We Travel 2

Wie mijn blogs al een tijdje volgt weet dat ik in mijn hart een globetrotter ben en altijd blijf zoeken naar manieren om comfortabel te blijven reizen. Na een roetsjbaan van medische problemen en revalidaties begon ik in de zomer van 2015 met mondjesmaat terug stapjes in de wijde wereld te zetten.  Wat stond er deze zomer op het programma? Dat lezen jullie hier.

 

Zoals jullie weten vraagt reizen met een beperking of chronische ziekte heel wat voorbereidingen. Je moet eindeloos veel inlichtingen nemen: is alles rolstoeltoegankelijk, welke verzorging is er voorzien of hoe kan ik die organiseren, is het klimaat wel geschikt, is het programma haalbaar, hoe kan ik alle extra bagage meenemen, enzovoort?

Als het een troost mag zijn: je raakt erin geoefend! Zo is het opstellen van mijn inpaklijst bijvoorbeeld niet meer zo moeilijk en de angst om iets te vergeten is zo goed als verdwenen. Elk jaar gebruik ik hetzelfde lijstje en als ik op vakantie merk toch iets vergeten te zijn, vul ik dat meteen aan in mijn GSM. Ook een medische verklaring, medicatielijst, reispapieren in alle talen, enzovoort zitten reeds klaar in een mapje en hebben enkel een kleine update nodig voor vertrek.

De energie en tijd die daardoor vrij komt, kan ik dus aan iets anders besteden! Daarom durfde ik het dit jaar aan om opnieuw een grote cruise te boeken, maar ditmaal niet meer via een georganiseerde groepsreis voor mensen met een beperking. Dat drukt niet alleen de prijs, maar geeft ook een pak meer vrijheden om je vakantie zelf te plannen en te bepalen wat je bijvoorbeeld wil bezoeken en wanneer je liever lui aan het zwembad blijft liggen.

 

We Travel 2

 

Omdat het gemiddelde reisbureau toch net niet genoeg ervaring heeft met mensen die rollend door het leven gaan, klopte ik aan bij WeTravel2. Dit agentschap werd opgericht door een sympathieke rollende Belg die er zijn handelsmerk van maakt enkel reizen aan te bieden die persoonlijk door het team geëvalueerd zijn. Geen onaangename verrassingen ter plaatse dus!

Mijn vriendin en ik kozen voor een cruise van 8 dagen in de Middellandse zee (Frankrijk, Italië, Sicilië, Malta en Spanje). De rederij gaf ons al snel alle details van de rolstoeltoegankelijke kajuit op het schip en WeTravel2 legde persoonlijk de contacten met lokale reisbureaus zodat we zelf fijne excursies konden boeken. Deze waren één voor één perfect gepland: comfortabel rolstoelvervoer, stipte Nederlandstalige gidsen, lekkere en betaalbare restaurantjes,… aan alles werd gedacht.

Als klap op de vuurpijl bleek één van de zwembaden op het cruiseschip ook nog over een moderne zwembadlift te beschikken (én zeer hulpvaardige redders) zodat ik voor het eerst in 6 jaar kon ‘zwemmen’! Fantastisch toch?!

Behalve dat jullie het misschien fijn vinden om reisverhalen te lezen, blijf ik deze ook delen om jullie allen aan te moedigen om uit je kot te komen. Toen ik het ziekenhuis in mijn rolstoel verliet in 2015 dacht ik dat reizen voorbij was.

Nu weet ik dat dat absoluut niet zo is, al blijft het een uitdaging. Durf dromen en maak die dromen ook kenbaar aan je reisagent, er is veel meer mogelijk dan je denkt!

 

Uit elkaars ervaringen kunnen we ook veel leren, dus ben ik ook benieuwd naar die van jullie: wat moet er zeker op mijn verlanglijstje komen? Shoot!

Het Strand

‘Het  strand ligt vol met meisjes, met al hun borsten bloot.’

