Groot baasje, klein baasje en Burugo baasje

Ik ben nu ruim een half jaar in dit huis, dus wordt het tijd om het een en ander eens even op een rijtje te zetten: Het is best een mooi huis, en er zijn maar liefst twee wc’s. Eéntje op de mat bij de voordeur, en nog zo één bij de achterdeur.

Als ik daar mijn behoefte gedaan heb dan gaan mijn baasjes altijd héél hard praten, dus ze zullen het wel leuk vinden, en rapen het dan snel op met een stukje papier.

Dus dat is prima geregeld.

Ik woon hier met drie baasjes. Eén groot baasje, dat mij meestal eten geeft, die neem ik dan ook mee naar de baasjes-cursus.

Dan is er ook nog een iets kleiner baasje waar ik leuk mee kan spelen en knuffelen. En als laatste nog het boze baasje met de grote ronde wielen.

De eerste twee, daar ben ik nu wel aan gewend, maar het baasje met de grote wielen krijg ik nog niet helemaal goed afgericht. Dit baasje zegt bijvoorbeeld in tegenstelling tot de anderen geen “au!” als ik in zijn voeten bijt, maar hij wordt dan wel steeds boos.

Vreemd.

Dit baasje roept ook vaak ‘HIER’ met zijn zware stem. Geen idee wat hij daarmee bedoelt, maar voor alle zekerheid maak ik dan maar dat ik weg ben. Gelukkig is dit baasje niet zo vlug als het kleine spelende baasje.

Ik neem ze ook mee uit wandelen, mijn baasjes. Buiten kan het wielen-baasje best hard. Maar als ik dan opeens vlak voor zijn wielen stop, gaat-ie tegen mij blaffen, allemaal woorden met veel o’s er in. Leuk spel, dat gaan we voortaan altijd zo doen.

Dat blaffen doet-ie ook steeds als we weer terug binnen zijn, want dan ga ik altijd meteen naar de achterdeur-wc.

Ach, ik denk maar zo:
blaffende baasjes bijten niet.

Het hondje van….BURUGO

Burugos hondje

Ontdek meer columns van Burugo op Burugo.nl of op facebook.com/burugocolumns

Heb jij ook grappige bedenkingen of wil je zelf ook een column schrijven? Laat het ons weten op redactie@rolmodel.be of via onze Facebookpagina!

Deel onze blogs alsjeblieft!

Op training bij Hachiko

Gelukscoach Berthe wou een hulphond. Maar die kreeg ze niet zomaar… Lees hier over de training die ze volgde bij Hachiko vzw waardoor zij en Bolleke onafscheidelijk werden.

HACHIKO

Gisteren ben ik naar de nazorg geweest op Hachiko. Ja ja, je leest het goed: HACHIKO. Ik heb sinds half augustus een hulphond: Bolleke. En we zijn ondertussen echt onafscheidelijk, mijn bolleke en ik. Wij zijn geslaagd voor ons examen, een echt examen, theorie én praktijk. En we kregen zelfs een échte proclamatie! Ik had nooit gedacht dat het me zou lukken. 5 ganse zaterdagen in juli en een weekje intern in augustus.
Het was vermoeiend, maar boeiend.
En ik moet zeggen, dat het serieus wordt genomen door de trainers. Zowel wat onze opleiding betreft (die van de stagiairs), als die van de honden. Dat het niet was zoals een kennis van mij dacht (“Je bent geselecteerd, je kiest een hond en je gaat naar huis”) dat wist ik wel, maar de professionaliteit van alle Hachiko-medewerkers…. WAUW!

met beperking een hulphond

De overhandiging/proclamatie

 

De opleiding

De hond verlaat na een uitgebreide controle door Hachiko als puppy het nest en gaat dan 1,5 jaar naar een gastgezin. De gastgezinnen worden streng geselecteerd  door Hachiko en voortdurend getraind door de vzw.  Ze voeden de hond op en leren het beestje zich correct te gedragen in verschillende situaties, de bus of trein nemen,  naar festivals gaan, naar de markt, naar ziekenhuizen, …. Na die periode gaat de hond terug naar Hachiko voor een intensieve training afgestemd op een toekomst samen met een persoon met een beperking. Na de stage en het slagen voor het examen volgt de officiële overhandiging van de hond door het gastgezin aan de stagiair op het jaarlijkse benefiet van deze vzw. Voor iedereen een heel emotioneel moment.

met beperking een hulphond

Het gastgezin met ons op de foto

De cursus bestond uit de standaardcommando’s en meer specifieke commando’s voor mensen met een beperking. Verder kregen we ook les over psychologie, gedrag, voeding en verzorging, preventieve behandeling tegen parasieten, wetgeving rond assistentiehonden,… We deden ook oefeningen in warenhuis en dierenwinkel, met de hond op restaurant, met de hond naar de markt, en nog veel meer! We besteedden veel aandacht aan onze hond, maar ook aan ons, de stagiairs, werd voldoende aandacht besteed. De trainers verplichtten ons rust te nemen na het middagmaal en naar de kine te gaan als we dat anders ook deden. Ze moedigden ons aan als het niet lukte, ze leerden ons dat geduld hebben héél belangrijk is, dat een hond geen machine is, en nog veel meer!

