steken? Er zit zelfs een antwoordkaartje bij”, ging ik verder, nu luidop pratend tegen mezelf. Maar toen zag ik iets dat alles veranderde…

Een enveloppe voor ongefrankeerde terugzending met als adres, je raadt het al, het koninklijk paleis in Laken!

Mijn hart sprong op en mijn gedachten gingen alle kanten uit. Waarom ik? Wie of wat heeft mij op de radar van het koninklijk paleis gezet? Dit is toch geen candid camera?

Ik toverde snel mijn gsm boven en maakte een foto van de uitnodiging voor het groepsdiner, die ik prompt in de WhatsApp groep van de familie zette met het bijschrift “surrealistisch!!”. Wanneer de reacties binnenkwamen, was het enige wat ik nog uit kon brengen: “totaal absurd!”.

Oui, chef!

Ik vulde de antwoordkaart in en mailde mijn cv door naar de ‘Chef Protocol’, zoals werd gevraagd. Ook stelde ik de vraag  of ik een begeleider mee mocht nemen. Om mij te helpen, uiteraard, maar ook om op die manier mijn mama mee te kunnen nemen. Zo kon ik haar op een aparte manier erkenning geven voor de offers die ze voor mij en door mijn situatie gebracht heeft. En zo konden we dan samen een uniek moment beleven.

Hoewel ik werd toegestaan haar mee te brengen, werd mij gevraagd of het oké was als zij apart zou dineren aangezien zij geen uitnodiging had gekregen. Ik dacht de Chef Protocol te snel af te zijn en antwoordde dat ze best naast mij aan tafel bleef om mijn maaltijd te snijden aangezien ik moeite heb om mes en vork te gebruiken. Waterdicht, toch?

Dat was buiten de Chef Protocol gerekend! Die antwoordde dat mijn mama in de keuken de bereiding van mijn maaltijd mocht overschouwen om zeker te zijn dat ik het gerecht gemakkelijk zou kunnen eten…  Lap!

Ondanks dit vooruitzicht was mijn mama toch dankbaar dat ik had geprobeerd en keken we samen vol spanning uit naar het etentje op het koninklijk paleis in Laken. In het bijzijn van koning Philippe en koningin Mathilde!

Benieuwd hoe het diner die avond verlopen is? En wil je weten of Steven onze koning en koningin ook in levende lijve gesproken heeft? Je leest het volgende week op Rolmodel!

 

Ik ben een TOYP van de wereld

TOYP staat voor ‘Ten Outstanding Young Persons’, dat las je al eerder in Stevens Award acceptance speech, en die worden gekozen door Junior Chamber International (JCI). De Belgische afdeling verkoos dit voorjaar Steven Claeys, de oprichter van onze blog, tot een van de Belgische TOYP 2017. En toen was het de beurt aan de Internationale JCI….

Wat is JCI en wat zijn TOYP juist?

JCI is een non-gouvernementele non-profitorganisatie, van jonge mensen tussen 18 en 40 jaar, die een participatieve status heeft bij de Europese Commissie, het Socio-economisch Forum van De VN, en de UNESO. Dat wil zeggen dat deze organisaties met elkaar overleggen over onderwerpen zoals de Sustainable Development Goals (de doelen die de VN wil halen tegen 2030). Geen kleintje dus!

JCI is een organisatie van wereldformaat en heeft afdelingen in 140 landen, dus ook in ons Belgenland. Elk jaar organiseren de landelijke afdelingen een awarduitreiking om de 10 meest bijzondere jonge mensen (18 – 40 jaar) van het land in de bloemetjes te zetten –  de Ten Outstanding Young Persons, of kortweg de TOYP.

TYOP JCI Belgium

Dit jaar werden voor het eerst in lange tijd weer TOYP erkend in België, en ik was er daar één van. Ik kreeg een mooie award tijdens een inspirerende ceremonie, schreef daarna mijn Award Acceptance Speech neer op Rolmodel en dacht dat daarmee de kous af was. Maar niets was minder waar…

TOYP van de wereld

De landelijke TOYP winnaars worden ook ingestuurd voor internationale awards, die voor de hele wereld dus. Vroegere winnaars van die award zijn bijvoorbeeld Jackie Chan en Michelle Yeoh voor hun cultureel werk, Tony Robbins voor zijn menselijke manier van business doen, en Hare Majesteit Koningin Rania van Jordanië voor haar vele humanitaire werk. Ik maakte me geen illusies, als klein Belgske zou ik sowieso geen kans maken tussen die mensen met mijn gewone blog en lijn aangepaste broeken voor rolstoelers.

