Jouw kind ziet een rolstoeler op straat: wat nu?

Je loopt als ouder op straat met je kinderen en plots beginnen ze te wijzen naar een vrouw in een rolstoel. Of je staat aan de tramhalte te wachten op de bus, er komt een rolstoeler aan, en je kleintjes vragen luidop waarom die meneer in een stoel zit. Wat doe je dan? Hoe reageer je als ouder? Ontdek hier de praktische tips van onze oprichter Steven.

Wat ouders zeker niet moeten doen

Het valt mij vaak op dat ouders veel slechter reageren op iemand in een rolstoel dan hun kleintjes. Burugo schreef er onlangs nog over: sommige ouders geven hun kind een mep. Gelukkig heb ik dat zelf nog niet meegemaakt, maar ik heb wel al ouders geweten die hun kind hardhandig bij me wegtrekken zodat het kind in huilen uitbarst. Dat maakt de situatie voor iedereen alleen maar erger: het kind weet niet wat het ‘fout’ deed en loopt te huilen, als ouder ben je beschaamd omdat iedereen kijkt, en ik in mijn rolstoel vindt het vreselijk dat dit allemaal gebeurt gewoon omdat ik erbij ben. Doe het dus niet!

Wat ik ook al heb meegemaakt is het tegenovergestelde: ouders die alleen nog maar sorry zeggen – sorry voor alles, excuseer voor het staren, pardon voor mijn kind. Dat hoeft nu ook weer niet. Jouw kind doet niets verkeerd, het is gewoon nieuwsgierig.

Er zijn ook ouders die de hele situatie negeren, doen alsof ik er niet ben en hun kind niks gezegd heeft. Dat lost ook niets op. Het kind blijft met vragen zitten en ik voel me er weer onzichtbaar door…

Iets waar ik ook een grote hekel aan heb, zijn ouders die hun kind vertellen hoe moeilijk ik het wel niet heb en die mij dan komen ‘feliciteren’ met het feit dat ik het ‘zo goed doe’ en dat ik ‘durf buiten te komen’. Alsof ik een kind ben dat net heeft geleerd om zijn jas aan te doen of zijn veters te knopen. Ik ben een volwassen man, ik heb dat soort neerbuigende complimentjes niet nodig.

Maar wat dan wel? Hoe kan je als ouder wél goed reageren op iemand in een rolstoel?

Wat ouders zeker wél kunnen doen

Doe normaal. Het klinkt gek, maar voor mij is die rolstoel heel gewoon – ik zit er namelijk alle dagen de hele dag in. Leg aan je kind uit dat ik in een rolstoel zit omdat ik mijn benen niet kan gebruiken en dat ze me kunnen helpen door me bijvoorbeeld de ruimte te geven om te kunnen draaien in de winkel, niet voor te voordringen bij het oversteken op een drukke plaats, en op te staan van de klapstoeltjes op de bus als ik op de voorbehouden plaats wil gaan staan.

Je moet ook beseffen dat kinderen, en dan vooral kleuters, niet beseffen dat ze aan het staren zijn. Zij kijken gewoon naar wat ze interessant vinden. Wil je dus dat ze hun blik afwenden, word dan niet boos maar leid hen af met iets anders dat je ziet (“Heb je de grote bus gezien?”).

Lees ook zeker de tips van Sien een keer, ik ben het er volledig mee eens. Vooral het glimlachen, je hebt er geen idee van hoe hard dat helpt om de situatie te ontdooien.

Ik ben er ook een grote voorstander van dat je op een beleefde manier vraagt of je kind een paar vragen mag stellen. Als ik tijd heb (dus niet als ik op het punt sta om op de bus te stappen) dan beantwoord ik met plezier de nieuwsgierige vragen van je kind. Daar draait inclusie in de maatschappij ook om hè, dat je kinderen van kleins af aan weten wat een rolstoel is en hoe ze zich op hun gemak kunnen voelen rond iemand die ‘anders’ is.

‘De rolstoeler’ bestaat niet

Het is verleidelijk om te denken dat alle mensen in een rolstoel het prima vinden dat je hen benadert met vragen… maar dat is niet zo. Ik vind het bijvoorbeeld prima om kinderen die ik niet ken te woord te staan, maar ik ken andere rolstoelers die het helemaal niet fijn vinden om op straat te worden aangesproken. Vraag daarom altijd eerst beleefd of het stoort dat je kind een paar vragen stelt. Is het antwoord ‘liever geen vragen’, voel je dan niet aangevallen. Laat die persoon dan gewoon met rust. Maar de kans is groot dat het iemand is zoals ik, die een paar vragen helemaal niet vervelend vindt.

