2 Jaar Rolmodellen

Het is exact 2 jaar geleden dat ik voor de eerste keer op “publiceren” klikte en het eerste artikel op rolmodel verscheen.  Niemand had toen ooit durven dromen van het succes dat dit blogplatform heeft gekend. Al snel vonden we Vrijwilligers die hun ervaringen wilden delen met onze lezers en voor we het wisten werden we in onze eerste maand meer dan 2.000 keer bezocht!

 

Rolmodel was mijn allereerste projectje dat ik tijdens mijn revalidatie ben gestart uit frustratie. Ik zat met duizenden vragen waar ik zowel on- als offline geen duidelijk antwoord op vond. Het is niet dat er geen informatie te vinden is, juist het tegenovergestelde. Eens je zaken begint op te zoeken word je geconfronteerd met een tsunami aan websites met informatie waarvan achteraf blijkt dat ze niet van toepassing is omdat jouw situatie nét dat tikkeltje anders is. Door gesprekken met mensen die al langer in dezelfde situatie zitten werd het mij al snel duidelijk dat zij de enigen zijn die jou correcte, toepasselijke en volledige antwoorden kunnen geven op je vragen. Doordat ik nog maar net verlamd was en (letterlijk) al mijn tijd in het revalidatiecentrum doorbracht wilde ik via het internet anderen leren kennen die in een gelijkaardige situatie zaten en hen samen brengen om zo online een soort “zelfhulpgroep” te creëren.

Toen ik samen met mijn grootste zus (ik heb er drie) brainstormde over Rolmodel kwamen we op het idee om een blog te maken en zo mensen bijeen te laten komen door interessante verhalen te delen. Positieve verhalen of verhalen die eindigen met hoop om mensen te inspireren. Ook wilden we verhalen die aanzetten tot nadenken want toen ik verlamd geraakte zijn zowel ik als mijn vrienden en familie geschrokken van hoe weinig we wisten en hoe vertekend ons beeld was rond “gehandicapt zijn”.

Zo gezegd zo gedaan, op 8 Juli 2015 verscheen “over bloggers en rolmodellen” en startte het avontuur. De reacties waren overweldigend en de blog nam een vliegende start!

rolmodel logo rood

 

Ondertussen zijn we, met de steun van het Fonds Jan-Filliers, gegroeid tot een blogplatform dat wekelijks originele verhalen met een positieve noot de wereld instuurt en jaarlijks meer dan 11.000 bezoekers telt.

logo fonds jan filliers

Ik kan niet trotser zijn op het resultaat dat werd neergezet door de bijdrage van al onze vrijwilligers. Schrijvers die een deeltje van zichzelf blootstellen aan de rest van de wereld elke keer er een blog van hen verschijnt en er niet voor terug deinzen persoonlijke verhalen te vertellen, taboe’s aan te kaarten en harde vragen te stellen.

Michiel van OnWheelsIrene en haar zus met DownSien geniet van haar lichtpuntjesDominique Filliers voor rolmodel

Openbaar Vervoer met een beperkingStefan Braem van Sirvogastblogger Tina op Rolmodelwetravel 2Anne van A-typistmet beperking een hulphondSebas in close-upTars-rolmodel-Nellekerolmodel sarahGuy Junior Stevens op rolstoelpodium tijdens festivalKristien danstLaura Van Alphen vertelt over toegankelijkheid in DisneylandYvette Moerdijk moedigt aan

Uiteindelijk zouden we ook nooit zo ver zijn geraakt zonder jullie, onze trouwe lezers, en daarom wil ik ook jullie ongelofelijk hard bedanken voor jullie steun. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat jullie ook het derde jaar van Rolmodel steeds geboeid, verrast en vertederd zullen blijven worden door de verhalen van onze schrijvers!

zonsondergang-handen-liefde

Nogmaals, BEDANKT!

Steven Claeys

 

 

Festivals met Inter

In 2006 leek alles perfect voor Guy: hij had samen met zijn vrienden alles geregeld om lekker van een zomerfestival te genieten. Maar dat bleek minder evident dan gedacht. Nu, bijna 11 jaar later, blikt hij terug op toen. En vergelijkt hij met nu, hoe hij nòg meer (maar wel op een heel andere manier) naar zomerfestivals gaat en volop blijft genieten. 

