Mijn survivaltips – Tip 3

Ik heb mijn verhaal ondertussen honderden keren verteld en telkens weer krijg ik dezelfde vraag : “Wat is je geheim?” Ik vertel dan altijd eerlijk dat ik geen superman ben en ook mijn donkere momenten heb. Het meeste schrijf ik dan ook toe aan de geweldige steun die ik krijg van iedereen : familie, vrienden, hulpverleners en volslagen vreemden.


Het enige dat ik daarna nog mee kan geven zijn (volgens mij) mijn vijf beste tips :

Tip 1 : Geef jezelf over aan de wetenschap en ga uit van het ergste.
Tip 2 : Vergeet het verleden en kijk naar de toekomst

Tip 3 :
Bepaal je grens en exit strategie

Stel dat je mijn vorige raad tot in de puntjes opvolgt. Je revalideert hard, laat de experts doen met je lichaam wat moet en probeert zo weinig mogelijk terug te kijken terwijl je je vooral focust op de toekomst. Toch zie je het helemaal niet zitten en sterf je nog liever dan verder door het leven te moeten gaan met wat jou is overkomen. Wat dan?

Gebruik dan mijn derde tip : Bepaal je eigen grens en bepaal ook een exit strategie!

Het klinkt misschien hard, maar ik heb het al een paar keer tegen mensen durven zeggen : “Zou je misschien liever sterven? Want dat kan.”

Zelfmoord en euthanasie zijn enorme taboeonderwerpen. Toch vind ik dat er zeer open moet kunnen worden over gepraat, zeker in situaties die serieus genoeg zijn. Blijvende fysieke en/of mentale veranderingen hebben een enorme impact op de persoon in kwestie, maar ook op zijn omgeving. Daarom vind ik gesprekken over zelfmoord en euthanasie wel degelijk gepast in deze gevallen.

Laten we er geen doekjes om winden, heel veel mensen die plots beperkt geraken of sterk achteruitgaan met hun gezondheid overwegen of de pijn, het verdriet en het verlies eigenlijk wel draagbaar zijn en of ze er niet beter een punt achter zouden zetten. Het feit dat in de moderne geneeskunde nog steeds zeer weinig aandacht wordt besteed aan de psychologische toestand van patiënten helpt natuurlijk niet dit taboe te doorbreken.

vertrouwenspersoon


Daarom, bepaal je grenzen. Wat kan ik aan, wil ik verdragen en waar trek ik voor mezelf de lijn? Wat beschouw ik voor mezelf als een menswaardig bestaan met voldoende levenskwaliteit? Laat je in je zoektocht naar deze vragen begeleiden door een vertrouwenspersoon. Dit kan een psycholoog zijn of een dokter maar evengoed een vriend of familielid. Zij zullen je helpen realistische grenzen te bepalen en later ook helpen die grenzen te bereiken of te verleggen.

Als je een antwoord hebt op deze vragen kan je voor jezelf ook bepalen wat je gaat doen als je die grenzen niet haalt. Dit wordt dan jouw exit strategie. Mijn ervaring met zelfmoordgedachten leerde mij dat wanneer ik mijn exit strategie had bepaald (legale euthanasie in mijn geval) het voelde alsof er een last van mijn schouders viel en ik nu altijd een kaart achter de hand heb moest het me echt allemaal teveel worden.



Zo, dit was mijn derde tip. Wat vinden jullie van deze tip? Hebben jullie een betere? Laat het me weten in een reactie hieronder!

Kerst & Nieuw

Beste lezers,

Beste schrijvers, columnisten, rolmodellen,

Beste rolmodel team,

Kerst staat voor de deur met niet veel later het einde van dit veelbewogen jaar. Een periode om terug te blikken op wat is geweest en ook om plannen te maken voor de toekomst.

Rolmodel.be mocht dit jaar meer dan 7000 individuele bezoekers verwelkomen! Dit allemaal dankzij de boeiende en inspirerende verhalen van onze schrijvers die zich steeds, keer op keer, bloot blijven geven om een echt rolmodel te kunnen zijn voor onze lezers!

We zijn dan ook trots als redactie op onze vaste schrijvers en ook dezen die dit jaar te gast waren. Omdat Rolmodel.be volledig draait op vrijwilligers was het soms ook spannend om op tijd en stond nieuwe, verse verhalen te publiceren. Desondanks zijn we dit jaar opnieuw gegroeid als blogplatform en als plek waar mensen en verhalen elkaar vinden en elkaar helpen!

In 2019 willen we deze trend dan ook absoluut verderzetten en hopen we ook op nieuwe schrijvers en lezers om verder te kunnen groeien. Heb je een leuke blog ontdekt, deel hem dan met je familie, vrienden en kennissen!

Heb jij iets inspirerend meegemaakt of een negatieve ervaring om kunnen zetten naar iets positiefs? Stuur je verhaal dan op naar redactie@rolmodel.be !