Het is wel jammer dat je dat niet op voorhand weet. Ik kan begrijpen dat ouders dat een moeilijke stap vinden om me aan te spreken. Eigenlijk zou ik een soort sticker willen hebben, of een icoontje op mijn jas of stoel, waarmee ik aangeef dat mensen me vragen mogen stellen. Dat ze me kunnen aanspreken, als een soort ‘rolstoelambassadeur’. Misschien is dat wel een idee voor een volgend project?

Wat denk jij? Zou jij het een goed idee vinden om zo’n ‘ambassadeursticker’ te lanceren? Laat het ons weten in de comments of op onze Facebook-pagina.

Burugo zegt schol

Lust jij ook wel eens een glaasje? Wat drink jij dan het liefst: bier, wijn of ander lekkers? Burugo kiest vooral voor rode wijn. Waarom? Dat lees je hier…

Één goed glas rode wijn per dag is gezond, heb ik mij ooit laten vertellen (door een slijter). Maar ik heb liever een glas goede wijn, de kwaliteit van het vaatwerk kan mij eerlijk gezegd gestolen worden. ‘Op één been kun je niet lopen’, is dan vaak het gezegde dat hier op volgt, teneinde volledig geoorloofd nóg een glas wijn te kunnen verorberen. En als je zoals ik op twee benen ook niet kunt lopen, dan worden het er dus minimaal drie. Omdat het moet hè, want mijn gezondheid gaat voor alles.

Op zich een prima gewoonte, en ook prima vol te houden zelfs voor een rolstoelgebruiker. Je krijgt er alleen wel lelijke deuken van in je meubilair. Daarom mag je natuurlijk ook niet rijden als je beschonken bent, maar gelukkig is er vanavond geen politie in de woonkamer. Wel twee roze olifanten trouwens, waar die nu opeens vandaan komen?!

Ik drink eigenlijk altijd rode wijn als ik alcohol drink. Dat is gewoon het handigst als je in een rolstoel zit. Want van bier moet je vijf keer in het uur plassen, en dat is thuis geen probleem maar op de verjaardag van tante Mien moet er iedere keer twaalf man opstaan om je erdoor te laten. En vervolgens kom je er dan achter dat je niet door de deuropening van de wc past. Met alle gevolgen van dien voor de sanseveria in de gang van tante Mien, die voorlopig geen water meer behoeft.

Nog een geluk dat die plant daar stond, anders was de brievenbus de enige uitweg geweest. Leg dat maar eens uit aan de postbode die net de wenskaarten komt bezorgen! Je kan natuurlijk ook witte wijn drinken, maar daar zit minder alcohol in dus moet je er meer van drinken om hetzelfde resultaat te bereiken, en dan moet je wederom plassen. Gewoon rode wijn dus.

Burps.

Pardon.

 

Ontdek meer columns van Burugo op dwarslaesie.nl/column of op facebook.com/burugocolumns

Ook op onze blog kan je nog meer columns lezen van Burugo. Zeker de moeite waard!

Burugo zegt sorry

 

Lees de open brief van onze columnist Burugo aan Kareltje. Want die petsen, die had dat arme Kareltje niet verdiend…

Kareltje kijk nu eens uit! Pets pets klonk het eerst op de linker- en vervolgens op de rechterwang. Alsof Kareltje er iets aan kon doen dat er een springkussen stond in de winkelstraat waar ik met iets te hoge snelheid kwam aangerold. Natuurlijk had het ventje niet op mij gerekend toen hij overstak, dat hoeft ook niet als je drie bent. Ik moest vól in de ankers, de rook kwam van mijn vingers, maar gelukkig heeft Kareltje het overleefd. En ik ook. Burugootje kijk nu eens uit, pets pets. Zó had het moeten klinken, want het was mijn eigen domme schuld. Maar het kwaad was al geschied, Kareltje moest huilen. En ik trouwens ook, zó’n meelij had ik met het ventje. Ten eerste omdat hij Kareltje heette, dat doe je toch niet als je van je kind houdt? (behalve als het een meisje is, dan is het wél leuk.) Maar vooral omdat-ie door mijn schuld tot twee keer toe gepetst was door zijn moeder. Kinderen moet je sowieso nooit slaan vind ik, want voor je het weet zijn ze groot en nemen ze wraak. Ik hoop dat Kareltje later kickbokser wordt, dan zal ze er van lusten! En ik ook, ben ik bang, maar da’s dan mijn eigen schuld.