Ik vergiste me. Uit meer dan 150 inzendingen wereldwijd werd ik genomineerd met 19 anderen. Als laatste 20 moesten we campagne voeren met likes op Facebook, en dan werd er gestemd door een jury. Toen ik zag wat voor mensen mijn medegenomineerden waren, gaf ik mezelf weer geen schijn van kans.

Neem nu Adepeju, een Nigeriaanse advocate die de materniteit in haar land moderniseerde en ondertussen al zo’n 300.000 zwangere moeders heeft geholpen met haar Mothers Delivery Kit (je kan zelfs haar TED Talk bekijken).

Of Ahmet, een jonge ingenieur die een technologie ontwierp om in een paar minuten de E.Coli bacterie op te sporen in drinkwater en zo miljoenen levens te redden.

Of Darco, een sociaal assistent uit Portugal die werkt met daklozen en een systeem uitbouwde waardoor al meer dan 1,000 verloren gewaande daklozen weer verenigd kunnen worden met hun familie.

Tussen dat indrukwekkende lijstje wereldverbeteraars, had ik geen schijn van kans. Toch?

“Congratulations, you have been chosen”

En toen kreeg ik de mail. Ik was er helemaal ondersteboven van. Blijkbaar was ik tegen mijn verwachtingen in verkozen tot een van de Ten Outstanding Young Persons van de wereld, en mocht ik mijn award in ontvangst nemen tijdens de week van het internationale congres in Amsterdam (waar Kofi Annan ook zou spreken). Ik kon mijn ogen niet geloven en heb het meteen in WhatsApp gezet naar mijn familie.

Afgelopen donderdag (9 november 2017) ben ik dan naar Amsterdam gegaan. In het Mövenpick Hotel was een hele grote hal omgetoverd tot een grote conferentiezaal met bijna 800 plaatsen. Ik werd samen met mijn begeleider opgewacht door de lieftallige Trina, die alles in het werk gesteld had om elk detail van mijn aanwezigheid rolstoelvriendelijk en – toegankelijk te maken. Zo liet ze me voor aanvang van de ceremonie al even de trofee vasthouden om te zien of hij niet te zwaar voor me was.

Toen de ceremonie begon, kreeg ik de zenuwen. Ook al wist ik al dat ik gewonnen had, toch gierden de zenuwen door mijn lijf. Zou ik de ramp op kunnen met mijn begeleider of zou er iets misgaan, zou hij struikelen misschien zodat we met twee onderuit gingen? Of zou ik die zware trofee laten vallen in gruzelementen? Zou er iets tussen mijn tanden zitten dat duidelijk te zien zou zijn op dat mega grote scherm achter me?

“Ladies and gentlemen, the ceremony will begin”

De zaal begon vol te lopen met de delegaties uit alle landen. Achter me zaten de familieleden van de winnaars, de JCI senatoren en de voorzitters van de landelijke JCI’s. Ergens daartussen, wist ik, zat Aalstenaar Wouter Danckaert, de Belgische voorzitter.

2017 TOYP winnaar Steven Claeys en JCI Belgium voorzitter Wout Danckaert

Daarachter zat nog een paar honderd man, met in het midden de Belgische delegatie (met vlaggetjes en al).

De Belgische delegatie op de JCI wereldcongres 2017 in Amsterdam

Ik werd aangekondigd met een filmpje, en mocht dan het podium op. Daar wachtte de president van JCI, Dawn Hetzel, me op. Ze schudde mijn hand en toen kwam iemand de trofee brengen.

