Naar Barcelona met de rolstoel – deel 2

Christ’l en Marc gingen met het vliegtuig naar Barcelona voor een gezellig uitje met z’n tweetjes Dat was niet zo evident als je zoals Christ’l in een rolstoel zit, zoals je kon lezen in deel 1. Ontdek hier, in deel twee, hoe rolstoelvriendelijk de stad Barcelona is. 

Het wordt een week Genieten (met grote G!). Onze eerste wandeling met rolstoel is een droom, elk trottoir is op het einde afhellend (gemakkelijker kan niet). De zon, de vriendelijke Barcelonezen, de gastronomie, La Rambla, de winkels, … vakantiesfeer ten top!

Een schatkaart van Barcelona

Het hotel beschikt over diverse folders van de vele bezienswaardigheden die Barcelona rijk is. Wat ons ook erg charmeert is een ‘Restaurantkaart’, waarop niet alleen de diverse resto’s terug te vinden zijn waar je de culinaire cultuur kan ontdekken, maar ook welke rolstoeltoegankelijk zijn! Een ‘schatkaart’ die  alle dagen meermaals wordt geraadpleegd!

Met de rolstoel in Barcelona rondrijden

De kamer is ruim genoeg om met de rolstoel en rollator te manoeuvreren, de badkamer heeft naast inloopdouche met douchezitje ook beugels aan het toilet en is dus volledig rolstoelaangepast.

Het ontbijtbuffet is fenomenaal! Een zeer uitgebreide keuze, die tot en met 10u30 rijkelijk wordt aangevuld met allerlei lekkers, wij brunchen hier elke dag! Het personeel is zeer vriendelijk, je wordt echt als een koning behandeld.

Het enige minpuntje van het hotel is de toegangsdeur naar de toiletten. Deze kan je vanuit de rolstoel niet alleen openen, maar met bereidwillige hulp is dat probleem direct verholpen.

El Prat Airport

De week is voorbij gevlogen en wij moeten jammer genoeg huiswaarts keren.

Iets na 13u00 worden we aan ons hotel opgehaald door de bestelde taxi VW-Caddy-Max (Esther heeft ons de eerste dag doorgegeven dat we die op dat tijdstip mochten verwachten), die ons wederom veilig naar de luchthaven brengt.

Inchecken mogen wij aan de Business balie (waar slechts 3 mensen voor ons staan, en niet aan de lange rij voor Economy). Weer enkel onze identiteitskaart tonen en onze valies afgeven en daarna een hele resem telefoontjes van het personeel i.v.m. de rolstoel en toegang tot het vliegtuig. Uiteindelijk krijgen we stoelen 4E en 4F toegewezen (en brengen ze mij met speciale, smalle rolstoel tot aan mijn zitplaats, blijkt achteraf). Ook hier kan ik een beroep doen op assistentie, maar minder praktisch georganiseerd dan in België (zal waarschijnlijk op zijn Spaans zijn). Wel erg vriendelijk en zeer behulpzaam!

De luchthaven is zeer groot en opnieuw komt ze chaotisch over. Ook de bewegwijzering waar de rolstoelgebruikers moet gecontroleerd worden want ze is allesbehalve duidelijk. Maar met de vriendelijke hulp van een personeelslid worden we door een assistent opgehaald. We krijgen uitgebreide uitleg waar gate B44 zich bevindt en worden prettige reis gewenst. Alleen, gate B44 vermeldt een vlucht naar Marseille en niet Bruselas (Brussel)! De infoborden vermelden dat de vlucht naar Bruselas vertraagd is en nog geen gate heeft toegewezen gekregen. Pas een kwartiertje vóór het eigenlijke vertrek lezen we op de infoborden dat we aan gate B24 moeten zijn, helemaal aan het andere eind van de luchthaven! Ook veel andere passagiers moesten naar andere gates dan oorspronkelijk gecommuniceerd. Gelukkig mogen we ook hier weer eerst aan boord en hoeven we niet achteraan de ellenlange rij aan te schuiven. De vlucht is turbulenter dan de heenvlucht, maar dat zal wel te wijten zijn aan het weer, brrr.

Conclusie? Wij hebben genoten als V.I.P.’s  en benoemen Barcelona tot ‘kampioen-rolstoelvriendelijkste-stad’!

Met dank aan WeTravel2 voor de tekst.

