openbaar vervoerd

“De trein komt aan in Brussel-Noord”, wordt omgeroepen. De pendelaars om me heen zetten zich recht en stappen van de trein. Ik niet: ik wacht tot het NMBS-personeel er is dat ik twee dagen eerder gereserveerd heb.





Ze helpen me – bijna altijd met de glimlach, geen kwaad woord over hen – met mijn rolstoel van de trein door een plank te leggen om het gat tussen trein en perron te overbruggen.

De pendelaars die net afgestapt zijn en dezelfde bestemming als ik hebben – Antwerpen Centraal – springen 9 minuten later op de trein richting Antwerpen. Ik niet: de NMBS rekent een kwartier voor een overstap van een person met beperkte mobiliteit. Ze brengen me naar het perron, waar ze bij me wachten terwijl we naar de stilstaande trein kijken waar de andere reizigers op stappen. Daar kan ik toch nog op, denk en zeg ik, maar ik krijg een kordate nee. Dat mag niet. 15 minuten is de regel. En dus rijdt de trein voor ons weg, terwijl ze me alleen laten en ik de krant bovenhaal om een half uur te wachten op de volgende trein.

Die absurde situatie is een van de redenen waarom ik niet graag meer de trein neem sinds ik rolstoelgebruiker ben. Maar ik doe het wel, wanneer mijn werkuren zich ertoe lenen. Dan vertrek ik ’s ochtends in alle vroegte en als alles meezit rij ik 2,5 uur later de redactie binnen. Dat is lang, maar ik sta daar niet alleen in, dus daar ga ik niet over klagen. Wat ik wel betreurenswaardig vind, is dat ik een half uur in de kou moet zitten door regels die op niet slaan – ik moet bijvoorbeeld altijd op het perron wachten zodat ze mij gemakkelijk kunnen vinden – en ik nooit eens op het laatste moment kan beslissen om de trein te nemen.


Het maakt ook dat ik vanaf de middag op het werk gestresseerd ben. Zenuwen zijn nochtans zeldzaam bij mij, ik ben nogal rustig van aard, maar het vooruitzicht van ’s avonds de trein weer naar huis te nemen brengt stress in mij naar boven. Want dan moet ik minstens 3 uur op voorhand kunnen inschatten om hoe laat ik klaar ga zijn met de artikels die ik die dag aan het schrijven ben en op tijd bellen om de assistentie te reserveren. Dan moet ik hopen dat de tram naar het station niet te laat is. Dan moet ik hopen dat er bij het assistentiepersoneel niets veranderd is en er nog ruimte is om mij op de trein te helpen. Als dat niet het geval is, moet ik in het station wachten tot ze wel eindelijk tijd voor mij hebben. En dat kan lang duren, zo bleek onlangs nog maar eens, toen ik er een uur nutteloos in het rond zat te kijken. “Doe dan een wandeling”, zou je denken. Maar dat kan niet: je moet op de afgesproken plaats blijven voor wanneer de assistentiemensen tijd hebben. Boeiende avond wel, toen, met vier jongeren die voor mijn neus begonnen te vechten en een vrouw die haar pas gekochte wafel pardoes op de grond liet vallen en niet genoeg cash geld had om een nieuwe te kopen, met zware onderhandelingen met de wafelverkoopster als gevolg. Ze kreeg geen nieuwe. Het leven kan zwaar zijn.

Wanneer dan blijkt dat de ‘treinstellen van de toekomst’ opnieuw niet toegankelijk zullen zijn, word ik daar kwaad van. Is het dan zo moeilijk om een trein bijvoorbeeld uit te rusten met een uitschuifbare plank, om de ruimte tussen perron en trein te overbruggen? Of eenvoudiger: de hoogte van de perrons afstemmen op die van de treinen? Een geldkwestie kan het toch niet zijn: als je dan toch overal ten lande perrons verhoogt, kost het toch geen euro meer om dat meteen op de goede hoogte te doen? Bovendien zullen niet alleen rolstoelgebruikers, maar ook blinden en slechtzienden, oudere mensen die niet goed meer te been zijn en ouders met buggy’s er vaker de trein door nemen. Dat betaalt zichzelf dan toch terug, niet?

Guy

Deel onze blogs alsjeblieft!

Heerlijk Curaçao – deel 1

Wat in eerste instantie een groepsreis zou worden, werd voor onze gastblogger een reisje met goeie vriendin Lia onder hun tweetjes. Tijdens de cruise die ze twee jaar geleden samen maakten naar de Caraïben raakten ze verkocht aan deze eilanden, omwille van de sfeer, de hartelijkheid van de mensen daar in ’t algemeen en vooral dan ook om het lekker warme klimaat waar hun lichaam in de wintermaanden zo nood aan heeft. Lees hier deel 1 van het reisverslag van de reis naar Curaçao, georganiseerd door WeTravel2.