Ben je niet zo’n schrijver, maar wil je toch graag ons team versterken? Laat het ons dan ook weten op redactie@rolmodel.be en stel je kandidaat als vrijwilliger!

Wij vragen ons ook af of ons werk op Rolmodel.be jullie al heeft kunnen helpen, laten lachen of inspireren? Laat het ons zeker weten in een reactie hieronder, wij zijn super benieuwd!

Hoe dan ook wensen we jullie alvast een fantastische kerst en een geweldig eindejaar!

Hopelijk tot in 2019,

Het rolmodel team

ZITTEN IS HET NIEUWE ROKEN

‘Zitten is het nieuwe roken’. Ik heb deze kop al een paar keer voorbij zien komen in media als Facebook, Twitter en zelfs in een paar grote-mensen-kranten. Je mag niet meer zitten. Foei!  ‘Kom uit uw stoel’, schrijven ze erbij. Wat een top idee, dat ik daar nooit aan gedacht heb.

 

 

En het is ook niet een béétje ongezond schrijven ze. Welnee, je wordt er dik van, en kortademig. En je sterft ook nog eens vroegtijdig. Depressief word je ook nog eens een keer, maar daar heb ik eigenlijk alleen maar last van als ik dit soort artikeltjes lees, verder valt het reuze mee. Terwijl ik toch al ruim 22 jaar een notoire zittenblijver ben. Nou ja, overdag dan hè, ’s nachts lig ik meestal. En liggen zal dan wel weer het nieuwe koekhappen zijn of zoiets dus dat schiet ook niet echt op.

Ik begrijp heus wel dat deze teksten niet gericht zijn op rollers, zo dom ben ik echt niet (en da’s jammer want dom is het nieuwe slim), maar die kanttekening ben ik nog nergens tegengekomen.

Dus bij deze beste mediamensen: Zittende mensen kunnen ook een gezond leven leiden. Oké, zij doen vaak zittend werk (wat zeg je nou, doen ze werk?!?) maar de meesten bewegen ook regelmatig hoor, en degenen die dat niet kunnen doen vaak ook hun stinkende best om gezond te blijven. Dus hou asjeblieft op met dit soort ongenuanceerde koppen. Ik weet dat dit soort kreten tegenwoordig in de mode is, maar ik heb nieuws voor jullie: mode is uit!

Sorry da’k een beetje boos doe, (boos is het nieuwe heel erg boos) maar júllie zijn begonnen! Om het goed te maken heb ik speciaal voor jullie een nieuwe trendy kop bedacht:

Rollen is het nieuwe lopen!

Succes ermee.

 

Vier wielen maar toch niet mobiel

Ik zal het meteen maar opbiechten: ik ben bang.

Door mijn wat zeldzame handicap zit ik niet alleen in een rolstoel, maar zijn mijn reflexen ook minder goed dan die van anderen. Ziedaar de belangrijkste reden waarom ik op mijn dertigste nog steeds geen rijbewijs heb.

 

Die seconde langer nodig hebben om gepast te reageren op een situatie in het verkeer kan het verschil zijn tussen een ongeval of geen ongeval, tussen verwondingen of geen verwondingen of zelfs tussen leven of dood.

Het verkeer ingaan schrikt me dan ook af.

Puur technisch gezien kan het nochtans ook voor mij, dat rijden. Bij de vzw Cara doen ze uitstekend werk terzake: ze testen je, bekijken samen met jou welke aanpassingen nodig zijn om autorijden mogelijk te maken en sturen je naar huis met een attest waarmee je zo aan je rijopleiding kan beginnen.

De wachtlijst van enkele maanden voor een afspraak neem je er dan wel bij. Ook het daaropvolgende wachten op een rijschool met een aangepaste wagen is een hindernis. Maar dat is niets om ontmoedigd door te worden: wie een beperking heeft, is sinds zijn of haar jeugd getraind in het nemen van horden. Problemen veranderen in uitdagingen, die mits de nodige tijd en boterhammen wel opgelost worden.

 

Het BIVV Logo

 

Maar goed, waar ik eigenlijk naartoe wil: mijn gebrek aan een auto stelde mij jarenlang voor een probleem. Het stoorde me om telkens vrienden of familieleden te moeten vragen om me weer eens ergens naartoe te brengen. Ik schaamde me er een beetje voor. Maar het was de enige oplossing, zolang ik die angst voor autorijden niet kon overwinnen*.

Ondanks de vier wielen die mijn rolstoel had, was ik eigenlijk helemaal niet mobiel.

Dat veranderde toen ik enkele maanden geleden besliste om zwaar te investeren in een handbike. Dat is een groot voorwiel met pedalen dat je rolstoel plots verandert in een fiets. Een elektrische fiets in mijn geval, want als het echt te steil wordt in de heuvelachtige omgeving waarin ik woon, kan ik de motor om hulp vragen. Die geeft me dan een welgekomen duwtje in de rug. Dus, beste mensen die vaak vol verbazing staan te kijken wanneer ik vlot een helling oprij: ik doe dit niet alleen.