Heb je het eerste deel gemist? Ontdek het hier. Of lees meer rolstoelervaringen in Kenia of Curaçao!

Deel onze blogs alsjeblieft!

Naar Barcelona met de rolstoel – deel 1

Christ’l en Marc gaan naar Barcelona voor een gezellig uitje met z’n tweetjes. Maar dat is niet zo evident als je in een rolstoel zit, zoals Christ’l. Ontdek hier, aan de hand van hun ervaringen, hoe rolstoelvriendelijk Barcelona is. 

Maandagnacht 03u20 brengt onze dochter Taike ons naar de luchthaven Brussels Airport. Dankzij de tip van Elke van WeTravel2 een Pcard+ aangevraagd, zodat wij een half uur gratis kunnen parkeren op Parking 1-2, wat praktischer is met de rolstoel dan de drop-off-zone.

Inchecken op de luchthaven is zeer aangenaam. Er wordt speciaal een nieuwe incheckbalie geopend (toevallig of niet?), en wij krijgen voorrang op de andere passagiers – ik voel me vereerd. Het inchecken zelf verloopt zeer vlot, wij moeten enkel onze identiteitskaart tonen en onze valies afgeven. De gegevens van mijn eigen rolstoel worden gevraagd, de mogelijkheid van mijn zelfstandig stappen nagegaan, waarna wij stoelen 7D en 7E toegewezen krijgen. Daarna worden we doorverwezen naar de assistentiebalie van Axxicom, die ons assistentie zal verlenen op de luchthaven, wat is aangevraagd door de resiorganisatie. Er wordt nog eens duidelijk uitgelegd waar onze gate zich bevindt en wij besluiten af te zien van verdere assistentie, dan kunnen anderen, meer hulpbehoevenden, er gebruik van maken.

All aboard!

Als rolstoelgebruikster mag ik eerst aan boord samen met mijn ‘begeleider’ (wat impliceert dat ik minstens een kwartier vóór het boarden bij de gate moet zijn). Ik mag in mijn rolstoel blijven zitten tot vlak voor het vliegtuig. Daar helpen de stewardessen mij vriendelijk en geduldig naar mijn stoel terwijl Marc mijn rolstoelkussen uit de rolstoel neemt en mee in de bagageruimte boven mijn stoel plaatst.

de luchthaven van Barcelona

De vlucht zelf kan op tijd vertrekken en is zeer aangenaam. Een kleine 2 uur later staan we veilig aan de grond bij El Prat Aeropuerto in Barcelona na een heel zachte landing. Ook hier staat assistentie klaar, zelfs met rolstoel (wisten zij dan niet dat ik mijn eigen rolstoel had?). De mevrouw wijst ons de weg naar de plaats van de bagage, maar gaat zelf niet mee. Deze luchthaven komt mij een beetje meer chaotisch over, maar uiteindelijk vinden we onze valiezen terug. Nu op zoek naar onze taxichauffeur (ook dat is geregeld met WeTravel2, in samenwerking met Mucho Gusto Travel). Alleen geen spoor van een taxichauffeur met mijn naambordje…

Buenos Dias

Even een telefoontje naar Ester, de oprichtster van Mucho Gusto Travel, waaruit blijkt dat de chauffeur onderweg is, maar nog in file staat (net zoals op onze Belgische wegen… ). Een kwartiertje later mag ik achterin de VW-Caddy-Max rollen en brengt de chauffeur ons bekwaam en veilig naar het Grupotel Gran Via 678.

Gran Via 678 is een prachtig vier-sterren-hotel, dichtbij La Rambla (zoals door ons gevraagd bij het boeken van onze reis).

De verwelkoming verloopt heel vlot en vriendelijk krijgen wij de nodige informatie rond hotelfaciliteiten. Onze bagage wordt achter slot en grendel gestockeerd, aangezien de kamer pas ’s namiddags beschikbaar is (het is immers nog maar 10 uur, de hotelgasten genieten nog van hun ontbijt).

Tevens krijgen wij de mededeling dat de gevraagde rollator (via wetravel2 + Mucho Gusto travel) reeds aan de receptie ter beschikking is en daar blijft tot we toegang tot onze kamer hebben.

We krijgen bovendien al een plan van Barcelona met aanduiding waar we ons bevinden en welke richting we uit moeten voor de belangrijkste bezienswaardigheden. We trekken er dan ook onmiddellijk op uit om de omgeving te verkennen en te genieten van het zalige zonnetje.