Vertrekken met de rolstoel van Schiphol

Woensdag in de late namiddag vertrokken we richting hotel de Beurs in Hoofddorp, op nog geen 10 km van de luchthaven in Schiphol, waar we onze chauffeurs Carine en Joshi trakteerden op een lekkere avondmaaltijd. Voor € 78  sliepen we in een ruime kamer. Het hotel heeft geen rolstoel-aangepaste kamer maar deze was erg ruim zodat manoeuvreren met mijn kleine manuele rolstoel geen enkel probleem was. Omdat we door de taxi (een vriendelijke mevrouw maar een duur ritje ! € 35 ) om 8 uur werden opgehaald, namen we geen ontbijt in het hotel, maar at ik een broodje op de luchthaven terwijl Lia het enkel bij een drankje hield.

Inchecken op de luchthaven was geen enkel probleem, onze papieren waren correct in orde, visum was ok en een half uurtje later dan gepland omdat het vliegtuig nog ijsvrij moest gemaakt worden, gingen we de lucht in. Ik zag enorm op tegen de lange vlucht – méér dan 12 uur vliegen, met een tussenlanding op Aruba – het leek me een hele tijd om te overbruggen. Maar vliegen met de Dreamliner is erg aangenaam. Je hebt er meer beenruimte en de rugleuning kan meer naar achter waardoor je de zithouding ook meer kan afwisselen. Jammer is dat je wel voor elke ‘scheet’ moet betalen. TV en entertainment op het schermpje kost € 10 per persoon. Je krijgt één maaltijd (in comfort-klasse) met water inbegrepen, voor alle andere dranken moet je (duur) betalen. Ook een tweede maaltijd tijdens deze lange vlucht is te betalen.

Hallo, Curaçao!

Na een dikke 10 uur vliegen, die verbazend vlot vooruit gingen, landden we voor een uurtje op Aruba, waar passagiers uitstapten, en anderen weer op. Al bij al ook hier een vlotte bedoening als je bedenkt dat ieder ook met bagage en al uit- en instapt. Na dan terug een kwartiertje in de lucht, landden we -eindelijk- op Curaçao !

In vergelijking met Schiphol lijkt de luchthaven Hato op dit eiland minimaal zowel in aanbod als in grootte. Dit had dus als voordeel dat we vrij snel onze koffers hadden en met behulp van de assistentie ook vlug aan de uitgang stonden. Buiten zouden we opgewacht worden door iemand van taxibedrijf El Roi, maar hier bleek een misverstand aan de gang te zijn. Na een uurtje wachten en bellen met Kristof van WeTravel2 (zelfs na middernacht was hij te bereiken !) was dit dan wel héél snel opgelost en een half uurtje later kwamen we aan ons hotel Dolphin Suites… Joepie !

Dolfijnen, dolfijnen, dolfijnen

Hier werden we heel vriendelijk ontvangen, en raar … in het Nederlands ! Je bent duizenden kilometers van huis en je kan je eigen taal spreken – hoe makkelijk is dit !

Onze kamer, vlak naast de receptie met nr 1, bleek een zeer ruime kamer te zijn met een inrijdouche en toilet, een afzonderlijke lavabo-ruimte en een kleine kitchenette met ijskast, microgolf, bestek, glazen en dergelijke. De enorme dolfijnenposter was schitterend in de zitruimte ! Het werd direct duidelijk waarom dit hotel zijn naam droeg, ook omdat het vlakbij het dolfinarium en zee-aquarium ligt.

Nadat we ons vlug hadden opgefrist, zijn we direct op wandel gegaan. We hadden honger! En we hadden genoeg op ons gat gezeten voor even! Kristof had gelijk als hij zei dat àlles op wandelafstand ligt. Al moet je wel eerst een redelijke helling omlaag… en daarna terug omhoog…

Het eerste dat je ziet liggen is het Sea-Aquarium en Dolfinarium, en rechts afslaand kom je via het duik- en snorkelinstituut aan Hemingway’s beach, bar & restaurant. Onze vakantiesfeer was gezet ! Hier zouden we elke morgen met onze voeten in’t zand en uitkijkend over Caraïbische zee ontbijten … Zalig toch !

Rolstoelvriendelijke reis naar Curaçao

Les nummer 1

Na ons eerste avondmaal in het Italiaanse restaurant op het terras aan de overkant zijn we doodmoe in ons (zeer goeie) bed gevallen. De airco in de kamer hadden we voor we naar bed gingen afgezet omdat we dit toch wel te koud vonden en ook ‘niet nodig’. Foutje. Je zit daar op een tropisch eiland met een zeer vochtige luchtkwaliteit, wat maakt dat je ‘s morgens opstaat en je met blote voeten op precies natte vloeren staat… Les nr 1: airco laten opstaan dus, aangepast dan wel aan jouw temperatuur.