Dus Kareltje, ik richt mij nu even tot jou persoonlijk (dat is helemaal niet raar, driejarigen kunnen tegenwoordig heel goed lezen. U kijkt zeker nooit naar Sesamstraat?). Sorry voor wat ik je heb aangedaan. Aan jouw voornaam kan ik helaas niets veranderen, maar als ik je ooit weer zie dan koop ik voor jou een héél groot ijsje. Ik weet dat het taalkundig niet kan ‘groot ijsje’ maar ik doe het tóch. Of mama het nu leuk vindt of niet. Dus nogmaals mijn welgemeende excuses. Ik wens jou verder een leuk leven, en veel succes met het kickboksen,

Burugo

 

Ontdek meer columns van Burugo op dwarslaesie.nl/column of op facebook.com/burugocolumns

Meer weten over hoe je als ouder moet omgaan met kinderen in combinatie met iemand in een rolstoel? Lees dan zeker ook wat Sien te vertellen heeft over staren naar haar rolstoel!

 

Nu pas besef ik hoe het moet voelen

Sarah is nog maar een paar jaar mantelzorger van haar broer. Ze vindt het knap hoeveel iedereen in het gezin doet voor haar broer, en vooral de inzet van haar ouders vindt ze indrukwekkend. Maar nu ze bevallen is van haar tweede kind, begint er stilletjesaan iets te dagen…

Ondine kwam er nadat haar vader en ik samen in de zetel zaten toen haar grote broer net anderhalf was geworden. We keken elkaar aan, voelden van elkaar hoe we overliepen van liefde en trots voor dat prachtige mannetje en besloten zonder veel woorden dat we er nog eentje wilden. Onze dochter werd een jaar later geboren, uit de overvloed aan pure liefde van dat moment.

Wat mij nu, 6 weken na de bevalling, verbaast, is mijn capaciteit om lief te hebben. Net als veel ouders die aan een tweede beginnen, overviel mij soms de angst dat ik dat tweede kind onmogelijk even graag zou kunnen zien als dat eerste kind. Die diepe, overweldigende emoties van een eerste leken mij onmogelijk te evenaren. Ik had het gelukkig fout. Want liefde bleek geen beperkte hoeveelheid die je uitdeelt tot je je grens hebt bereikt. Liefhebben lijkt juist op sporten: hoe meer je het doet, hoe beter je erin wordt. Ik ben Ondine dan ook in een recordtempo hard en diep gaan liefhebben. En daarmee sijpelde ook het besef binnen…

Het besef van een ouder

Mijn ouders hebben vier kinderen. Als liefde een beperkte hoeveelheid was, dan hadden we elk een kwart van hun liefde. Ik besef nu dat dat niet zo is. Dat hun liefde voor ons volledig en allesomvattend is. En daardoor begrijp ik ook plots veel meer van de pijn die hen drijft. Als je je kind zo liefhebt, dan komt alles wat hen overkomt nog veel harder binnen dan je eigen pijn. Zoals toen Ondine zich gekrabd had, ik barstte spontaan in huilen uit bij het zien van dat kleine rode schrammetje op haar mooie wipneusje. Of toen haar broer struikelde en met en harde knal tegen de hoek van een krukje knalde, waardoor hij een week met een gigantische buil op zijn voorhoofd rondliep. Ik heb de blinde paniek die mij in dat ene moment de adem afsneed nog weken gevoeld. Maar een schram en een buil vallen in het niets bij het telefoontje dat mijn ouders kregen zoveel jaar geleden.

