Mijn Top 5 Favoriete Blog sites

Jullie kennen rolmodel. Elke week verschijnt er een ervaring online van mensen met een beperking en hun mantelzorgers. Maar wie meer wil lezen kan bij duizenden andere blogs terecht.

Hier zijn mijn 5 favoriete blogspots (na rolmodel uiteraard)!

 

 

5. Yoocanfind

Voor ieder wat wils. Yoocanfind is een blogplatform waar iedereen op bloggen mag rond beperkt zijn en is verbonden aan een groot sales-platform voor hulpmiddelen. Ondanks het commerciële karakter zijn er wel degelijk interessante blogposts te vinden. Goed zoeken is de boodschap want er zijn 9 verschillende thema’s die besproken worden. Van rolstoel tot interieur, van vakantiebestemming tot verhalen over studeren met een beperking, hier vind je van alles een beetje.

 

4. Charlie Goes

Jong en Enthousiast is Charlie, net zoals haar blog! Haar blog is nog maar net opgestart dus kan je van in het begin het verhaal van Charlotte, een dame uit Antwerpen die haar rug nek brak tijdens het snowboarden, volgen. Na haar per toeval ontmoet te hebben weet ik één ding zeker : Ze heeft een berg aan motivatie en potentieel! Ik ben benieuwd welke straffe ervaringen ze nog neer gaat pennen, jij ook?

 

3. Burugo

Wie kent hem niet? Onze eigen schrijver van blogs over Ikea-kasten ineen krijgen vanuit een rolstoel tot het krijgen van parkeerplaatsen in bureau’s van bankbedienden, deze man weet met zijn (h)eerlijke humor telkens weer een lach op mijn gezicht te toveren. Neem zeker een kijkje voor wat grappige, herkenbare verhalen om de dag door te komen!

 

2. The Mighty

De “Internationale Rolmodel” zoals ik hem noem, is een blogplatform waar mensen met alle soorten beperkingen hun positieve ervaringen delen. Ben je op zoek naar verhalen die aansluiten op jouw eigen situatie? Dan is dit “The place” to go!

 

1. Unstoppable me

Na het lezen van de tekst over de 7 levenslessen werd de blog van Jon Morrow op slag mijn favoriet. Met momenteel slechts twee blog posts online is het meteen ook de kleinste blog van de vijf. Laat je echter niet bedriegen, beide zijn zo fantastisch geschreven dat ik er elke keer opnieuw geïnspireerd en gemotiveerd door word. Volg Jon Morrow online op Facebook of zijn andere social media kanalen voor je maandelijkse portie motivatie!

 

Extra

Voor ik afsluit wil ik toch nog iemand vermelden, voor zij die hem nog niet kennen. Zach Anner is een Vlogger (video blogger) met een hersenverlamming die samen met zijn publiek de grenzen op zoekt van zijn kunnen en de humor rond beperkt zijn. Hij is ook een Sit-Down-Comedian en de schrijver van het boek “If at birth you don’t succeed“. Als er iemand je uit je put kan halen door zelfspot en hilariteit is het Zach wel! Bekijk zeker zijn youtube-kanaal en sociale media.

Groetjes,

Steven

Zo, dit was mijn top 5. Wat vind jij? Heb jij andere favorieten? Deel ze hieronder of op facebook met iedereen!

2 Jaar Rolmodellen

Het is exact 2 jaar geleden dat ik voor de eerste keer op “publiceren” klikte en het eerste artikel op rolmodel verscheen.  Niemand had toen ooit durven dromen van het succes dat dit blogplatform heeft gekend. Al snel vonden we Vrijwilligers die hun ervaringen wilden delen met onze lezers en voor we het wisten werden we in onze eerste maand meer dan 2.000 keer bezocht!

 

Rolmodel was mijn allereerste projectje dat ik tijdens mijn revalidatie ben gestart uit frustratie. Ik zat met duizenden vragen waar ik zowel on- als offline geen duidelijk antwoord op vond. Het is niet dat er geen informatie te vinden is, juist het tegenovergestelde. Eens je zaken begint op te zoeken word je geconfronteerd met een tsunami aan websites met informatie waarvan achteraf blijkt dat ze niet van toepassing is omdat jouw situatie nét dat tikkeltje anders is. Door gesprekken met mensen die al langer in dezelfde situatie zitten werd het mij al snel duidelijk dat zij de enigen zijn die jou correcte, toepasselijke en volledige antwoorden kunnen geven op je vragen. Doordat ik nog maar net verlamd was en (letterlijk) al mijn tijd in het revalidatiecentrum doorbracht wilde ik via het internet anderen leren kennen die in een gelijkaardige situatie zaten en hen samen brengen om zo online een soort “zelfhulpgroep” te creëren.

Toen ik samen met mijn grootste zus (ik heb er drie) brainstormde over Rolmodel kwamen we op het idee om een blog te maken en zo mensen bijeen te laten komen door interessante verhalen te delen. Positieve verhalen of verhalen die eindigen met hoop om mensen te inspireren. Ook wilden we verhalen die aanzetten tot nadenken want toen ik verlamd geraakte zijn zowel ik als mijn vrienden en familie geschrokken van hoe weinig we wisten en hoe vertekend ons beeld was rond “gehandicapt zijn”.

