Muziek om onder de mensen te komen

De man van gelukscoach Berte is muzikant. Contrabassist in bluesbands. Vroeger ging Berte geregeld mee naar een optreden, maar sinds ze ‘gekluisterd’ is (aan de elektrische rolstoel) is dit minder. Maar als de afstand een beetje te doen is en het café of de concertzaal toegankelijk is, probeert ze mee te gaan. En zo komt ze al eens ergens…

In een Waals dorpje van een zakdoek groot maar met een pracht van een schouwburg, met rode fluwelen zetels en lampjes aan de muur. Achteraf koud buffet en drank à volonté. En een hotelovernachting met ontbijt.

Op een festivalweide in Frans Vlaanderen waar ik tussen de koeienvlaaien door ‘flaneer’.

Op het grote Belgian Rhythm and Blues Festival omringd door getatoeëerde lijven.

Op een parkconcert in Oost-Vlaanderen waar het ineens oude wijven regent.

Of gewoon in de winkelstraten van Hasselt genietend van een ijsje terwijl manlief met zijne copain de passanten vergast op mooie muziek.

Vorig jaar nog ergens aan de Loire moest de Waalse band waarin hij speelde twee  keer optreden. De setting alleen al: eerst in een schouwburg en daarna aan een of andere ruïne…  Prachtig gewoon! Ken je die decors van Vive le vélo? Zoiets dus. De hele bende logeerde in een motel. Ikke nippend aan een wijntje terwijl de band repeteerde onder de bomen… ’s Ochtends bij een croissant en een café au lait het optreden bespreken…

Berte op stap met de overzetboot

Ook te water

Enkele jaren geleden, met een andere band deze keer, ben ik twee dagen mee geweest naar Texel. De kinderen ’s namiddags gedropt bij opa en enkele uren later binnenrijden in de gulzige buik van een overzetboot. En dan op het dek genieten van de wind in mijn haren, het gekrijs van de meeuwen, het klotsen van het schuimige water tegen het voorsteven van het schip én de zeehondjes natuurlijk. ’s Namiddags wandelen in de pittoreske steden, na een strandwandeling mijn tong verbranden aan een warme choco en ’s avonds in een donkere kroeg een  spetterend optreden bijwonen…. Dat noem ik vitamienen opdoen!

Gelukscoach Berte op luxeboot The Legend

En zelfs in alle luxe

Mijn laatste ervaring tart werkelijk alle verbeelding! Iemand die de huidige band van mijn man bezig zag in Maastricht boekte hen voor een feestje ter gelegenheid van de voorstelling van een gerestaureerde boot. Ergens in een tent in Friesland. Ik dus mee, voorzien van warme kledij (jeans, winterlaarzen, wollen pull, sjaal en ski-jas) gezien het al eind oktober was en de voorstelling doorging in een tent. Al goed dat mijn mooie poncho nog in de auto lag, ik zou al genoeg opvallen zo (rolstoel en hond), die ski-jas zou het wél heel bont gemaakt hebben!

De tent was een verwarmde en van rood tapijt voorziene ruimte in een… immens groot overdekt dok! De gerestaureerde boot, ‘The Legend’, was een oude ijsbreker die werd omgebouwd tot luxe-jacht, een soort Titanic anno 2016, met een jacuzzi binnen en buiten, sauna, fitnessruimte, home cinema, 13 slaapkamers en 5 badkamers, zonnedek, heli-landplaats, bureau,…. . Kortom, voor dit bootje bouwde de reder een feestje!

Zicht vanop de luxeboot The Legend

De rode loper verbleekte voor mij bij het zien van deze kolos. De verantwoordelijke vertelde ons dat we te laat waren voor het (waarschijnlijk) overheerlijke en overvloedige buffet maar dat we ons gerust naar de cocktailbar mochten begeven. Knappe jongens en meisjes getooid in matrozenkostuum bereidden allerhande drankjes (Tom Cruise in de film ‘Cocktail’ was er niets tegen!). De Louboutins vlogen me om de oren. Ik hoorde Engels, Amerikaans, en Frans en zag dames overladen met blingbling en heren met heel opzichtige, dus voor mij dure, horloges. Wij bleven op hotel, de andere muzikanten reden diezelfde nacht nog naar huis.