Ik heb geen idee hoe ze dat hebben overleefd. Met wat ik nu weet, zou ik ter plekke sterven als ik te horen krijg dat een van mijn kinderen bijna dood is aangetroffen aan de andere kant van de wereld. Mijn ouders niet. Binnen de 24u zat mijn moeder op het vliegtuig en mijn vader kwam er niet veel later achteraan. Ze hebben zich in de revalidatie van mijn broer vastgebeten als een hyenahond in een prooi. En daarna in het helpen heropbouwen van zijn eigen leven. Pas nu, jaren later, beginnen ze voorzichtig los te laten en zelf een beetje op adem te komen.

Als grote zus heb ik mijn deel uiteraard zo goed mogelijk proberen te doen, maar mijn inspanningen vielen in het niet bij die van hen. Soms vond ik dat ze overdreven. Vaak heb ik hun beslissingen en zelfopoffering niet gesnapt. Maar vandaag, met een slapende dochter op mijn schoot, begrijp ik ten volle hoe de pijn mijn ouders voortgedreven heeft om alles voor hun kind te blijven doen. Zelfs al was hij hun derde. Want ik zou het voor mijn kinderen ook doen, voor allebei.

Wanneer heb jij als mantelzorger voor het laatst een moment van inzicht gekregen? Deel het hier!

Mijn Top 5 Favoriete Blog sites

Jullie kennen rolmodel. Elke week verschijnt er een ervaring online van mensen met een beperking en hun mantelzorgers. Maar wie meer wil lezen kan bij duizenden andere blogs terecht.

Hier zijn mijn 5 favoriete blogspots (na rolmodel uiteraard)!

 

 

5. Yoocanfind

Voor ieder wat wils. Yoocanfind is een blogplatform waar iedereen op bloggen mag rond beperkt zijn en is verbonden aan een groot sales-platform voor hulpmiddelen. Ondanks het commerciële karakter zijn er wel degelijk interessante blogposts te vinden. Goed zoeken is de boodschap want er zijn 9 verschillende thema’s die besproken worden. Van rolstoel tot interieur, van vakantiebestemming tot verhalen over studeren met een beperking, hier vind je van alles een beetje.

 

4. Charlie Goes

Jong en Enthousiast is Charlie, net zoals haar blog! Haar blog is nog maar net opgestart dus kan je van in het begin het verhaal van Charlotte, een dame uit Antwerpen die haar rug nek brak tijdens het snowboarden, volgen. Na haar per toeval ontmoet te hebben weet ik één ding zeker : Ze heeft een berg aan motivatie en potentieel! Ik ben benieuwd welke straffe ervaringen ze nog neer gaat pennen, jij ook?

 

3. Burugo

Wie kent hem niet? Onze eigen schrijver van blogs over Ikea-kasten ineen krijgen vanuit een rolstoel tot het krijgen van parkeerplaatsen in bureau’s van bankbedienden, deze man weet met zijn (h)eerlijke humor telkens weer een lach op mijn gezicht te toveren. Neem zeker een kijkje voor wat grappige, herkenbare verhalen om de dag door te komen!

 

2. The Mighty

De “Internationale Rolmodel” zoals ik hem noem, is een blogplatform waar mensen met alle soorten beperkingen hun positieve ervaringen delen. Ben je op zoek naar verhalen die aansluiten op jouw eigen situatie? Dan is dit “The place” to go!

 

1. Unstoppable me

Na het lezen van de tekst over de 7 levenslessen werd de blog van Jon Morrow op slag mijn favoriet. Met momenteel slechts twee blog posts online is het meteen ook de kleinste blog van de vijf. Laat je echter niet bedriegen, beide zijn zo fantastisch geschreven dat ik er elke keer opnieuw geïnspireerd en gemotiveerd door word. Volg Jon Morrow online op Facebook of zijn andere social media kanalen voor je maandelijkse portie motivatie!

 

Extra

Voor ik afsluit wil ik toch nog iemand vermelden, voor zij die hem nog niet kennen. Zach Anner is een Vlogger (video blogger) met een hersenverlamming die samen met zijn publiek de grenzen op zoekt van zijn kunnen en de humor rond beperkt zijn. Hij is ook een Sit-Down-Comedian en de schrijver van het boek “If at birth you don’t succeed“. Als er iemand je uit je put kan halen door zelfspot en hilariteit is het Zach wel! Bekijk zeker zijn youtube-kanaal en sociale media.

Groetjes,

Steven

Zo, dit was mijn top 5. Wat vind jij? Heb jij andere favorieten? Deel ze hieronder of op facebook met iedereen!