Steven Claeys krijgt zijn TOYP award van Dawn Hetzel
Foto credit: Niels van de Wouwer

Daarna moest ik me opzij draaien voor de foto, en wat deed Dawn? Ze hurkte en hield de trofee vast! Trina had haar verteld dat de trofee te zwaar voor me was, dus ze hield hem bij zich terwijl we foto’s maakten. Toen werd de Belgische vlag gebracht, en maakten we nog wat meer foto’s. En toen was het alweer voorbij.

De 2017 Ten Outstanding Young Persons of the World

Het was een heel kort, maar wel heel intens moment. In het publiek zag ik het gezicht van mijn grote zus. Zij nam foto’s als een echte paparazzi fotograaf en WhatsApp’te die naar de rest van de familie thuis. Maar toen ik daar stond te glimmen met mijn trofee en de vlag, zag ik de tranen in haar ogen. En ik wist dat deze trofee even veel voor haar betekende als voor mij. En voor mijn familie. Want op drie jaar hebben we samen een ongelooflijke weg afgelegd, met ups en downs. Deze award draag ik dan ook aan hen op, en aan iedereen die me gesteund heeft in mijn plannen met Rolmodel, Companie Spotvogel, Sitwear en Makt. Dankjulliewel dat jullie er waren!

Had jij al van de TOYP gehoord? Als jij iemand zou mogen nomineren, wie zou dat dan zijn?

Mijn Top 5 Favoriete Blog sites

Jullie kennen rolmodel. Elke week verschijnt er een ervaring online van mensen met een beperking en hun mantelzorgers. Maar wie meer wil lezen kan bij duizenden andere blogs terecht.

Hier zijn mijn 5 favoriete blogspots (na rolmodel uiteraard)!

 

 

5. Yoocanfind

Voor ieder wat wils. Yoocanfind is een blogplatform waar iedereen op bloggen mag rond beperkt zijn en is verbonden aan een groot sales-platform voor hulpmiddelen. Ondanks het commerciële karakter zijn er wel degelijk interessante blogposts te vinden. Goed zoeken is de boodschap want er zijn 9 verschillende thema’s die besproken worden. Van rolstoel tot interieur, van vakantiebestemming tot verhalen over studeren met een beperking, hier vind je van alles een beetje.

 

4. Charlie Goes

Jong en Enthousiast is Charlie, net zoals haar blog! Haar blog is nog maar net opgestart dus kan je van in het begin het verhaal van Charlotte, een dame uit Antwerpen die haar rug nek brak tijdens het snowboarden, volgen. Na haar per toeval ontmoet te hebben weet ik één ding zeker : Ze heeft een berg aan motivatie en potentieel! Ik ben benieuwd welke straffe ervaringen ze nog neer gaat pennen, jij ook?

 

3. Burugo

Wie kent hem niet? Onze eigen schrijver van blogs over Ikea-kasten ineen krijgen vanuit een rolstoel tot het krijgen van parkeerplaatsen in bureau’s van bankbedienden, deze man weet met zijn (h)eerlijke humor telkens weer een lach op mijn gezicht te toveren. Neem zeker een kijkje voor wat grappige, herkenbare verhalen om de dag door te komen!

 

2. The Mighty

De “Internationale Rolmodel” zoals ik hem noem, is een blogplatform waar mensen met alle soorten beperkingen hun positieve ervaringen delen. Ben je op zoek naar verhalen die aansluiten op jouw eigen situatie? Dan is dit “The place” to go!

 

1. Unstoppable me

Na het lezen van de tekst over de 7 levenslessen werd de blog van Jon Morrow op slag mijn favoriet. Met momenteel slechts twee blog posts online is het meteen ook de kleinste blog van de vijf. Laat je echter niet bedriegen, beide zijn zo fantastisch geschreven dat ik er elke keer opnieuw geïnspireerd en gemotiveerd door word. Volg Jon Morrow online op Facebook of zijn andere social media kanalen voor je maandelijkse portie motivatie!

 

Extra

Voor ik afsluit wil ik toch nog iemand vermelden, voor zij die hem nog niet kennen. Zach Anner is een Vlogger (video blogger) met een hersenverlamming die samen met zijn publiek de grenzen op zoekt van zijn kunnen en de humor rond beperkt zijn. Hij is ook een Sit-Down-Comedian en de schrijver van het boek “If at birth you don’t succeed“. Als er iemand je uit je put kan halen door zelfspot en hilariteit is het Zach wel! Bekijk zeker zijn youtube-kanaal en sociale media.