Aldus een van mijn Vlaamse helden Urbanus.

Typisch een van die zaken welke je eerst proefondervindelijk moet hebben vastgesteld alvorens je ze voor waarheid kunt aannemen vind ik.

 

Dus de daad maar bij het woord gevoegd, en er op af!

Eigenlijk ben ik helemaal niet zo’n strandliefhebber. Dat was ik trouwens ook al niet in mijn rolstoelloze bestaan. Maar toen wist ik dat nog niet, van die borsten.

Nu is het strand niet het meest rolstoelvriendelijke aardoppervlak dat je kunt bedenken,  maar ze verhuren er strandrolstoelen, foeilelijke dingen met knaloranje hardplastic banden van een halve meter dik.

 

Strandrolstoel

 

deze keer ook nog voorzien van een guitig vlaggetje voor als ik vermist raak.

Lijkt best leuk allemaal, maar in mijn geval toch vrij zinloos. Want stel je voor, je huurt zo’n ding, je laat je het strand op duwen (want zelf rijden lukt niet met zo’n apparaat.) en dan sta je op het strand.

En dan?

Dan sta je dus op het strand, te wachtten tot je een ons weegt en er weer vanaf mag. In die  knaloranje rolstoel, welke ook nog eens enorm vloekt met je paarse ‘Spongebob squarepants’ zwembroek die je voor je verjaardag had gekregen en welke je later op die avond na een paar borrels, tot grote hilariteit van de verjaarsvisite, zelfs nog even had gepast.

Kortom, ik kan volgens mij evengoed op de boulevard gaan zitten in mijn eigen comfortabele rolstoeltje. Afwisselend cocktails, patatjes oorlog en ijsco’s nuttigend.

Moet ik alleen wel even een verrekijker regelen in verband met de al eerder genoemde borsten.

Of nee, ik weet het nog beter.

Thuisblijven, lekker knusjes bij de airco. Die moet ik dan wel even kopen, maar ik spaar ijsco’s, patatjes oorlog, cocktails en een verrekijker uit dus dat gaat wel lukken.

 

Zit ik alleen nog met die borsten.

Weet u of die wellicht ergens te vinden zijn op internet?

 

Burugo

 

 

 

 

www.facebook.com/burugocolumns

www.dwarslaesie.nl/burugo

 

 

 

Mijn Tedx Talk Deel 3

De dag voor het TEDX event krijg ik van mijn coach te horen dat ik het einde van mijn presentatie moet herschrijven!

Hoewel meerdere coaches mij een hart onder de riem proberen steken voel ik de paniek in mij op borrelen… De rest van de dag leek ik net een dakloze landloper met mentale problemen.

 

Je kon mij nerveus zien rondrollen alsof ik verloren was, pratend tegen mezelf en zichtbaar gefrustreerd maar volledig ondergedompeld in mijn eigen wereld. Tegen dat de avond viel was ik zo hopeloos en vermoeid dat ik besloot het los te laten. Ik zette een film op, bestelde sushi en probeerde even alles te vergeten…

De volgende ochtend werd ik wakker met een misselijkmakend gevoel van angst, “Wat als ik niet op tijd het perfect einde vind?!” en “Wat als ik een goed einde vind maar het vergeet op het podium omdat ik het niet vaak heb kunnen inoefenen?”

Nog steeds zonder een afsluiter voor mijn TED-talk stapte ik de auto in op weg naar Breda. Uiteraard begonnen dan ook nog de berichtjes binnen te stromen : “en? Ben je er klaar voor?”… euhm, neen! En “veel succes met je Talk vandaag!”… Bedankt, ik ga het potverdikkie nodig hebben!

Tijdens de rit raakte ik opnieuw verzonken. Omdat ik beter presteer onder druk kwam ik steeds dichter en dichter bij een acceptabel einde. Ongeveer halverwege de trip naar Breda had ik mijn opties uitgedund en bleef ik met twee degelijke afsluiters over. Gelukkig wilde de chauffeur zijn mening delen en we raakte het eens! Ziedaar, zo’n goede 8 uur voor mijn presentatie was ik er dan toch in geslaagd een acceptabel nieuw einde te vinden voor mijn verhaal…

Of dat dacht ik toch!