Eerlijk gezegd: heel dat gedoe is niets voor mij. Ja, het is tof om het eens meegemaakt te hebben en het is heel fijn als ik de andere hotelgasten aan het ontbijt hoorde vertellen over een feestje waar geweldige muziek was – maar voor mij hoeft dit allemaal niet. Al zal ik er weer bij zijn als de eigenaar de band uitnodigt op een privé-feestje op zijn boot. Ah ja, je kan ‘het bootje’ huren voor een luttele 465.000 euro voor een week, mét personeel uiteraard!

Je leest het: niets of niemand houdt me tegen. Zelfs nu ik de elektrische rolstoel zit, ben ik niet te beroerd om onder de mensen te komen – in de mate van het mogelijke, natuurlijk – en probeer ik andere minder mobielen ervan te overtuigen dat ook te doen. Het is niet omdat  je ‘anders’ bent dat je je moet opsluiten! En natuurlijk helpt het als je man je blijft stimuleren om te blijven deelnemen aan het sociale leven en een hobby heeft waarbij je al eens ergens komt! En jij, welke redenen gebruik jij om te genieten van het moment en om jezelf te motiveren om buiten te komen?

Op training bij Hachiko

Gelukscoach Berthe wou een hulphond. Maar die kreeg ze niet zomaar… Lees hier over de training die ze volgde bij Hachiko vzw waardoor zij en Bolleke onafscheidelijk werden.

HACHIKO

Gisteren ben ik naar de nazorg geweest op Hachiko. Ja ja, je leest het goed: HACHIKO. Ik heb sinds half augustus een hulphond: Bolleke. En we zijn ondertussen echt onafscheidelijk, mijn bolleke en ik. Wij zijn geslaagd voor ons examen, een echt examen, theorie én praktijk. En we kregen zelfs een échte proclamatie! Ik had nooit gedacht dat het me zou lukken. 5 ganse zaterdagen in juli en een weekje intern in augustus.
Het was vermoeiend, maar boeiend.
En ik moet zeggen, dat het serieus wordt genomen door de trainers. Zowel wat onze opleiding betreft (die van de stagiairs), als die van de honden. Dat het niet was zoals een kennis van mij dacht (“Je bent geselecteerd, je kiest een hond en je gaat naar huis”) dat wist ik wel, maar de professionaliteit van alle Hachiko-medewerkers…. WAUW!

met beperking een hulphond

De overhandiging/proclamatie

 

De opleiding

De hond verlaat na een uitgebreide controle door Hachiko als puppy het nest en gaat dan 1,5 jaar naar een gastgezin. De gastgezinnen worden streng geselecteerd  door Hachiko en voortdurend getraind door de vzw.  Ze voeden de hond op en leren het beestje zich correct te gedragen in verschillende situaties, de bus of trein nemen,  naar festivals gaan, naar de markt, naar ziekenhuizen, …. Na die periode gaat de hond terug naar Hachiko voor een intensieve training afgestemd op een toekomst samen met een persoon met een beperking. Na de stage en het slagen voor het examen volgt de officiële overhandiging van de hond door het gastgezin aan de stagiair op het jaarlijkse benefiet van deze vzw. Voor iedereen een heel emotioneel moment.

met beperking een hulphond

Het gastgezin met ons op de foto

De cursus bestond uit de standaardcommando’s en meer specifieke commando’s voor mensen met een beperking. Verder kregen we ook les over psychologie, gedrag, voeding en verzorging, preventieve behandeling tegen parasieten, wetgeving rond assistentiehonden,… We deden ook oefeningen in warenhuis en dierenwinkel, met de hond op restaurant, met de hond naar de markt, en nog veel meer! We besteedden veel aandacht aan onze hond, maar ook aan ons, de stagiairs, werd voldoende aandacht besteed. De trainers verplichtten ons rust te nemen na het middagmaal en naar de kine te gaan als we dat anders ook deden. Ze moedigden ons aan als het niet lukte, ze leerden ons dat geduld hebben héél belangrijk is, dat een hond geen machine is, en nog veel meer!