Maar … opstaan en de gordijnen open doen en een stràlende blauwe lucht, wuivende palmbomen zien en temperaturen van zo’n 25°C elke morgen. Ik zou hier zonder moeite aan kunnen wennen!

 

Tekst met dank aan WeTravel2

Lees binnenkort het tweede deel van dit reisverslag, dat propvol dolfijnen zit!

 

Deel onze blogs alsjeblieft!

Reizen is een verrijking

Jenny is vijftigplusser en heeft multiple sclerose. Ze ondernam in augustus 2015 een avontuurlijke reis naar Kenia – een safari en overnachtingen in de bush inbegrepen. Daarmee bewijst ze dat toegankelijk reizen ook kan naar bestemmingen en types reizen die als ‘minder vanzelfsprekend’ gelden voor mensen met een beperking.

Ik wou al lang een avontuurlijke reis naar Kenia maken. Een land dat ik altijd al had willen bezoeken, want het spreekt erg tot mijn verbeelding. Want wie droomt er nu niet van om zelf echte leeuwen, olifanten, giraffen en zebra’s in het wild te zien én te horen? Vroeger, voor ik ziek werd, was ik al een paar keer naar Afrika gereisd, onder andere naar Zimbabwe, Tunesië en Senegal. Maar zo’n safari, nee, dat hield ik niet voor mogelijk. Tot ik via Facebook een reisagentschap leerde kennen dat in toegankelijk reizen gespecialiseerd is. Ik was meteen enthousiast en tegelijk toch ook een tikje argwanend. Maar het idee dat mijn dochter en ik samen zo’n mooie tijd zouden kunnen beleven vond ik fantastisch. Geen klassieke vakantie, maar een echt avontuur in het wilde Afrika, met overnachtingen in tenten!

Twijfelen, twijfelen

Vooraf had ik wel wat twijfels. Want ik wist niet goed wat ons allemaal te wachten stond. Zou ik alles wel aankunnen? Dat was toch een beetje uitkijken, want als rolstoelgebruiker op avontuur gaan ligt toch niet voor de hand? Sowieso is reizen altijd afwachten en zien wat er gebeurt. Maar alle hotels hadden ruime, aangepaste kamers met een makkelijke inloopdouche. Restaurants, winkeltjes en andere bezienswaardigheden waren allemaal rolstoeltoegankelijk. En ook het safaribusje was ideaal. Ter plekke hadden we twee Keniaanse reisgezellen: een assistent en een chauffeur-gids. Allebei waren ze op en top professioneel en buitengewoon vriendelijk. Alleen had ik dit nooit kunnen doen.

Verrijking

Een goeie voorbereiding is essentieel. Onze reis was helemaal tot in de puntjes voorbereid, met als gevolg dat het een pracht van een vakantie is geworden. En dat maakt me heel gelukkig. Ik vind op reis gaan, en kunnen gaan, namelijk erg belangrijk. Het is zo plezierig om andere plekken en culturen te ontdekken. Je ontmoet heel wat mensen. Die ervaringen verrijken je leven toch? Elk jaar leef ik heel bewust toe naar een reis.

Als rolstoelgebruiker ben ik dan blij dat er stilaan meer en meer mogelijkheden komen. Tegelijk hangt er toch ook veel van jezelf af. Je moet in de eerste plaats het lef hebben om te durven reizen! En zeker een reis naar Afrika. Dat is totaal iets anders dan een reis naar een bestemming dichtbij, of met een groep. Maar eerlijk gezegd: groepsreizen doe ik niet graag. Die zijn vaak veel te veel voorgekauwd. Avontuurlijk reizen daarentegen vraagt dat je je als rolstoelgebruiker toch een beetje overgeeft.

Alles kan beter, maar…

Eén minpuntje? Tijdens de vlucht – het is ongeveer negen uur vliegen – had ik wat meer aandacht wel geapprecieerd. Je zit in je stoel en je kan niet bewegen. Dat vond ik best zwaar. Mogelijks had dat iets aangenamer kunnen worden met wat meer aandacht van de crew. Maar al de rest was piekfijn geregeld. Goed, er was hier en daar wel een kleinigheid – een probleempje met een kamer bijvoorbeeld. Maar als ik dit aankaartte, werd dat meteen én met de glimlach opgelost. Bovendien werd ik als een gewone klant behandeld, en dat was heel aangenaam en opmerkelijk. En ondertussen droom ik al van mijn volgende reis: Mexico, het land van de Mayatempels!

Met dank aan WeTravel2 voor de tekst.

 

En jij, van welke verre reis droom jij? Organiseer je liefst zelf of leg je je vertrouwen in een gespecialiseerde reisorganisatie?

Deel onze blogs alsjeblieft!