Dour Festival 2006. Het moest en zou het grootste feest worden dat mijn vrienden en ik ooit meegemaakt hadden. Werkelijk alles zat goed in de maanden voordien: we wisten hoe we er moesten geraken, we wisten in welke tenten en op welke matrasjes we zouden slapen, welke bands en dj’s we wilden zien en in welke slaapzakken we onze 18-jarige lichamen te slapen zouden leggen.

Alles leek perfect. Leek, want in de maanden en weken voor het festival voelde ik steeds meer dat ik last kreeg van mijn benen en voeten. Stappen werd een hele onderneming. Talrijk waren de keren dat ik op weg naar school, op die verduivelde kasseien en slechte voetpaden in Brussel, struikelde en weer eens vol op mijn knieën terechtkwam. Pijnlijk, niet alleen fysiek.

Wilde ik dat wel?

Op dat moment wist ik natuurlijk wel dat het nooit beter zou worden met mijn fysiek. Een zeldzame zenuwaandoening, hadden ze drie jaar na mijn geboorte vastgesteld. Eentje waar ik niet aan zou sterven, maar die het onmogelijk zou maken om mijn hele leven lang rond te huppelen en voetbal te spelen. Of festivals te bezoeken, zoals ik het allerliefst deed in de zomer.

Maar goed, ik besliste toch naar Dour te gaan. “We gaan je helpen”, zeiden mijn vrienden. Dat deden ze, en gelukkig maar. Anders was ik er nooit in geslaagd om zoveel geweldige optredens te zien. Om me zo te amuseren en talrijke heerlijke herinneringen te maken.

Toch voelde het allemaal vreemd. Heel de tijd hield ik de arm van vrienden vast tijdens het stappen of staan, het ging gewoon niet meer om zelfstandig te doen wat ik wilde. Zonde. Een rolstoel zou handig zijn, dacht ik meermaals. Maar wilde ik dat wel?

Intro/Inter

Ik voel me nog steeds dom omdat ik er toen aan getwijfeld heb en niet meteen voor die rolstoel gegaan ben. Aanvankelijk gebruikte ik hem alleen op festivals, waar ik zeker wist dat ik lange afstanden zou gaan afleggen en heel de dag zou rechtstaan. Het voelde als een bevrijding. Met hulp van duwende vrienden kon ik plots heel de dag van hot naar her gaan zonder al te vermoeid te geraken. Zonder pijn te hebben ook. Of zonder schaamte voor alle mensen die naar me keken en zich verwonderden over mijn rare manier van stappen.

Hoe groter het fysieke probleem werd en hoe meer ik ook in het dagelijkse leven begon gebruik te maken van de rolstoel, hoe meer ik met bijkomende problemen geconfronteerd werd. Bijvoorbeeld: slapen op een festivalcamping in een tentje dat tussen een hoop andere tenten staat. Niet evident, zo tussen die tenten door stappen. Bijvoorbeeld: zittend naar een podium kijken dat je niet kan zien omdat iedereen om je heen rechtstaat.

En dus maakte ik kennis met de vzw Intro (vandaag Inter). Een vzw die je als rolstoelgebruikers sowieso kent van de rolstoelpodia op tal van festivals, van waarop je een geweldig zicht hebt op de podia waar iedereen naar staat te kijken. De vrijwilligers spannen zich er dagenlang in om je te helpen met alles wat je maar nodig zou kunnen hebben. Van het opladen van je elektrische rolstoel tot het knopen van je veters of een luisterend oor: jij vraagt het, zij draaien.

Guy geniet van een zomerfestival

Meer en meer festivals

Sindsdien heeft mijn passie voor festivals een enorme boost gekregen. De lijst met bezochte festivals is erg lang, en overal zijn weer die geweldige Intro-vrijwilligers. Allemaal met de glimlach, altijd met enthousiasme dat je even doet vergeten dat je het fysiek moeilijk hebt. Alleen maar lof.