Cute & cuddly

Het wachten en de inspanning werden beloond: het is SUPER zo’n trouwe metgezel hebben met zo’n hoog aaibaarheidsgehalte. Het is geweldig om te ervaren dat mensen me niet meer zien als een mevrouw met een handicap. Het prachtbeest dat steevast altijd naast me loopt, trekt nu de aandacht en niet m’n rolstoel of scooter. Al heeft die aaibaarheidsfactor ook een nadeel: veel mensen weten niet dat je een assistentiehond niet mag aaien. De hond moet echt beseffen dat alleen zijn baasje telt. Die één-op-één relatie is héél belangrijk. Mijn hond “werkt” voor zijn knuffels. Als hij van anderen zomaar een aai of een knuffel krijgt, zou hij wel eens kunnen denken: “Ah, bij anderen moet ik niet werken voor een knuffel” en dan kom ik in de problemen, dan krijg ik een gewone huishond.

Zijn naam kent ook niemand omdat zijn naam voor hem deel uitmaakt van een commando, dus hij heet dan Bolleke, Snoopdog, Snoepje of gewoon Hond. Zelfs mijn man en kinderen moeten Bolleke volledig negeren.

Wat voor “werk” doet hij allemaal?

  • Deuren open en dicht doen
  • de lichtschakelaar bedienen
  • wasgoed aanrijken bij de wasdraad
  • koopwaar uit rekken halen
  • het winkelmandje leegmaken
  • de post halen
  • mijn sokken en broek uittrekken
  • allerhande gevallen voorwerpen die vielen weer oprapen
  • mijn voetsteunen aan de rolstoel omhoog doen
  • …  

Natuurlijk moet hij niet alleen werken, hij maakt ook dagelijkse een fikse wandeling en soms gaan we spelen in het park, af en toe gaan we eens naar een hondenspeelweide om te ravotten met andere viervoeters, en natuurlijk krijgt hij heel veel knuffels.

Het gevolg

Hoef ik het nog te zeggen dat mijn Bolleke ons leven grondig heeft verstoord? In de positieve zin dan. September is altijd weer een moeilijke maand voor mij. Mijn kinderen na twee maanden vakantie terug naar school en mijn man die hetzelfde doet maar dan aan het bord staat. Die stilte in huis … . Fijn voor even. En zo alleen …. . Ook fijn voor even. Maar nu! Altijd is hij bij mij, mijn bolleke! De klik van mijn rolstoel is al een signaal voor hem om recht te staan. Elke morgen, na de verpleging en mijn ontbijt, doen we een grote wandeling en blijven we oefenen, en na de wandeling is het speeltijd: rennen, met de frisbee of de tennisbal spelen, rollen in het gras. Alleen op maandag doen we geen grote wandeling, want dan gaat hij mee naar de kine.

met beperking een hulphond

Mijn bolleke zijn eerste dagje Antwerpen

Als ik zeg dat hij altijd bij mij is, bedoel ik ook altijd. Een uitstap naar en in de zee, naar de dokter, naar muziekoptredens, naar de stad voor mijn wekelijkse koffietje met mijn vriendin, op restaurant, zelfs naar het ziekenhuis. En niet alleen voor ziekenbezoek. Hij was nog maar twee weken bij ons en ik moest naar het ziekenhuis voor een kleine ingreep. Bolleke mocht mee. Wakker worden uit narcose en dan die grote trouwe ogen die je aanstaren … onbeschrijflijk gewoon!

met beperking een hulphond

Zonder woorden

Mijn leven is de afgelopen 2 jaar behoorlijk doorheen geschud. Positief dan, wel  te verstaan. Maar ik stond open voor al die veranderingen, ik moest alleen een beetje duwen tegen de deur  die op een kiertje stond. Heb jij ook een deur die op een kiertje staat en waar je gewoon een beetje tegen moet duwen?

Zorg, hulp, humor

“Humor en geduld zijn de kamelen waarmee je door alle woestijnen kunt gaan”,  zei Phil Bosmans. Of ik al dan niet een goed gevoel heb voor humor laat ik in het midden, maar ik ben er wel van overtuigd dat humor alles wat draaglijker maakt, je helpt relativeren.

