De waarheid over de aangepaste woningen van het VAPH

In mijn vorige blog vertelde ik over hoe ik zes jaar lang de hulp organiseerde die ik nodig had in de assistentiewoning die ik momenteel huur van het VAPH. Vandaag wil ik jullie wat meer vertellen over die woning zelf. Sta me toe direct met de deur in huis te vallen …

Zijn de woningen van het VAPH naar behoren aangepast aan de beperkingen van iedere handicap?

De indeling van mijn appartementje kon veel beter. Er werd jammer genoeg bij het bouwen amper rekening gehouden met de ruimte die elektronische rolstoelen en tilliften nodig hebben om te kunnen draaien. Het gebruikte materiaal is wel heel goedkoop en verre van rolstoelbestendig. De keuken is veel te klein en het koertje is niet bereikbaar via de deur alias het kantelraam van de slaapkamer. Er is ook nog een drempel die de bouwmaatschappij weigert aan te passen. En in het toilet kan er niet eens een plafondlift geïnstalleerd worden en voldoende steunbeugels geplaatst omdat de muren en het plafond veel te zwak zijn.

Wat me ook heel erg stoort, is dat de muren spreekwoordelijk van karton zijn. Aangezien ik hier naast de unit woon waar de assistenten hun oproepen afwachten, ben ik verplicht om of veel lawaai te maken, tv te kijken of naar de radio te luisteren om niet te horen hoe er geroddeld wordt of druk wordt vergaderd.

Woningen van het VAPH

Doe-het-vooral-niet-zelf

Terwijl ik dit artikel typ, vraag ik me af waar de zelfstandigheid hier bevorderd wordt. We hebben het hier toch over een aangepaste woning? Ik heb hier amper plaats om te bewegen, er is maar heel weinig lichtinval en het staat hier vol met hulpmiddelen die amper een plaatsje kunnen krijgen. Ik noem dit appartement eerder een stapelhuis of een groot hondenhok.

Dit komt doordat de verbouwing van de sociale woningen gefinancierd werd door de sociale woonmaatschappij en niet door het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap. Zij hadden vroeger duidelijk meer middelen. De aangepaste woningen in Kortrijk en Limburg zijn veel ruimer en met meer inzicht gebouwd. Ik begrijp dat we in een crisis leven en dat er moet bespaard worden. Maar wil dat dan ook zeggen dat het vakmannen moet ontbreken aan logisch verstand? Ik vraag het me soms af en tot m’n spijt moet ik m’n moeder gelijk geven wanneer ze zegt: “Vooruitgang betekent soms ook eens achteruitgang, Mireille.” Het is jammer te weten dat er op de kap van mensen met een beperking bespaard word. Maar goed: iedereen moet inleveren zeker? Maar een leuk idee is het zeker niet.

Het is tijd voor een nieuw hoofdstuk in mijn leven

Ik concludeer dat ik gezien mijn situatie met twee honden en een vriend die zelf rolstoelgebruiker is hier niet kan blijven wonen. Samenwonen is hier echt niet mogelijk. Buiten mijn aangepast eenpersoonsbed en de voordeur werkt er hier niets automatisch. De schuifdeuren en de gewone deuren zijn wel ietwat verbreed, maar gaan enkel manueel open – wat echt niet handig is als je zwaar beperkt bent. Ik heb het gevoel dat ik – als ik hier blijf wonen – blijf stilstaan en dat ik mijn leven niet kan uitbouwen zoals ik wil. Zolang ik hier blijf, zal ik ook nooit de hulp krijgen buitenshuis die ik nodig heb. Om deze drie redenen verlaat ik binnen enkele maanden deze dienst.

Beweer ik nu dat het geen zin heeft om zelfstandig te gaan wonen? Nee, integendeel! Ik ben dankbaar voor de hulp dat ik mocht ontvangen van de assistenten. Het was een mooie start de afgelopen jaren waar ik veel levenslessen heb uit geleerd, maar het is tijd voor een ander hoofdstuk in mijn leven. Dit appartement is allesbehalve geschikt voor een elektronische rolstoelgebruiker met een droom en een hoge zorgvraag zoals ik.