Cute & cuddly

Het wachten en de inspanning werden beloond: het is SUPER zo’n trouwe metgezel hebben met zo’n hoog aaibaarheidsgehalte. Het is geweldig om te ervaren dat mensen me niet meer zien als een mevrouw met een handicap. Het prachtbeest dat steevast altijd naast me loopt, trekt nu de aandacht en niet m’n rolstoel of scooter. Al heeft die aaibaarheidsfactor ook een nadeel: veel mensen weten niet dat je een assistentiehond niet mag aaien. De hond moet echt beseffen dat alleen zijn baasje telt. Die één-op-één relatie is héél belangrijk. Mijn hond “werkt” voor zijn knuffels. Als hij van anderen zomaar een aai of een knuffel krijgt, zou hij wel eens kunnen denken: “Ah, bij anderen moet ik niet werken voor een knuffel” en dan kom ik in de problemen, dan krijg ik een gewone huishond.

Zijn naam kent ook niemand omdat zijn naam voor hem deel uitmaakt van een commando, dus hij heet dan Bolleke, Snoopdog, Snoepje of gewoon Hond. Zelfs mijn man en kinderen moeten Bolleke volledig negeren.

Wat voor “werk” doet hij allemaal?

  • Deuren open en dicht doen
  • de lichtschakelaar bedienen
  • wasgoed aanrijken bij de wasdraad
  • koopwaar uit rekken halen
  • het winkelmandje leegmaken
  • de post halen
  • mijn sokken en broek uittrekken
  • allerhande gevallen voorwerpen die vielen weer oprapen
  • mijn voetsteunen aan de rolstoel omhoog doen
  • …  

Natuurlijk moet hij niet alleen werken, hij maakt ook dagelijkse een fikse wandeling en soms gaan we spelen in het park, af en toe gaan we eens naar een hondenspeelweide om te ravotten met andere viervoeters, en natuurlijk krijgt hij heel veel knuffels.

Het gevolg

Hoef ik het nog te zeggen dat mijn Bolleke ons leven grondig heeft verstoord? In de positieve zin dan. September is altijd weer een moeilijke maand voor mij. Mijn kinderen na twee maanden vakantie terug naar school en mijn man die hetzelfde doet maar dan aan het bord staat. Die stilte in huis … . Fijn voor even. En zo alleen …. . Ook fijn voor even. Maar nu! Altijd is hij bij mij, mijn bolleke! De klik van mijn rolstoel is al een signaal voor hem om recht te staan. Elke morgen, na de verpleging en mijn ontbijt, doen we een grote wandeling en blijven we oefenen, en na de wandeling is het speeltijd: rennen, met de frisbee of de tennisbal spelen, rollen in het gras. Alleen op maandag doen we geen grote wandeling, want dan gaat hij mee naar de kine.

met beperking een hulphond

Mijn bolleke zijn eerste dagje Antwerpen

Als ik zeg dat hij altijd bij mij is, bedoel ik ook altijd. Een uitstap naar en in de zee, naar de dokter, naar muziekoptredens, naar de stad voor mijn wekelijkse koffietje met mijn vriendin, op restaurant, zelfs naar het ziekenhuis. En niet alleen voor ziekenbezoek. Hij was nog maar twee weken bij ons en ik moest naar het ziekenhuis voor een kleine ingreep. Bolleke mocht mee. Wakker worden uit narcose en dan die grote trouwe ogen die je aanstaren … onbeschrijflijk gewoon!

met beperking een hulphond

Zonder woorden

Mijn leven is de afgelopen 2 jaar behoorlijk doorheen geschud. Positief dan, wel  te verstaan. Maar ik stond open voor al die veranderingen, ik moest alleen een beetje duwen tegen de deur  die op een kiertje stond. Heb jij ook een deur die op een kiertje staat en waar je gewoon een beetje tegen moet duwen?

Deel onze blogs alsjeblieft!