Met dank aan WeTravel2 voor de tekst.

Lees je graag ervaringen van andere reizigers met een beperking op andere bestemmingen? Lees dan zeker deel 1 en deel 2 over Curaçao, of de ervaringen van Jenny in Kenia.

Deel onze blogs alsjeblieft!

Jouw kind ziet een rolstoeler op straat: wat nu?

Je loopt als ouder op straat met je kinderen en plots beginnen ze te wijzen naar een vrouw in een rolstoel. Of je staat aan de tramhalte te wachten op de bus, er komt een rolstoeler aan, en je kleintjes vragen luidop waarom die meneer in een stoel zit. Wat doe je dan? Hoe reageer je als ouder? Ontdek hier de praktische tips van onze oprichter Steven.

Wat ouders zeker niet moeten doen

Het valt mij vaak op dat ouders veel slechter reageren op iemand in een rolstoel dan hun kleintjes. Burugo schreef er onlangs nog over: sommige ouders geven hun kind een mep. Gelukkig heb ik dat zelf nog niet meegemaakt, maar ik heb wel al ouders geweten die hun kind hardhandig bij me wegtrekken zodat het kind in huilen uitbarst. Dat maakt de situatie voor iedereen alleen maar erger: het kind weet niet wat het ‘fout’ deed en loopt te huilen, als ouder ben je beschaamd omdat iedereen kijkt, en ik in mijn rolstoel vindt het vreselijk dat dit allemaal gebeurt gewoon omdat ik erbij ben. Doe het dus niet!

Wat ik ook al heb meegemaakt is het tegenovergestelde: ouders die alleen nog maar sorry zeggen – sorry voor alles, excuseer voor het staren, pardon voor mijn kind. Dat hoeft nu ook weer niet. Jouw kind doet niets verkeerd, het is gewoon nieuwsgierig.

Er zijn ook ouders die de hele situatie negeren, doen alsof ik er niet ben en hun kind niks gezegd heeft. Dat lost ook niets op. Het kind blijft met vragen zitten en ik voel me er weer onzichtbaar door…

Iets waar ik ook een grote hekel aan heb, zijn ouders die hun kind vertellen hoe moeilijk ik het wel niet heb en die mij dan komen ‘feliciteren’ met het feit dat ik het ‘zo goed doe’ en dat ik ‘durf buiten te komen’. Alsof ik een kind ben dat net heeft geleerd om zijn jas aan te doen of zijn veters te knopen. Ik ben een volwassen man, ik heb dat soort neerbuigende complimentjes niet nodig.

Maar wat dan wel? Hoe kan je als ouder wél goed reageren op iemand in een rolstoel?

Wat ouders zeker wél kunnen doen

Doe normaal. Het klinkt gek, maar voor mij is die rolstoel heel gewoon – ik zit er namelijk alle dagen de hele dag in. Leg aan je kind uit dat ik in een rolstoel zit omdat ik mijn benen niet kan gebruiken en dat ze me kunnen helpen door me bijvoorbeeld de ruimte te geven om te kunnen draaien in de winkel, niet voor te voordringen bij het oversteken op een drukke plaats, en op te staan van de klapstoeltjes op de bus als ik op de voorbehouden plaats wil gaan staan.

Je moet ook beseffen dat kinderen, en dan vooral kleuters, niet beseffen dat ze aan het staren zijn. Zij kijken gewoon naar wat ze interessant vinden. Wil je dus dat ze hun blik afwenden, word dan niet boos maar leid hen af met iets anders dat je ziet (“Heb je de grote bus gezien?”).

Lees ook zeker de tips van Sien een keer, ik ben het er volledig mee eens. Vooral het glimlachen, je hebt er geen idee van hoe hard dat helpt om de situatie te ontdooien.

Ik ben er ook een grote voorstander van dat je op een beleefde manier vraagt of je kind een paar vragen mag stellen. Als ik tijd heb (dus niet als ik op het punt sta om op de bus te stappen) dan beantwoord ik met plezier de nieuwsgierige vragen van je kind. Daar draait inclusie in de maatschappij ook om hè, dat je kinderen van kleins af aan weten wat een rolstoel is en hoe ze zich op hun gemak kunnen voelen rond iemand die ‘anders’ is.