Zo gezegd zo gedaan, op 8 Juli 2015 verscheen “over bloggers en rolmodellen” en startte het avontuur. De reacties waren overweldigend en de blog nam een vliegende start!

rolmodel logo rood

 

Ondertussen zijn we, met de steun van het Fonds Jan-Filliers, gegroeid tot een blogplatform dat wekelijks originele verhalen met een positieve noot de wereld instuurt en jaarlijks meer dan 11.000 bezoekers telt.

logo fonds jan filliers

Ik kan niet trotser zijn op het resultaat dat werd neergezet door de bijdrage van al onze vrijwilligers. Schrijvers die een deeltje van zichzelf blootstellen aan de rest van de wereld elke keer er een blog van hen verschijnt en er niet voor terug deinzen persoonlijke verhalen te vertellen, taboe’s aan te kaarten en harde vragen te stellen.

Michiel van OnWheelsIrene en haar zus met DownSien geniet van haar lichtpuntjesDominique Filliers voor rolmodel

Openbaar Vervoer met een beperkingStefan Braem van Sirvogastblogger Tina op Rolmodelwetravel 2Anne van A-typistmet beperking een hulphondSebas in close-upTars-rolmodel-Nellekerolmodel sarahGuy Junior Stevens op rolstoelpodium tijdens festivalKristien danstLaura Van Alphen vertelt over toegankelijkheid in DisneylandYvette Moerdijk moedigt aan

Uiteindelijk zouden we ook nooit zo ver zijn geraakt zonder jullie, onze trouwe lezers, en daarom wil ik ook jullie ongelofelijk hard bedanken voor jullie steun. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat jullie ook het derde jaar van Rolmodel steeds geboeid, verrast en vertederd zullen blijven worden door de verhalen van onze schrijvers!

zonsondergang-handen-liefde

Nogmaals, BEDANKT!

Steven Claeys

 

 

What’s not to like?

“Oh jeej! Vanavond swingen op covers van ‘de king’ himself!” dacht ik. Verjaardagsfeestjes zijn altijd leuk. Oude bekenden terugzien, drankje, dansje… what’s not to like?

Maar wanneer de avond naderde kwamen ze weer… mijn twijfels. “Ja, maar wat als ik bijna niemand ken?… Of ik aan een wildvreemde hulp moet vragen binnen te geraken?… Wat als ik naar de wc moet? Of als ik me niet goed voel of wordt bekeken alsof ik er niet thuis hoor?!”. Zo worden goede voornemens om aanwezig te zijn op leuke momenten omgetoverd tot een maalstroom van gedachten, angsten en negatieve gevoelens met een lastminute excuus en een eenzame avond tot gevolg.

 

Achteraf vervloek ik mezelf, keer op keer. Zo verlies je namelijk vrienden alsook de kans op het maken van leuke herinneringen. Zo isoleer ik mezelf en verklein met elke verloren avond de wil van mensen om me uit te blijven nodigen, want “hij komt uiteindelijk tóch niet”.

Hoewel ik rustig ga praten over mijn stoelgangproblemen tegen groepen en klassen en met gemak de vuile vetzak “Ronny” uithang op een theaterpodium durf ik niet naar buiten, toch niet alleen. Misschien verwacht ik teveel van mezelf? Of misschien ben ik juist niet streng genoeg voor mezelf? Hoe dan ook, ik heb spijt en niemand die het weet…

Ik moet er iets aan doen, ik denk dat het misschien tijd is voor een nieuwe “pick-a-date party“!

Steven

 

Heb jij moeite met buiten komen? Voel jij je soms ook geïsoleerd? En wat doe jij om dat tegen te gaan? Laat het me weten in een bericht hieronder!

And the Award goes to…

…Rolmodel! Op zaterdag 1 april 2017 (nee, geen aprilgrap!) wonnen we de TYOP Award in de categorie ‘Impactful Reporter’, uitgereikt door JCI Belgium. Het is een hele eer om bij de eerste lading TYOP’ers te horen in ons land en bij zo’n mooie Award hoort natuurlijk ook een emotionele acceptance speech…

Geachte leden van de jury, liefste publiek,

het is met ontzettend groot genoegen en plezier dat ik de allereerste Belgische Award voor ‘Impactful Reporter’ in ontvangst neem als oprichter van Rolmodel.be.