De prijs van onafhankelijkheid

Mireille is geboren met een hersenverlamming en zit in een elektrische rolstoel. Na haar schoolcarrière in het buitengewoon onderwijs, had ze haar diploma Bedrijfsbeheer op zak. Leuk, maar wat was ze ermee? De leerkrachten hadden in samenspraak met het ganse team (orthopedagogen, maatschappelijk werksters, collega leerkrachten, de directrice) besloten dat ze niet verder kon studeren en dat ze haar peilen beter kon richten op het zoeken naar een aangepaste woonst. Waarom? Omdat ze dachten dat ze te dom was.

Genieten van de vrijheid!

Samen met de maatschappelijk werkster en het ganse team opvoeders bezocht ik begin 2009 een assistentiewoning. Aangezien m’n ouders de zorg voor me gezien hun ouderdom niet meer aankonden, moest ik het huis uit. Al vrij vroeg – ik was amper 20 jaar – op mijn eigen benen staan. Laaiend enthousiast was ik: eindelijk zelf beslissen wanneer ik zou gaan slapen, hoeveel porties ik zou eten en wat ik zou gaan drinken. Geen gezeur meer over de bijkomende kilo’s. Eindelijk zelfstandigheid! Kon ik dat wel aan? De gevolgen van mijn beslissingen zelf dragen. Was ik daar voldoende op voorbereid? Was ik niet te jong en te onervaren? Wat als het niet lukte? Terug onder moeders vleugels of toch niet?

Vooral m’n moeder had het er enorm lastig mee dat ik geen klein meisje bleef. Ik werd groter en zwaarder waardoor ze me moeilijker kon tillen en ze had geen oren naar het gebruiken van hulpmiddelen. Zou wou me koste wat kost zelf blijven tillen. Maar dat was onmogelijk. Twee weken later nam ik dankzij mijn toenmalige vriend m’n intrek in een assistentiewoning. Wat was ik hem dankbaar! Dankzij zijn hulp kon ik er heel snel intrekken en van mijn gewonnen vrijheid genieten. Wilde ik gaan slapen of had ik hulp nodig, dan was een telefoontje genoeg en stond er een assistent voor me klaar.

De baas in huis

Had ik geweten dat ik nadien de rekening op een schoteltje gepresenteerd zou krijgen, had ik die stap niet gezet. Want m’n toenmalige vriend maakte zich al gauw baas over me. Zo mocht ik amper iets vrouwelijks met kleur dragen. Ik mocht zonder zijn toelating niemand op bezoek hebben (enkel de mensen die hij verkoos), laat staan dat ik iemand mocht uitnodigen voor een sleepover.

Gelukkig kreeg ik midden 2010 hulp van een tweejarige Golden Retriever. Airco was een hond die speciaal opgeleid was om me te helpen bij kleine zaken die voor mij moeilijk gaan (iets aangeven, oprapen, hulp van derden inschakelen als ik gevallen was of hulp nodig had, nvdr). Met m’n hulphond moest ik wel naar buiten. Dankzij Airco kon ik vrijwilligerswerk doen bij vzw Hachiko – de vereniging die m’n hulphond had opgeleid.

Maar ook daar werd m’n toenmalige vriend de lieveling van de hoop. Hij palmde er iedereen in. Maar niemand wist dat ik er ’s avonds laat in bed de prijs voor betaalde. Het ergste was dat ik ermee akkoord ging en dat ik het als normaal begon te ervaren. Hij had me als het ware gebrainwasht. Maar hij deed zoveel voor me: hij maakte maaltijden voor me, bracht me waar ik moest zijn en hielp me (als hij er zin in had) op het toilet. Hij stak het me keer op keer opnieuw door: zonder hem zou ik een nul zijn, zou ik niets waard zijn.

Een nieuw begin, een nieuwe start!

Gelukkig doorzag ik hem net op tijd en bracht een vrijwillig werkreisje naar Straatsburg met hulp van echte vrienden verheldering. Ik kreeg de kans om een huis te laten verbouwen naar m’n noden en ontmoette bijna twee jaar geleden een lieve man waar ik nog steeds stapelverliefd op ben. Ik heb er net het eerste jaar van mijn opleiding ‘Zelfstandig Hondeninstructeur’ in het reguliere avondonderwijs opzitten. Deze zomer maak ik alles in gereedheid om tegen oktober te gaan verhuizen en hopelijk zelfstandig te kunnen wonen met behulp van een assistent en een PAB-budget.

Hoe woon jij? En wie helpt en steunt je daarbij? Vind je de weg naar gepaste zorg of ondervind je moeilijkheden? Laat het me weten hieronder!

Deel onze blogs alsjeblieft!