Als je te maken krijgt met een degeneratieve lichamelijke aandoening, is het niet te vermijden dat je met zorgverleners en zorgverstrekkers te maken krijgt. En misschien maar goed, dit zijn vaak heel positieve personen die als er onweer dreigt, de zon laten schijnen.

Zorg

Sinds een goed half jaar word ik dagelijks gewassen door ofwel een verpleger of verpleegster. Aanvankelijk was dat een beetje onwennig, vooral als de verpleger aan de deur stond! Niet dat ik preuts ben, maar toch. Alhoewel, als ik er nu zo over nadenk, ik had het moeilijker met het feit dat ik wéér wat zelfstandigheid moest afgeven dan met het feit dat ik me als vrouw diende bloot te geven (letterlijk dan!). Het is maar hoe je ermee omgaat. Met de nodige humor lukt dat heel goed! Zo letten we beiden, de verpleger en ik, op onze lijn (want we wegen eigenlijk te veel) maar we zijn toch altijd over eten bezig en wisselen kooktips uit!

Berte-rolmodel-zorg-humor

De verpleger woont een paar straten veder, erg handig voor iemand die regelmatig kwetsuren heeft.

Hulp

Direct na mijn diagnose (een tot nu toe onbekende aftakelingsziekte) ben ik gestart met kinesitherapie. Aanvankelijk tweemaal per week, sinds kort ga ik driemaal per week een uurtje afzien. Maar dat afzien doet me goed, al moet ik er eerlijkheidshalve aan toevoegen dat het een half uurtje afzien (en grappen) is en een half uurtje massage (en babbelen) is. En die massage laat ik me dan ook welgevallen! De kinesisten kennen me door de jaren heen natuurlijk goed en hebben dan ook rap door als er een haar in de boter zit.

Een van de kinesisten waar ik mee werk, is maar een lichtgewicht. Op een keer bij een stapoefening (waarbij hij me in de onderrug vasthield om te steunen) verloor ik mijn evenwicht, trok ik hem per ongeluk over mijn rug heen en belandden we beiden op de mat. Dat was een hilarisch moment!

IMG_1558

Ikzelf op de loopband met de aanmoediging van de kinesiste.

Humor

Enkele keren per jaar moet ik mij aanmelden in het UZ Gasthuisberg voor opvolging en eventuele onderzoeken. Héél confronterend altijd en ik ga er telkens weer met lood in mijn schoenen naartoe. En het blijft me telkens weer verbazen hoe de dokters, assistenten en het verplegend personeel mijn gemoed keer op keer weten om te buigen. Laatst moest ik er zijn voor een onderzoek waar ik toch wel een beetje tegen opzag… maar het verliep vlot, vooral dat vleugje humor heeft geholpen!

Voor een sliktest liet de assistent me een contrastvloeistof drinken.

“Hier madammeke, een slokske nemen en als ik ja zeg, moogt ge slikken. ‘t Is nie vies, ‘t smaakt naar anijs.”
– “Hmm, zoals Pastis en Pernod en drop, dat lust ik wel”, zei ik.

Bhah, echt niet dus, maar ik was al lang blij dat ik niet moest kokhalzen!

“Voila madammmeke, dat was het, was het lekker?”
– “Dokter, als de Pastis bij Uw thuis zo smaakt, kiept ‘m dan maar door de WC, dan is ‘m vervallen zunne.”

Hij ging even weg, kwam zich dan verontschuldigen.

“Excuseer, ik dacht dat u een andere contrastvloeistof moest drinken. Hier sè, een snoepke tegen de vieze smaak.”

 

Berte-rolmodel-zorg-humor-UZ

De inkomhal van het UZ in Leuven.

En dan heb ik het nog niet gehad over de logopediste, de pedicure/manicure/kapster aan huis, de zorgverstrekker van de hulpmiddelen, de thuisbegeleidster… Allemaal mensen die samen met familie, vrienden en buren mijn leven (ondanks alles) een stuk draaglijker maken. Dit alles overgoten met een flinke dosis humor en het is voor mij ‘in de saccoche’.

 

Berte-rolmodel-zorgverlener

De zorgverstrekker, klaar om de scooter van deze brokkenpiloot mee te nemen voor herstelling.