Bovendien organiseer ik zelf ook het Vijverfestival in Dilbeek, waar ik toch ook wat toegankelijke elementen probeer in door te duwen. Hartverwarmend zijn de momenten waarop ik een rolstoelgebruiker op ons rolstoelpodium zie zitten en hij of zij me glimlachend aankijkt en zegt dat het er zo fijn is.

Het doet me telkens weer beseffen dat een rolstoel meer is dan een hulpmiddel voor je beperking. Het is ook een mogelijkheid om nieuwe mensen te ontmoeten, festivals en evenementen op een andere manier te beleven en het dreigende isolement te doorbreken. Je hoeft echt niet thuis te zitten nadenken over hoe goed Bruce Springsteen staat te spelen op de weide van Rock Werchter. Dankzij organisaties als Inter kan je het gewoon beleven.

Groet, Guy

Kende jij vzw Intro al? Als je meer wil weten, kan je zeker ook de post van Sien lezen die Festivalitis heet. Of je kan je eigen ervaringen met ons delen, door een mailtje naar redactie@rolmodel.be of op onze Facebook-pagina!

REVA: een dag vol emoties

Voor het eerst een dagje op de REVA-beurs staan als mantelzorger, het is niet niks. Dat ondervond Laura, jongste zus van onze oprichter Steven, toen ze samen met haar broer op de stand van MAKT stond. Dit is haar ontwapenend eerlijke verslag van die dag.

Zaterdagochtend, roadtrip naar Gent: REVA-beurs, here we come! Snel nog even alle elementen overlopen, de gesprekstechnieken oefenen en sales must do’s herhalen in het hoofd.

We komen aan en maken de stand in orde. Ieder detail moet kloppen: alle flyers symmetrisch en mooi gepresenteerd, de broek in de juiste vorm geplooid op de tafel. Dan is het zo ver. De eerste mensen komen voorbij, al snel lukt het me om een praatje te maken en de uitleg te geven. De eerste spanningen verdwijnen stilaan en ik probeer contact te leggen met de voorbijgangers.

Van verkoop naar vertwijfeling

Maar al snel merk ik dat de sales-aanpak die ik zo gewoon ben niet bij iedereen werkt. Hoe verder de dag vordert, hoe moeilijker het wordt. Ik begin te twijfelen over alles wat ik doe.

“Praat ik best tegen de begeleiders/ouders/partner of de persoon die onze producten zou kunnen gebruiken? Als ik enkel tegen de personen met een beperking praat, sluit ik dan de anderen uit (en omgekeerd)? Moet ik me op dezelfde hoogte zetten om oogcontact te maken? Of juist niet, is dit dan niet respectvol ? Ik mag niet te veel medelijden tonen, maar is dit dan niet apathisch? Hoe praat ik over het accident van mijn broer in zijn bijzijn?….” .

In de late namiddag krijg ik een klopje en nemen mijn emoties de bovenhand. Ik word geconfronteerd met zo veel verschillende personen met elk een apart verhaal en een andere situatie. Heel de dag door hoor ik verhalen die (voor mij persoonlijk) heel aandoenlijk en moeilijk waren. Ik zie ouders die er alles aan doen om hun (soms te jong) kindje met een beperking alles te geven en om ze zo gelukkig mogelijk te zien. Ik zie sterke mensen die zich niet laten doen desondanks de vele tegenslagen, en die met innovatieve ideeën komen.

En daar sta ik dan, gezond en wel, de wereld aan mijn voeten. Schuldgevoelens nemen de bovenhand.

Een echte ‘Claeys’

Ik drink een koffie en ga terug aan het werk. Want wij zijn ‘Claeyskes’. Wij geven niet op.

Even gaat het beter, ik begin de mensen te begrijpen en lijk me minder zorgen te maken. Ik sta hier om mensen een super oplossing te bieden! Ik voel me terug on top of the game. Fiere jonge zus, volledig overtuigd van de filosofie van MAKT. En de mensen zijn helemaal mee en we krijgen enorm veel positieve reacties.