Eens aangekomen in Breda zoek ik direct mijn coach op en pitch ik mijn nieuw einde voor haar. “Ja, je bent er bijna!” Zegt ze enthousiast. De angst moet van mijn gezicht af te lezen zijn geweest want ze stelt direct voor samen nog even te brainstormen.

We weigerden te werken met een stereotype einde waardoor ik in deze benarde situatie terechtkwam, maar door vol te houden was ik 2 uur voor mijn presentatie plots trotse eigenaar van een krachtiger einde dan : “dus maakte ik van mijn zwakte mijn sterkte”.

Mijn Talk was eindelijk klaar voor het grote publiek! Nog snel even naar de make-up en een beetje later stond ik op de befaamde rode stip van TED!

Na mijn talk kwamen de coaches mij feliciteren en spraken veel mensen mij aan met de boodschap dat ze waren geïnspireerd!

Ik was in de wolken. Weer een bucketlist item om van de lijst te schrappen!

Dankjewel TEDxBreda!

TedxBreda 2018

 

Welke TED-talk inspireerde jou? Waar zou jij over praten op een podium? Laat het me weten!

Vier wielen maar toch niet mobiel

Ik zal het meteen maar opbiechten: ik ben bang.

Door mijn wat zeldzame handicap zit ik niet alleen in een rolstoel, maar zijn mijn reflexen ook minder goed dan die van anderen. Ziedaar de belangrijkste reden waarom ik op mijn dertigste nog steeds geen rijbewijs heb.

 

Die seconde langer nodig hebben om gepast te reageren op een situatie in het verkeer kan het verschil zijn tussen een ongeval of geen ongeval, tussen verwondingen of geen verwondingen of zelfs tussen leven of dood.

Het verkeer ingaan schrikt me dan ook af.

Puur technisch gezien kan het nochtans ook voor mij, dat rijden. Bij de vzw Cara doen ze uitstekend werk terzake: ze testen je, bekijken samen met jou welke aanpassingen nodig zijn om autorijden mogelijk te maken en sturen je naar huis met een attest waarmee je zo aan je rijopleiding kan beginnen.

De wachtlijst van enkele maanden voor een afspraak neem je er dan wel bij. Ook het daaropvolgende wachten op een rijschool met een aangepaste wagen is een hindernis. Maar dat is niets om ontmoedigd door te worden: wie een beperking heeft, is sinds zijn of haar jeugd getraind in het nemen van horden. Problemen veranderen in uitdagingen, die mits de nodige tijd en boterhammen wel opgelost worden.

 

Het BIVV Logo

 

Maar goed, waar ik eigenlijk naartoe wil: mijn gebrek aan een auto stelde mij jarenlang voor een probleem. Het stoorde me om telkens vrienden of familieleden te moeten vragen om me weer eens ergens naartoe te brengen. Ik schaamde me er een beetje voor. Maar het was de enige oplossing, zolang ik die angst voor autorijden niet kon overwinnen*.

Ondanks de vier wielen die mijn rolstoel had, was ik eigenlijk helemaal niet mobiel.

Dat veranderde toen ik enkele maanden geleden besliste om zwaar te investeren in een handbike. Dat is een groot voorwiel met pedalen dat je rolstoel plots verandert in een fiets. Een elektrische fiets in mijn geval, want als het echt te steil wordt in de heuvelachtige omgeving waarin ik woon, kan ik de motor om hulp vragen. Die geeft me dan een welgekomen duwtje in de rug. Dus, beste mensen die vaak vol verbazing staan te kijken wanneer ik vlot een helling oprij: ik doe dit niet alleen.