Deze woning is bijvoorbeeld wel gebruiksvriendelijk voor iemand zonder partner met een lichtere zorgvraag, die zich binnenshuis kan verplaatsen zonder (elektronische) rolstoel. De persoon die hier na mij komt wonen, is hopelijk al van de streek en heeft hier al een sociaal leven. En heeft hopelijk ook een auto, want de trein- en bus verbinding is zeker niet handicapvriendelijk! De voetpaden en de wegen zijn dat ook niet echt. Misschien kan de nieuwe bewoner de anderen motiveren om iets te veranderen op hoger niveau? Wanneer de gemeenteraad wil luisteren, wordt Menen misschien wat rolstoelvriendelijker. Ik hoop dat het PVF-decreet gauw in voege gaat dan kan er PAB ingekocht worden en dan is deze woning beter geschikt voor de zwaardere zorgvraag van een persoon. Wat voor mij te laat is maar ik gun het zeker een ander.

Mijn droomplek

Ongeveer twee weken geleden ben ik gaan kijken naar de werf van mijn eigen woning. Wat ben ik blij dat ik van in het begin betrokken ben geweest bij de bouwplannen en (veel) inspraak had! De deuren zijn ruim en voldoende breed, er is plaats om (vrijer) te bewegen. Op het terras en in de tuin is geen drempeltje te vinden. En alle domotica kan ik met mijn smartphone bedienen: de ramen, deuren, lichten en de alarmknop kan ik met dat ene apparaat bedienen. Ook zal ik gebruik kunnen maken van een plafondlift en – zonder hulp van een assistent – in de zetel kunnen relaxen voor de televisie. En omdat er een volledig aangepast toilet zal zijn met zogenaamde ‘sta op‑functie’ (zoals relaxzetels hebben) zal ik ook zelfstandig naar het toilet, in bed of in bad kunnen. Een hele grote vrijheid, waar ik enorm naar uitkijk!

Hoe wil jij wonen wanneer je klaar bent om het nest te verlaten? Droom je ook van een eigen woning of heb je toch een veiliger gevoel bij het aansluiten van een woonvorm? Hoe zie jij als ouder de toekomst voor je kind die zijn beperking heeft? Denk je vooruit? En welke mogelijkheden zie je? Heb je al eens nagedacht over een privé-initiatief ? Laat het me weten in de comments hieronder!


2 thoughts on “De waarheid over de aangepaste woningen van het VAPH

  1. Sien Beantwoorden

    Hey Mireille!
    Ik volg de vorderingen van je verbouwingen natuurlijk al een tijdje met veel interesse en het ziet er echt goed uit!
    Wat je vertelt over zogenaamd aangepaste woningen of openbare gebouwen/infrastructuur is helaas zo herkenbaar… Je kan het mensen zonder beperking niet kwalijk nemen dat ze niet aan alles denken, maar ik vraag me af waarom mensen met een beperking niet zelf meer betrokken of geconsulteerd worden, dat zou veel ellende voorkomen! Ik denk dat mensen ook nauwelijks bevatten hoezeer dit je zelfstandigheid en vrijheid beknot: het bepaalt bvb of je al dan niet alleen naar toilet kunt, redelijk basic toch he?!
    Mijn woning heb je al kunnen bewonderen, ik woon in een kangoeroewoning met mijn ouders. Momenteel quasi perfect aangepast aan mijn behoeften, maar ik besef hoeveel geluk ik heb dat mijn ouders daar de plaats voor hadden en een lening voor konden krijgen, alleen was ik verloren! Met de steun die ik misschien nog krijg van het vaph kan ik nauwelijks iets betalen namelijk en bovendien moet je altijd alles voorschieten, tenzij ik nog 2 jaar langer in het ziekenhuis was blijven wachten voor we aan de verbouwingen begonnen… Ik ben meestal positief ingesteld en heb begrip voor het feit dat iedereen mee moet besparen in tijden van crisis, maar van deze wantoestanden kan ik toch soms echt kwaad worden. Mensen worden van het kastje naar de muur gestuurd, moeten 100000 keer gaan bedelen voor echte basic benodigdheden, vooral heeeeeel erg lang wachten en dan nog het meeste uit eigen zak betalen van een al erg krappe uitkering! Ik hoop dus dat velen deze blog lezen en vele lotgenoten ook met hun verhaal naar buiten komen en dit aanklagen!
    En voor jou wens ik een vlotte verhuis binnenkort en eindeloos genieten van een eindelijk aangepaste woning!
    Kus, Sien

  2. […] met de maatschappelijk werkster en het ganse team opvoeders bezocht ik begin 2009 een assistentiewon... rolmodel.be/prijs-van-onafhankelijkheid

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.