Alles loopt vlot, tot er een groep kindjes voorbij komt. Mijn hartje breekt in 1.000 stukjes. Kleine rolstoelen met leuke Disney-figuren op de wielen, lachende gezichtjes terwijl ze smullen van de ijsjes die ze haalden bij de stand over ons. Alle emoties kwamen naar boven. Wat maakt dat ik het hier zo moeilijk mee heb? Deze kindjes zien er zo gelukkig uit. En toch heb ik als buitenstaander allerlei gevoelens die ik niet kan plaatsen…

Kortom, het is een zware dag. Een dag vol zelfrelectie en emotie.  Maar al bij al is het ook een dag met heel veel voldoening. En is het een dag van een fiere zus en haar grote broer…

Wanneer heb jij voor het laatste je eigen emoties overwonnen om een familielid of vriend bij te staan? Laat het ons weten met een comment hieronder of op onze Facebookpagina!

Heerlijk Curaçao – deel 2

Wat in eerste instantie een groepsreis zou worden, werd voor onze gastblogger een reisje met goede vriendin Lia onder hun tweetjes. Lees hier deel 2 van het verslag van onze gastblogger over haar reis naar Curaçao, georganiseerd door WeTravel2.

Les nummer 2

Op onze eerste dag zijn we naar het dolfinarium gewandeld. Het is ongelooflijk leuk om van zo kortbij dolfijnen en zeeleeuwen te zien. Maar… les 2 : zonnecrème smeren, factor 50 op zijn minst! Mijn idee (ik heb al aardig wat zon gehad dus mijn huid kan hier wel tegen met factor 25-30) was een pijnlijke fout want op nog geen kwartier waren we aardig verbrand… Gelukkig zijn er daar vlakbij winkeltjes genoeg waar je zonnecrème kan vinden aan zeer betaalbare prijzen.

Haai voederen in Curaçao

Het voeren van een haai binnen in het zee-aquarium was best akelig maar ook spannend ! Dit hele terrein is volledig toegankelijk en het personeel is er ook erg vriendelijk en helpt graag waar nodig.

3 uitstappen

We hebben tijdens onze 8 dagen daar 3 uitstappen gedaan.

  1. Een rondrit over het eiland met een (niet aangepaste) bus​ (50 USD pp). We bezochten de likeurfabriek (interessant), Boka Tabla (een grote inham met een onderaardse grot, niet te doen als je moeilijk te been bent én stevige schoenen aandoen!), en hadden een lunch-stop in Kura Holanda Lodge die niet in de prijs inbegrepen was. Daarna bezochten we nog Grote Knip (pràchtige baai en beroemd om zijn uitkijkpunt maar met trappen naar beneden als je naar het strand wil), zagen flamingo’s op de zoutplaten, passeerden Punda en genoten tijdens de rit van de zeer aangename gids Robert die ons echt wel wist te entertainen en ook zeer behulpzaam was! Hij verdiende mijn fooi echt wel. Persoonlijk vond ik deze uitstap te duur voor wat ik er aan had, toegankelijkheid was hier een zwaar minpunt.
  2. Een sunset tour met de Pelican Express​ (45 USD pp). Een soort catamaran waar je ook met een rolstoel op kan en die een toer over de Spaanse Wateren doet. Je ziet hele mooie rotspartijen, sjieke huizen en boten, Punda/Willemstad en zijn bruggen vanop het water en een prachtige zonsondergang vanop zee. Drankjes (ook lekkere mét alcohol) en hapjes zijn in de prijs inbegrepen. Een aanrader!
  3. Op eigen houtje zijn we met een rolstoeltaxi naar Punda met hoofdstad Willemstad gereden​ (50 USD h/t). De beroemde gekleurde huisjes, de Koningin Emma- brug met zijn draaien als er boten door willen (en gekken zien overspringen op het allerlaatste moment), de floating market … je moet het allemaal echt eens gezien hebben als je er bent. Hier zijn terrasjes en eetgelegenheden te over, dus je kan je hier echt wel enkele uren amuseren. Maar voor ons was het die dag toch wel een beetje té warm waardoor we blij waren dat onze taxi 3 uurtjes later terug ons kwam ophalen.