Lachen kost minder dan elektriciteit en geeft minstens zoveel energie. Humor en lachen maakt het voor mij en mijn omgeving ondanks alles aangenamer. Dan heb ik voldoende moed om zelf ook mopjes te maken: “Kom mama, we doen nog eens polonaise!” (Stapoefening met handen in onderrug). Je zal maar als verpleger, kinesiste, …. dagelijks moeten werken met een zuurpruim!

Ben je op zoek naar nog meer inspiratie? Gelukscoach Berte schreef ook al over de kleine dingen die haar gelukkig maken. Wat doe jij om de moed niet te verliezen en ondanks alles zonnig in het leven te staan?

Geluksmomenten van een Gelukscoach

Ondanks mijn aftakelingsziekte ben ik gegroeid. In de verkeerde richting, door veel in de rolstoel te zitten, maar ook in de goede richting, op persoonlijk vlak. De afgelopen jaren ben ik mezelf namelijk vaak tegen gekomen, heb ik mezelf leren kennen. (Neen, ik heb niet te veel spiegels in mijn huis) Waardoor? Wat dan? Hoe zo? Waarom? Hoe is dat dan? Wat bedoel je? Waar?

Onlangs nog, toen ik 4 weken met gebroken elleboog in het gips lag. Dan pas besefte ik dat ik mijn armen VEEL gebruik, o.a. ook om mijn evenwicht te bewaren. En laat dat nu juist één van mijn beperkingen zijn waardoor ik in een rolstoel zit. Ik moest zelfs hulp vragen  voor een toiletbezoek. “Ik ben klaaààr!” moest ik roepen zodat iemand kon komen helpen mijn broek terug op te trekken.

Een mooi bloem als geluksmoment van Berte
De eenvoudige schoonheid van een bloem…

Over hulp vragen en hulp aanvaarden

Hulp vragen dus – niet gemakkelijk! En voor een vroeger behoorlijk zelfstandige vrouw écht niet eenvoudig. En hulp aanvaarden… ook niet simpel. Ik denk dat ik over het algemeen wel al aan de situatie gewend ben en het ‘over me laat komen’, maar af en toe bekruipt mij het gevoel ‘ik kan dat alleen’. Dan zit ik in mijn stoel en probeer ik de keuken te borstelen. Met borstel en stoel rol ik dan door de keuken: beetje borstelen, beetje rollen, beetje borstelen, iets op de kast zetten zodat ik door kan, frustraties  borrelen al op, beetje rollen, oeps een tafelpoot, terug vooruit, ah nee, nu rij ik door het vuil! De vulkaan van frustratie komt tot uitbarsting…. terwijl ik het schoonmaken gewoon aan mijn huisgenoten kan vragen.

De gezelligheid van een kaars zorgt voor een geluksmoment voor Berte
De gezelligheid van kaarslicht…

Soms zit ik minutenlang te prutsen om mijn golf dicht te krijgen. Beeld je een koppige peuter in die met haar tong uit haar mond per sé zelf de knoopjes van haar vest dicht wil doen, maar daar niet in slaagt. Hulp vragen, niet gemakkelijk, terwijl het voor de ‘hulpgever’ naar alle waarschijnlijkheid met veel plezier gedaan is. Toch probeer ik nog veel zelf. Mensen helpen gelukkig graag, heb ik gemerkt. Als iets te hoog of te laag staat in de winkel, vraag ik het nu gewoon. De overgrote meerderheid biedt spontaan hulp. Anderen weten niet goed hoe een ‘gehandicapte’ aan te spreken en laten je vechten met je koopwaar aan de kassa. Dan reageer ik afhankelijk van mijn humeur. Of ik vraag beleefd en met een glimlach om hulp of ik bedank vriendelijk voor de hulp. Zonder glimlach dan.

 

Klein maar mooi

Door mijn beperking ontdek ik andere kwaliteiten die ik nooit zou hebben ontdekt als ik als gezonde vrouw zou meedraaien in de mallemolen van onze maatschappij. Ik heb de tijd om veel te lezen, te zien, stil te staan bij kleine maar toch mooie dingen, na te denken,…. . Als ‘gelukscoach’ heb ik nu de kans om naar scholen te gaan om te vertellen over hoe het is om te leven met een beperking. Hoe het is voor mij, voor mijn gezin, mijn omgeving, enz. Zo ben ik toch nog een beetje de leerkracht die ik niet werd. Het is super en heel leerrijk om met kinderen en jongeren in interactie te gaan.