‘De rolstoeler’ bestaat niet

Het is verleidelijk om te denken dat alle mensen in een rolstoel het prima vinden dat je hen benadert met vragen… maar dat is niet zo. Ik vind het bijvoorbeeld prima om kinderen die ik niet ken te woord te staan, maar ik ken andere rolstoelers die het helemaal niet fijn vinden om op straat te worden aangesproken. Vraag daarom altijd eerst beleefd of het stoort dat je kind een paar vragen stelt. Is het antwoord ‘liever geen vragen’, voel je dan niet aangevallen. Laat die persoon dan gewoon met rust. Maar de kans is groot dat het iemand is zoals ik, die een paar vragen helemaal niet vervelend vindt.

Het is wel jammer dat je dat niet op voorhand weet. Ik kan begrijpen dat ouders dat een moeilijke stap vinden om me aan te spreken. Eigenlijk zou ik een soort sticker willen hebben, of een icoontje op mijn jas of stoel, waarmee ik aangeef dat mensen me vragen mogen stellen. Dat ze me kunnen aanspreken, als een soort ‘rolstoelambassadeur’. Misschien is dat wel een idee voor een volgend project?

Wat denk jij? Zou jij het een goed idee vinden om zo’n ‘ambassadeursticker’ te lanceren? Laat het ons weten in de comments of op onze Facebook-pagina.

Deel onze blogs alsjeblieft!

Naar Tenerife met de rolstoel

Bob zit in een rolstoel, hij is tetrapleeg. Omdat hij jarenlang topsporter was, is hij gelukkig volledig zelfstandig: hij gebruikt een manuele rolstoel en heeft geen hulp nodig met aankleden, transfers, enz. Maar op reis gaan blijft toch altijd een uitdaging met een beperking, hoe zelfstandig je ook bent. En daarom deed hij voor zijn reis naar Tenerife een beroep op WeTravel2. Dit zijn zijn ervaringen…

Ik ben sinds anderhalf jaar gescheiden van mijn vrouw. Samen hebben we een pracht van een elfjarige dochter, Mila. Omdat ik het het laatste anderhalf jaar moeilijk heb gehad op mentaal vlak ben ik niet meer op reis geweest, maar nu werd het tijd om weer buiten te komen. Daarom wou ik eens samen met Mila op vakantie. En omdat dit de eerste keer zou zijn met haar alleen, had ik geen zin in verrassingen: ik wou zeker zijn dat alles was aangepast en goed geregeld. Daarom besloot ik onze reis naar Tenerife te boeken via WeTravel2. Onze keuze viel op hotel Mar y Sol in Los Christianos, omdat we op de website zagen dat dit een goed aangepast hotel was. Na contact via mail regelde het reisagentschap alles en zo kon ik in Zaventem vertrekken op 11 augustus.

Gelukkig hadden ik op voorhand documenten gekregen met richtlijnen om assistentie aan te vragen en om in te checken. Dat vond ik echt handig. Ik had dit zelf ook wel gekund (ik heb al veel ervaring met vliegreizen) maar voor iemand zonder ervaring is dit echt een zeer nuttig document.

Welkom op Tenerife

Na een voorspoedige vlucht kwamen we aan in Tenerife. De assistentie wachtte ons op en bracht ons tot aan het aangepast vervoer (busje). Na een kort ritje kwamen we aan in het hotel – waar we zelfs konden inchecken in het Nederlands! Het personeel sprak trouwens ook vlot Spaans, Engels en Duits. Wat mij ook direct opviel, was dat er heel veel mensen met een handicap in het hotel aanwezig waren.

Mila en ik gingen eerst naar de kamer om onze bagage achter te laten en daarna konden we nog snel gaan (avond)eten. De kamer was ruim met twee terrassen, een ruime slaapkamer, een volledig aangepaste badkamer en nog een aparte woonkamer met tv en ook nog met een kleine keuken. Minpunten waren wel dat er geen airco was (en het was erg warm) en dat we moesten betalen voor wifi en voor het gebruik van de tv.

Op stap in Tenerife met de rolstoel

De volgende dag gingen we na het ontbijt een wandeling maken naar de dijk. Het hotel ligt niet zo ver van de zee maar het is wel een paar honderd meter steil naar boven (en beneden). Ik kan goed met een manuele stoel rijden maar had toch mijn dochter nodig om me te helpen naar boven te geraken. Zonder elektrische rolstoel of handbike is het toch moeilijk te doen! Die hulpmiddelen kon je wel huren in het LeRo service center bij het hotel. LeRo heeft trouwens ook verpleegkundigen in dienst en verzorgt aangepaste excursies. Wij gingen zonder hulpmiddelen naar beneden en namen een taxi terug naar boven.