Ik moet eerlijk zijn, ik kende JCI niet, had er zelfs nog nooit van gehoord, tot ik een e-mail met een nominatie vond in de Rolmodel mailbox. Ik heb gemerkt dat dit zo’n beetje de standaard is in ons land: het goede nieuws, het eerlijke nieuws, het nieuws waar je warm van wordt, dat krijg je alleen via via te horen als je er je oren voor open zet. Dat was ook zo met Rolmodel. Niet zo heel lang na mijn ongeval vond ik het zoeken naar informatie die her en der verspreid stond te vermoeiend en besloot om alles te bundelen, informatie en eerlijke verhalen, op één platform. Het is een wilde rit geweest…

Deze Award is dan ook een boost die net op tijd komt, want deze blog onderhouden is niet eenvoudig. Het vraagt toewijding, tijd en energie die niet altijd makkelijk te vinden is. Niet voor mezelf, maar ook niet voor mijn redactieteam van mensen met een beperking en mantelzorgers. Onze handen zijn altijd vol. Maar toch gaan we door. Want wat we doen heeft een impact. Het toont anderen in eenzelfde situatie dat ze niet alleen zijn. Het opent ogen. En geeft moed.

En zo raken we, beetje bij beetje, van mond tot mond, gekend bij mensen die niet rechtstreeks met ons verbonden zijn. Zoals die van JCI Belgium, een straffe organisatie van filantropen, mensen die we wereld oprecht willen verbeteren zonder geldgewin. Zonder er iets voor terug te willen. Gewoon, omdat ze vinden dat het goede nieuws, het eerlijke nieuws en het nieuws waar je warm van wordt gehoord moet worden.

Danku, danku, danku

Voor deze Award kan ik dan ook alleen maar met heel mijn hart ‘danku’ zeggen. Danku aan de jury van JCI, maar zeker ook danku aan alle schrijvers en leden van het redactieteam die Rolmodel hebben gemaakt tot wat het is. Stuk voor stuk straffe mensen die ik hier graag een keer bij naam noem, maar eerst is er toch één persoon die een aparte vermelding moet krijgen. De rots in Rolmodel’s branding en de onzichtbare hand die al van in het begin vrijwillig helpt om Rolmodel draaiende te houden: Sarah Claeys, mijn grote zus. Zij zorgt ervoor dat Rolmodel kwalitatief hoogstaand blijft en dat ik de ruimte krijg ook andere dromen na te jagen. Een ongelofelijk dikke ‘merci’!

Verder zou ik dus ook alle schrijvers heel graag willen bedanken :
Berte Gubbelmans,
Charlotte Aelbrecht,
Corné Ouburg,
Kristien Maus,
Laura Van Alphen,
Lien Devlamynck,
Luc Malcorps,
Mireille Deville,
Sien Lagae,
Trix Vertogen,
en al onze gastschrijvers.

Ik bedank ook graag mijn familie en vrienden die me gesteund hebben tijdens dit avontuur de afgelopen twee jaar, met raad, blogposts, foto’s en morele steun. Een hele dikke merci – deze Award is voor jullie! <3

Dikke kussen,

Steven.

Wil jij voortaan ook meewerken aan deze Award-winning blog? Reageer onderaan dit bericht, stuur een mailtje naar redactie@rolmodel.be of neem contact op via Facebook!

Regels voor zorg

Steven neemt het in deze blogpost op voor de hulpverleners, die maar al te vaak de wind van voren krijgen als het op absurde situaties aankomt… maar die daar vaak zelf niet aan kunnen doen! Ontdek hier zijn warme pleidooi.

Het was weer zover, het zoveelste negatieve artikel van een persoon met een beperking die de absurditeiten die bij de organisatie van haar hulp en verzorging naar boven komen aan kaart.

Schrijnende situaties zoals douchen op twee minuten of een toiletbezoek drie dagen op voorhand aanvragen, die komen jammer genoeg veel voor. Het aankaarten van deze problemen is een goede zaak en hopelijk verbetert het bestaande systeem hierdoor beetje bij beetje.

Van verwijten naar begrip

Maar zoals Dorien Meulenijzer terecht aankaart, zijn heel veel van de fouten, frustraties en absurditeiten te wijten aan wetgeving. Toch wordt naar mijn mening maar al te vaak onterecht de hulpverlener geviseerd terwijl zijn of haar gedrag rechtstreeks wordt bepaald door wetgevers en werkgevers.

Maggie De Block laat binnenkort alle thuisverpleegkundigen eerst de identiteitskaart scannen van hun zorgvragers om zo te kunnen controleren waar, wanneer, hoe lang en bij wie thuisverpleegkundigen werk verrichten. Dit komt bovenop alle administratieve verplichtingen die zorgverleners daarvoor al werden opgelegd. Een ware nachtmerrie!

Niet alleen neemt dit tijd in beslag, maar het zal leiden tot conflicten met de zorgvragers die bijvoorbeeld vergeten zijn hun identiteitskaart klaar te leggen. Of tot conflicten met de werkgevers die vragen hoe het komt dat het lang duurt tussen twee scans door. Weer zullen de hulpverleners de gevolgen dragen, de druk voelen toenemen en hun tijd voor hun zorgvragers zien dalen.

Elke beslissing en elke nieuwe regel heeft een impact op de interactie tussen zorgvrager en zorgverlener terwijl zij die beslissen en de regels opstellen buiten schot blijven.

Mijn zorgverleners zijn mijn helden. Ze helpen mij door de dag, ze helpen mij door elke crisis en ze helpen mij altijd met een glimlach. Ik wil dat ze de kans krijgen dat voor iedereen te doen, en jij?