Oude houten handbike

Dankzij de handbike ben ik plots wel mobiel. Naar de winkel, op interview voor het werk, naar de kapper of op café: plots is het veel minder vaak nodig om hulp in te roepen om op mijn bestemming te geraken. Het is ook heerlijk om nu het nuttige aan het aangename te koppelen. Enkele keren per week ga ik minstens 10 kilometer fietsen, de broodnodige lichaamsbeweging die ik veel te lang niet gehad heb.

handbike

Vorige week hebben mijn vriendin en ik zowaar een fietsvakantie vastgelegd voor komende zomer. Met de auto naar het zonnige Frankrijk om daar rusten aan en zwemmen in het zwembad af te wisselen met uitdagende fietstochten in de prachtige natuur. Gelukkig heb ik nog enkele maanden om aan mijn conditie en mijn armspieren te werken. Ik kan niet wachten.

*Wat dat autorijden betreft: ik doe mijn uiterste best om die angst te overwinnen en toch de baan op te kunnen. Maar de handbike is toch al een heel goede oplossing in de tussentijd.

Welke hulpmiddelen gebruiken jullie om je mobiliteit te vergroten? Rijden jullie wél al met een aangepaste auto?

Laat het mij hieronder weten!

Caravanne in panne.

Afgelopen zaterdag stond ik vast met een vriend langs de kant van de weg. Bouten waren uit het wiel van de caravanne gevlogen en nog net op tijd waren we gestopt.

Oef.

De caravanne stond in panne. We zetten hem langs de kant waar hij nog steeds staat, te wachten op genezing.
Uit te rusten.

Op weg naar huis in de auto had ik reeds moeite met zitten. Iets misgedaan met mijn staartbeentje? Gek want vandaag op Morgen had ik daar plots last. Verschillende vriendinnen Hadden reeds aan mijn bilspleet gevoeld, terwijl ze vergelijkend hun hand in eigen broek staken om te controleren of dat bultje daar normaal is?
Na nog wat Dagen pijn, bleek het dus niet zo normaal te zijn. Een cyste die ontstoken was. AUW. Dit moest meteen geopereerd Worden, zodat het niet nog verder Zou infecteren. En voor ik het goed en wel besefte, werd ik wakker met een gat in Mijn gat. Waar mijn onderrug normaal smoothly overliep in Mijn prachtige billijn, zit nu een blakend gat ter grootte van een Hele duim en net iets breder.

De wonde zelf moest open blijven, want het risico is te groot dat het anders weer infecteert. Het moet dus goed van binnen naar buiten dicht goeien. Elke dag, 2 keer per dag verzorging van die wonde. Lastige plaats om dit zelf te doen, ik heb al nekpijn van me in bochten te wringen om uit nieuwsgierigheid een glimp op te vangen van wat er daar tussen mijn bilspleet aan het gebeuren is.
Dus komt thuis verpleging 2 keer per dag. En ohja, maak je geen illusies , het duurt minstens 4 weken voordat de wonde goed en wel genezen is… Mijn lijf in panne. Samen met de caravanne aan de kant van de weg, kijk ik naar de voorbij gangers, terwijl mijn Leven even stilstaat.

Plots zag ik mijn plannen in het water vallen. Weg terugreis naar slovenie, weg best kept secret, weg leuke plannen in Gent deze week, weg..
En op de koop toe werd mijn job in China deze zomer diezelfde dag geannuleerd.
Weg plannen voor de komende 3 maanden. Plots is alles terug leeg. Van vandaag op Morgen is het Leven weer een oneindig lège vlakte vol wonderen die ik nog mag ontdekken..

Caravanne in panne
Zoals het Leven soms ook
Vluchtstrook
Zonder gevarendriehoek zag je het niet aankomen
Weg waren ze plots, al mijn dromen
Van vandaag op Morgen,
Nieuwe zorgen.
De onvoorspelbaarheid,
alle bouten kwijt.
Loslaten en opnieuw tanken.
Achteraf zal ik waarschijnlijk danken..

Ik weet dat et iets beter zal gebeuren, dat het is wat het is en dit zo moest zijn. Toch is het moeilijk om dit idée vast te blijven houden terwijl ik onrustig heen en weer draai in de hoop een comfortabele en pijnloze houding te vinden.
Ik houd me vast aan het schrijven van deze blogs, het kijken van boeiende films, het lezen van nog interessantere boeken, het idee dat de onvoorspelbaarheid het Leven net zo boeiend maakt.

Wat doen jullie zoal als je gekluisterd bent aan het bed en niet goed kunt slapen? In Welke ideeen vinden jullie houvast?