Een dag aan zee als geluksmoment voor gelukscoach Berte
De vrijheid van de zee…

Over die kleine maar toch mooie dingen wil ik nog iets zeggen: doordat ik meer en meer met de rolstoel en scooter onderweg ben en dus niet alleen lager zit dan wanneer ik in de auto zit, maar ook altijd in de open lucht ben en trager rijd, absorbeer ik geluiden, geuren, kleuren,…. . Net zoals een blinde beter hoort. Ik ben gevoeliger voor al die impulsen. De warmte van de zon voelen door mijn broek als ik op wandel ben met de hond, de geur van vers gebakken brood als ik op weg ben naar de stad of de smaak van regendruppels…. Maar het kan net zo goed de geur zijn van een hondenpoep die na een wandeling jammerlijk aan de wielen van mijn tesla (lees elektronische rolstoel) is blijven hangen, of het gevoel van een verloren gevlogen vlieg in mijn mond.

een lekker ontbijt als geluksmoment voor gelukscoach Berte
En de geur van versgebakken brood…

Was ik vroeger ook zo, vraag ik me dan vaak af. Stond ik vroeger ook zo met al mijn zintuigen in het leven? Ik weet het niet, ik mag hopen van wel. In elk geval wil ik iedereen rond mij ervan bewust maken, dat wél te doen. Leven met je gevoel, leven vanuit je buik en niet enkel vanuit de bovenste 10 centimeter van je lichaam. Niet wachten op een allesverwoestende storm om dan te beseffen dat je je altijd druk hebt gemaakt over een gewone regenbui.

Kan jij door je beperking ook meer genieten van de kleine dingen? Of ben je zelf nog op zoek naar het kleine hoekje waar jouw geluk in ligt? Lees dan zeker het andere artikel van Berte: Gelukscoach!

Gelukscoach

Kan je gelukkig zijn met een beperking? Straffer nog: kan je met een beperking anderen iets leren over gelukkig zijn? Je leest het hier, in een pakkend verhaal van gelukscoach Berte.

Ik ben onlangs weer naar een voordracht geweest van Leo Bormans, de auteur van The world Book of Hapiness (als je het boek nog niet las, ren of rol naar de plaatselijke bieb, een echte aanrader!). Het moet april of mei 2015 geweest zijn toen ik Leo Bormans voor het eerst heb gezien. Ik had gelezen dat de stad Hasselt samen met hem op zoek ging naar gelukscoaches. Eerder nomineerde de stad Hasselt in samenspraak met de inwoners van Hasselt en Leo 25 geluksplekjes. De bedoeling van de coaches was dan een workshop te geven op die plekjes.

“Misschien iets voor mij” dacht ik en stelde me kandidaat. De eerste ontmoeting met de andere coaches en Leo ging door in de prachtig gerestaureerde Herkenderodeabdij in Hasselt (op ongeveer een kwartiertje van thuis). Ik dus daarheen met de scooter. Dat ik opviel vanaf het moment dat ik aan kwam, was een understatement! Ik zag ze allemaal denken: “Een gehandicapte die anderen wil ‘aanleren’ wat geluk is, die anderen wil inspireren?”

Ik deed mijn verhaal. Wat er mij overkomt en hoe ik daarmee probeer om te gaan. Ondanks alles blijven stilstaan en genieten van kleine dingen, leven in het nu… Verdriet om wat niet meer kan, toestaan. En tegelijk vooruit kijken naar wat wél nog kan. Mijn glas is meestal halfvol, soms halfleeg en af en toe loopt het ook eens over.

Feestweekend van Geluk

Tijdens het ‘Feestweekend van geluk’ nam Leo me mee op sleeptouw en liet mij getuigen tijdens zijn lezingen. Het ging prima en ik voelde me uitstekend: andere mensen inspireren en proberen te overtuigen van in alles iets van waarde, iets moois te zien – dat werd vanaf toen mijn doel!