De dijk in Los Christianos is perfect voor mensen in een rolstoel: het is meestal plat en vol gezellige winkels en restaurantjes. Er is ook een aangepast strand.

Terug in het hotel gingen we zwemmen. Er waren twee zwembaden met tillift. Ik kan zelf in en uit een zwembad geraken maar het was toch veel makkelijker met de lift.

Boccia in hotel Mar y Sol in Tenerife

In het hotel was ook een sportzaal waar je kon tafeltennissen, basketten, boccia (soort pétanque) spelen enz. Zowel validen als mensen met een beperking konden daar terecht.

Onze dagindeling was meestal: ontbijten in het hotel, dan een uurtje naar de sporthal, dan een wandeling maken op de dijk en daar lunchen, dan terug naar het hotel om (meestal) in het zwembad te zitten. Daarna douchen, avondmaal en de avondactiviteiten meedoen op het terras met een cocktail aan het zwembad.

We hebben ook één dag een uitstap gemaakt naar het Jungle Park: zeer leuk maar moeilijk met een rolstoel. Alles was wel aangepast maar het dierenpark ligt op een berg: veel klimmen en dalen!

Na een leuke vakantie keerden we terug op 18 augustus. We hadden er toch beiden van genoten en dit is zeker voor herhaling vatbaar!

Met dank aan WeTravel2 voor de tekst.

Lees je graag ervaringen van andere reizigers met een beperking op andere bestemmingen? Lees dan zeker deel 1 en deel 2 over Curaçao, of de ervaringen van Jenny in Kenia.

Deel onze blogs alsjeblieft!

Burugo zegt sorry

 

Lees de open brief van onze columnist Burugo aan Kareltje. Want die petsen, die had dat arme Kareltje niet verdiend…

Kareltje kijk nu eens uit! Pets pets klonk het eerst op de linker- en vervolgens op de rechterwang. Alsof Kareltje er iets aan kon doen dat er een springkussen stond in de winkelstraat waar ik met iets te hoge snelheid kwam aangerold. Natuurlijk had het ventje niet op mij gerekend toen hij overstak, dat hoeft ook niet als je drie bent. Ik moest vól in de ankers, de rook kwam van mijn vingers, maar gelukkig heeft Kareltje het overleefd. En ik ook. Burugootje kijk nu eens uit, pets pets. Zó had het moeten klinken, want het was mijn eigen domme schuld. Maar het kwaad was al geschied, Kareltje moest huilen. En ik trouwens ook, zó’n meelij had ik met het ventje. Ten eerste omdat hij Kareltje heette, dat doe je toch niet als je van je kind houdt? (behalve als het een meisje is, dan is het wél leuk.) Maar vooral omdat-ie door mijn schuld tot twee keer toe gepetst was door zijn moeder. Kinderen moet je sowieso nooit slaan vind ik, want voor je het weet zijn ze groot en nemen ze wraak. Ik hoop dat Kareltje later kickbokser wordt, dan zal ze er van lusten! En ik ook, ben ik bang, maar da’s dan mijn eigen schuld.

Dus Kareltje, ik richt mij nu even tot jou persoonlijk (dat is helemaal niet raar, driejarigen kunnen tegenwoordig heel goed lezen. U kijkt zeker nooit naar Sesamstraat?). Sorry voor wat ik je heb aangedaan. Aan jouw voornaam kan ik helaas niets veranderen, maar als ik je ooit weer zie dan koop ik voor jou een héél groot ijsje. Ik weet dat het taalkundig niet kan ‘groot ijsje’ maar ik doe het tóch. Of mama het nu leuk vindt of niet. Dus nogmaals mijn welgemeende excuses. Ik wens jou verder een leuk leven, en veel succes met het kickboksen,

Burugo

 

Ontdek meer columns van Burugo op dwarslaesie.nl/column of op facebook.com/burugocolumns

Meer weten over hoe je als ouder moet omgaan met kinderen in combinatie met iemand in een rolstoel? Lees dan zeker ook wat Sien te vertellen heeft over staren naar haar rolstoel!

 

Deel onze blogs alsjeblieft!