Oude houten handbike

Dankzij de handbike ben ik plots wel mobiel. Naar de winkel, op interview voor het werk, naar de kapper of op café: plots is het veel minder vaak nodig om hulp in te roepen om op mijn bestemming te geraken. Het is ook heerlijk om nu het nuttige aan het aangename te koppelen. Enkele keren per week ga ik minstens 10 kilometer fietsen, de broodnodige lichaamsbeweging die ik veel te lang niet gehad heb.

handbike

Vorige week hebben mijn vriendin en ik zowaar een fietsvakantie vastgelegd voor komende zomer. Met de auto naar het zonnige Frankrijk om daar rusten aan en zwemmen in het zwembad af te wisselen met uitdagende fietstochten in de prachtige natuur. Gelukkig heb ik nog enkele maanden om aan mijn conditie en mijn armspieren te werken. Ik kan niet wachten.

*Wat dat autorijden betreft: ik doe mijn uiterste best om die angst te overwinnen en toch de baan op te kunnen. Maar de handbike is toch al een heel goede oplossing in de tussentijd.

Welke hulpmiddelen gebruiken jullie om je mobiliteit te vergroten? Rijden jullie wél al met een aangepaste auto?

Laat het mij hieronder weten!

Mijn Tedx Talk Deel 2

Vermoeid rij ik een klein theaterzaaltje binnen. Ik word verwelkomd door een boel lachende, licht nerveuze gezichten die “hallo” knikken, gevolgd door een hand en een korte introductie. Om op tijd in Breda te zijn moest ik net iets te vroeg opstaan dus wrijf ik de slaap uit mijn ogen en vraag ik al lachend om “een koffietje om wakker te worden”.

 

Anita, mijn contact bij de TedxBreda vrijwilligers springt levendig op en heeft me in geen tijd een koffietje voorgeschoteld. Ondanks de pogingen van de Tedx-Crew om wat luchtige gesprekken op gang te brengen is de spanning te snijden. Plots zwaait bovenaan een trap een deur op en komen er een reeks mensen de zaal binnengewandeld. Iedereen springt op (ik blijf zitten) en we worden verzocht om in een kring te gaan zitten. Onze coaches waren gearriveerd!

Wat volgde was een namiddag met gesprekken, ontledingen, soul searching en tips en tricks rond spreken voor publiek. De workshop werd op een super originele manier gebracht en leidde tot filosofische 1 conclusie : praten voor een groep maakt je kwetsbaar en daar kan je niets aan doen. Met als ultieme voorbeeld van iemand die de kwetsbaarheid probeert te ontlopen dit filmpje met de presentatie van Michael Bay :

 

 

Na de workshop was het tijd voor one on one met de coaches om te werken aan de talks en ik kreeg de lieftallige Deborah als coach toegewezen. Al snel werd duidelijk dat er nog veel werk aan de winkel was om mijn “Idea worth spreading” duidelijk te articuleren en dat mijn verhaal stevig bijgeschaafd moest worden, Paniek! Ik vertrok naar huis met een knoop in mijn maag, hoewel de feedback na de eerste poging voor de gesloten groep best positief was…

Een Skype-meeting met Deborah verder stond ik al op het podium de dag voor het event, met een klein hartje en een ingestudeerd verhaaltje oefende ik mijn Ted talk voor een lege zaal. Ik maakte geen enkele fout! “Nu ben ik klaar voor morgen” dacht ik triomfantelijk, tot Deborah me opzij nam om de presentatie te overlopen. “Fantastische presentatie! supergoed gedaan, maar…” , mijn hart staat plots stil, “Het einde, jouw idea worth spreading komt er niet echt uit…” , slik.

De dag voor ik van mijn bucketlist weer een item kan schrappen werd ik opgezadeld met het herschrijven van het volledige einde van mijn TED-Talk!

Of dat ook gelukt is? Dat lees je in mijn volgende blog!

Heb jij al gesproken voor groepen? Wat vind jij daar het moeilijkste aan? Laat het me hieronder weten in de comments!