Eigenlijk ging van dan af alles in een stroomversnelling, en kwam er ook een acte de présence bij op televisie en een ontmoeting met een uitgever van misschien een boek. De gedachte een boek te schrijven was er al. Maar ik heb toch lang nagedacht: van “wie kan daar nu in geïnteresseerd zijn?”  tot “al bereik ik maar één iemand, dan nog heb ik mijn doel bereikt!”.

Littekens van ervaring

Ik heb mijn aandoening doorheen de jaren proberen te aanvaarden (een tot nu toe onbekende degeneratieve ziekte) en dat is me (denk ik althans) gelukt. Met vallen en opstaan. Véél vallen. Ik heb dus veel littekens. Ook onzichtbare littekens. En die littekens hebben me gemaakt tot wie ik nu ben. Ik wil een ‘ervarinsgsdeskundige’ zijn, ik wil anderen proberen te overtuigen dat ze niet alleen moeten stilstaan bij grootse, erge of minder erge, gebeurtenissen in hun leven. Dat ze NU moeten leven, niet LATER. Dat er geen zware stormen nodig moeten zijn om te beseffen dat ze zich altijd druk hebben gemaakt om kleine regenbuien. In verenigingen, scholen, … gaan spreken, dat is vanaf nu mijn doel!  Wat maakt dat ik ben wie ik ben? Waaruit put ik kracht? Hoe ga ik en hoe gaan anderen om met mijn anders-zijn? Ben ik wel ‘anders’?

Een open deur

Jarenlang had ik er geen benul van dat het leven eigenlijk iets is om van te duizelen. Het leek plots alsof ik enkel in de bovenste 5 cm van mijn lichaam had geleefd. Ik wil anderen meegeven dat dit niet de manier is om te leven. Dat we meer naar ons hart, naar onze gevoelens moeten luisteren. Dat we niet doof mogen zijn voor ons buikgevoel. Dat we toegewijd moeten leven en geduld moeten opbrengen voor de dingen. Dat we niet op zoek moeten naar geluk, maar dat we moeten open staan om geluk te erkennen.

Het heeft geen zin tegen de deur te duwen waarachter volgens jou het geluk zit. Door toegewijd te leven, positief te zijn, geduld te hebben,… gaat de deur vanzelf open. Er komt sowieso vanalles op je levenspad, je kan dat negeren maar je kan er ook iets mee doen. En net een obstakel op je pad omarmen maakt je leven zoveel rijker, die omarming brengt ook geluk. Ik wil niet zweverig overkomen, maar ik kan intens genieten van een bloem in de knop dag na dag te zien evolueren naar een prachtige bloem die de huiskamer vult met geur en kleur.

Een primeur voor Rolmodel

Ik ben nu al gaan spreken in drie scholen, zowel bij al iets oudere als bij jongere leerlingen, en er staan (voorlopig) nog drie scholen op mijn programma. Ik werk ook nog steeds aan mijn boek. En speciaal voor de lezers van rolmodel geef ik hier in primeur de inleiding!

“Het is niet meer of minder dan een slecht lotje uit de loterij” zei de neuroloog. Daar stonden we, met een diagnose die als een bulldozer over ons heen raasde. Ik trok een muur rond me op, ik hield me sterk voor iedereen rond mij, voor mijn kinderen vooral. “Het overkomt mij en mij alleen”, dacht ik, “ik en alleen ik zal de ongelijke strijd aangaan”. Maar er kwamen gaten in de muur. Gaten geslagen door mijn gezin, door familie en vrienden, mensen veraf en dichtbij, door toevallige ontmoetingen.

Ik zie nu de fundamenten, wat er echt toe doet en ben nu, na +/- 12 jaar, klaar om te delen wat een aftakelingsziekte met jou en je gezin doet. Ik weet nu dat je er niet voor kiest om ziek te worden maar wel kiest hoe je ermee omgaat. Ik wil met dit boek aantonen dat je niet zonder anderen kunt, dat je moet openstaan voor die toevallige ontmoeting en vooral niet bij de pakken moet gaan zitten om je leven een draai te geven.

Geluk komt bij een ongeluk. En zit vaak in een klein hoekje.

Waar word jij gelukkig van? Lees zeker ook de volgende blogpost van Berte: Geluksmomenten van een Gelukscoach!