Groetjes,

Steven

Zo, dit was mijn top 5. Wat vind jij? Heb jij andere favorieten? Deel ze hieronder of op facebook met iedereen!

2 Jaar Rolmodellen

Het is exact 2 jaar geleden dat ik voor de eerste keer op “publiceren” klikte en het eerste artikel op rolmodel verscheen.  Niemand had toen ooit durven dromen van het succes dat dit blogplatform heeft gekend. Al snel vonden we Vrijwilligers die hun ervaringen wilden delen met onze lezers en voor we het wisten werden we in onze eerste maand meer dan 2.000 keer bezocht!

 

Rolmodel was mijn allereerste projectje dat ik tijdens mijn revalidatie ben gestart uit frustratie. Ik zat met duizenden vragen waar ik zowel on- als offline geen duidelijk antwoord op vond. Het is niet dat er geen informatie te vinden is, juist het tegenovergestelde. Eens je zaken begint op te zoeken word je geconfronteerd met een tsunami aan websites met informatie waarvan achteraf blijkt dat ze niet van toepassing is omdat jouw situatie nét dat tikkeltje anders is. Door gesprekken met mensen die al langer in dezelfde situatie zitten werd het mij al snel duidelijk dat zij de enigen zijn die jou correcte, toepasselijke en volledige antwoorden kunnen geven op je vragen. Doordat ik nog maar net verlamd was en (letterlijk) al mijn tijd in het revalidatiecentrum doorbracht wilde ik via het internet anderen leren kennen die in een gelijkaardige situatie zaten en hen samen brengen om zo online een soort “zelfhulpgroep” te creëren.

Toen ik samen met mijn grootste zus (ik heb er drie) brainstormde over Rolmodel kwamen we op het idee om een blog te maken en zo mensen bijeen te laten komen door interessante verhalen te delen. Positieve verhalen of verhalen die eindigen met hoop om mensen te inspireren. Ook wilden we verhalen die aanzetten tot nadenken want toen ik verlamd geraakte zijn zowel ik als mijn vrienden en familie geschrokken van hoe weinig we wisten en hoe vertekend ons beeld was rond “gehandicapt zijn”.

Zo gezegd zo gedaan, op 8 Juli 2015 verscheen “over bloggers en rolmodellen” en startte het avontuur. De reacties waren overweldigend en de blog nam een vliegende start!

rolmodel logo rood

 

Ondertussen zijn we, met de steun van het Fonds Jan-Filliers, gegroeid tot een blogplatform dat wekelijks originele verhalen met een positieve noot de wereld instuurt en jaarlijks meer dan 11.000 bezoekers telt.

logo fonds jan filliers

Ik kan niet trotser zijn op het resultaat dat werd neergezet door de bijdrage van al onze vrijwilligers. Schrijvers die een deeltje van zichzelf blootstellen aan de rest van de wereld elke keer er een blog van hen verschijnt en er niet voor terug deinzen persoonlijke verhalen te vertellen, taboe’s aan te kaarten en harde vragen te stellen.

Michiel van OnWheelsIrene en haar zus met DownSien geniet van haar lichtpuntjesDominique Filliers voor rolmodel

Openbaar Vervoer met een beperkingStefan Braem van Sirvogastblogger Tina op Rolmodelwetravel 2Anne van A-typistmet beperking een hulphondSebas in close-upTars-rolmodel-Nellekerolmodel sarahGuy Junior Stevens op rolstoelpodium tijdens festivalKristien danstLaura Van Alphen vertelt over toegankelijkheid in DisneylandYvette Moerdijk moedigt aan

Uiteindelijk zouden we ook nooit zo ver zijn geraakt zonder jullie, onze trouwe lezers, en daarom wil ik ook jullie ongelofelijk hard bedanken voor jullie steun. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat jullie ook het derde jaar van Rolmodel steeds geboeid, verrast en vertederd zullen blijven worden door de verhalen van onze schrijvers!

zonsondergang-handen-liefde

Nogmaals, BEDANKT!

Steven Claeys