8 dagen

De andere dagen hebben we met onze luie krent op het strand gelegen, want dààrvoor ging ik. Mijn lijf laten opwarmen door de zon en genieten van alleen maar lekkere en leuke dingen. Via het hotel mochten we gratis ligzetels gebruiken op het strand van de Madero Ocean Club waar ook zeer vriendelijk en behulpzaam personeel werkt. Het was voor hun geen enkel probleem om een stoel voor mij vlak aan het water te reserveren en om mij met mijn rolstoel tot naast de stoel te helpen door het zand. Heerlijk gewoon! Je kan er ook de hele dag door drankjes en ander lekkers bestellen, ze brengen alles met de glimlach!

Slipperkaptstok Curaçao

Mambo Beach is het bekendste strand van Curaçao en je vindt hier winkeltjes en vele restaurantjes in allerlei stijlen. Hier honger hebben is onmogelijk! Je kan kiezen uit locaties op het strand zelf of in de galerij op de eerste verdieping met dan een heel mooi uitzicht. Wij aten Mexicaans, Iraans, Italiaans, hebben ongelooflijk genoten van de fish market-evening op vrijdag in Cabana Beach…

Er is een lift en er zijn toiletten, maar deze zijn niet erg ruim en er zijn geen beugels. Ik kon er met mijn smalle rolstoel nét naast en had dan amper ruimte om recht te staan. Niet ideaal dus. Er wordt wel overal geregeld gepoetst, dus het is allemaal wel erg netjes.

Het strand wisselden we af met het zwembad aan ons hotel. Dan wel zonder bediening maar zéér rustig en op ons gemakje!

En terug naar huis

Negen dagen later moesten we terug inpakken. Zeer tegen onze zin want het koude en natte weer thuis… brrr! Maar aan alle mooie liedjes komt een eind. We mochten tot maximum twee uur in de kamer blijven als we dit echt wilden maar dit was niet nodig. Onze laatste uurtjes konden we in het zwembad ‘afscheid’ nemen want douchen was geen enkel probleem. Handdoeken lagen klaar in de doucheruimte. De familiaire aard van het hotel is zeer aangenaam, niks is teveel, en voor elk mogelijk probleempje zoeken ze mee naar een oplossing.

Nog een laatste hapje eten in Lions Dive and Beach-hotel (onze buren) waar de hagedissen naast je voeten lopen en suikerdiefjes (mooie kleine geel-zwarte vogeltjes) vlak bij je in de bomen komen zitten, en dan was de taxi er.

Inchecken en de nachtvlucht naar huis ging opnieuw erg vlot en een dikke 10 uur later zetten we weer voet op Amsterdamse grond. Lia’s broer en zijn vriendin stonden ons op te wachten en blijkbaar zagen we er ‘erg goed en nogal bruin’ uit. Niet zo gek na 10 dagen Curaçao… toch?

Conclusie Curaçao

Curaçao is een eiland van zon, zee, relax en lekker niks doen, ‘Lovers Paradise’ is de ideale benaming. Als ik ooit mijn prins op het witte paard tegen kom, ga ik zeker terug ! 🙂 Qua toegankelijkheid: voor rolstoelers is het wel te doen, zeker als je jezelf nog wat kan behelpen. Maar ik wil de behulpzaamheid en vriendelijkheid van de mensen hier zéér benadrukken! Het strand zelf is lastig, al is het aangelegd en zak je dus niet diep weg maar je blijft in zand rollen. Je hebt wel langs het hele strand een wandelpad in beton wat ook veel goed maakt. De straten zijn niet geweldig omdat het er (zoals onze busgids vertelde) tot november vorig jaar 4 jaar lang niet meer geregend had en er dus een enorme droogte heeft geheerst. De overvloedige buien daarna hebben veel straten doen barsten, dus het is soms nogal een hobbelige rit. Ze werken er wel aan, maar dan in het Caraïbische ritme… traag. Snel werken kent daar niemand, op geen enkel vlak. Verkeersregels zijn er wel maar die worden door de meesten genegeerd. Spannende momenten levert dit op, zeker in’t donker! Kortom: wij hebben genoten, van de eerste tot de laatste minuut.

Tekst met dank aan WeTravel2

En jij, van welke reis naar verre oorden droom jij?