Hoe knuffel je iemand in een rolstoel?

Wie in een rolstoel zit, wil ook graag geknuffeld worden. Maar vaak is dat een logistieke uitdaging: hoe doe je dat juist? Welke manieren zijn er om een rolstoeler te knuffelen en wat moet je vooral niet doen? Ontdek hier wat je zeker niet en wat je vooral wél kan doen!

Hugs, please!

In mijn familie werd er altijd veel geknuffeld. Maar toen zat mijn kleine grote broer plots in een rolstoel. Dus in plaats van gewoon naar hem toe te lopen en mijn armen om zijn slungelige middel te slaan, stond ik daar onnozel te dralen voor zijn stoel. Hoe moest ik dit aanpakken? Wat als ik hem pijn deed? Of erger, wat als ik hem in mijn enthousiasme uit zijn stoel duwde? Het werd een voorzichtige zoektocht, en ondertussen doe ik het zo:

1. Voorwaarts… knuffel!

Mijn eerste instinct was om voorover te buigen en mijn armen om hem heen te slaan. Maar dat betekent dat ik alleen zijn nek knuffel, en daar zitten juist de littekens van de operatie. Mijn broer kan ook zijn buikspieren niet gebruiken, dus als ik niet genoeg voorover buig en hem te hard naar me toe trek dan valt hij helemaal voorover uit zijn stoel. Ik zet daarom mijn voeten ver genoeg uit elkaar (als je een brede basis hebt, sta je zelf stabieler) en leun zo ver ik kan voorover.

een knuffel met iemand in een rolstoel

 

2. Ruggeknuf

Soms wil ik snel een knuffel kunnen geven zonder rekening te moeten houden met littekens en zwaartekracht. Een ideale oplossing hiervoor vind ik de hoofdknuffel: ik sta achter de rolstoel, sla mijn armen om de borstkast van mijn broer en leg mijn wang tegen die van hem. Nu kan ik best wat harder knuffelen en hij hoeft zich helemaal nergens aan vast te houden.

Sarah knuffelt Steven in zijn rolstoel

3. Op de troon

Er zijn momenten dat de twee knuffels hierboven niet uitbundig genoeg zijn. En dan moet je er helemaal voor gaan: ik ga bij mijn broer op schoot zitten, draai mijn romp een kwartslag en sla mijn armen om hem heen. Zo kan ik harder knuffelen, maar echt lang durf ik niet te blijven zitten. Hij voelt misschien geen pijn in zijn benen, maar ik wil de bloedtoevoer niet afknellen en de druk op zijn benen (die al voor wonden kan zorgen) vergroten. Met deze knuffel ga ik dus spaarzaam om.

een knuffel in een rolstoel

Berenknuffel voor een tetra

Er is nog één ander soort knuffel die ik heb ontdekt, en die ik eigenlijk het allerbest vindt. Ik herinner me hoe Steven boven me uit torende, zijn hoofd bovenop mijn hoofd legde en zijn lange armen om me heen te sloeg. Het was een soort berenknuffel, waarbij ik niet alleen het hoofd en de schouders van mijn broer de rolstoeler kon knuffelen. Een tijd geleden heb ik daar een manier gevonden!

Er is maar een probleempje met deze berenknuffel: je moet ervoor naar het zwembad. Door het water wordt mijn broer bijna gewichtloos en kan ik hem rechtop vasthouden. We slaan onze armen om elkaar heen en dan is het net als vroeger. We moesten er alleen de ‘oh zo schattig’ blikken van de andere zwembadganger bijnemen. En mijn tranen. Want die knuffel was zo’n ontzettende ontlading dat ik ze niet kon binnenhouden.

Wat je vooral niet moet doen

Als je graag een rolstoeler wil knuffelen maar je weet niet goed hoe, dan is er maar één ding dat je niet moet doen: niets ondernemen. Rolstoelers hebben even veel nood aan knuffels als gewone mensen. Soms zelfs meer, want fysiek contact is sowieso al moeilijker en daardoor minder. Voel je dus een knuffeldrang maar weet je niet wat gedaan? Vraag dan gewoon eerlijk: “hey, mag ik je een knuffel geven? Enneuh… hoe doe ik dat eigenlijk?”

Hoe knuffel jij een rolstoeler? Deel je tips!

Deel onze blogs alsjeblieft!

Ondernemen als vrouw met een beperking

Als vrouw heb je het al moeilijker om aan de bak te komen dan als man, maar wat doe je als je ook nog eens leeft met een beperking en het kriebelt om te ondernemen? Rolmodel vond drie vrouwelijke ondernemers die tonen dat het allemaal wél kan.

A-typist

Anne begon op haar 27ste haar eigen onderneming: A-typist. Die naam koos ze niet zomaar, hij zegt iets over wat ze doet maar ook over wie ze is. Anne heeft namelijk autisme en chronische migraine. Als zelfstandige fotografe maakt ze beelden van de wereld zoals zij die waarneemt, met een bijzonder oog voor detail.

Anne van A-typist

 

Met het fotograferen probeer ik iets voor andere mensen met een beperking te betekenen. Ik heb bijvoorbeeld een kaartenset ontwikkeld van mijn foto’s, waarmee je iemand een steuntje in de rug kan bieden.

De kaartenset is ondertussen te verkrijgen op de website van Anne, en zelfs via Bol.com! Anne fotografeert niet alleen, ze schrijft en redigeert ook teksten over en voor mensen met een beperking. Wie dus een tekst schrijft over mensen met autisme, kan naast een check van de spelling ook bij haar terecht voor een ‘reality check’. Benieuwd wat Anne allemaal te vertellen heeft? Je kan haar volgen op twitter!

Infinita

Yvette zit sinds 2009 in een rolstoel door een ongeluk. Ze heeft bovendien astma, reuma en een zeldzame aandoening waarbij littekenweefsel verandert in bot. Kortom: Yvette is 100% werkonbekwaam. Maar zo voelt ze zich niet!

Yvette Moerdijk tafeltennist

Naast trainen op hoog niveau voor tafeltennis, richtte ze haar eigen website en haar eigen stichting op. Infinita komt op voor de beeldvorming over mensen met een beperking en wil ervoor zorgen dat iedereen, handicap of niet, grenzeloos gelukkig kan leven. De stichting organiseert onder andere verschillende lezingen en een rolstoel experience met bijhorende communicatietraining voor bedrijven. Maar voor Yvette was dat nog niet genoeg:

Ik werk ook voor het No Limits Network powered by KRO-NCRV. Dat is een internetplatform voor en door mensen met een beperking. Hiervoor mag ik leuke films opnemen en ga ik om de week een challenge aan!

 

Yvette Moerdijk moedigt aan

Yvette vindt dat geluk niet in een perfect functionerend lichaam zit. Na haar ongeluk begon ze een blog als afleiding tijdens het rusten. Het aantal lezers groeide, en daardoor is ze sinds kort begonnen met vloggen op YouTube (bloggen met videofilmpjes) om mensen te laten zien wat er allemaal wél mogelijk is en hoe ze ondanks een handicap, 44 pillen per dag en verplichte rustmomenten toch alles uit het leven haalt.

Mind The Gab

Gabriella is geboren met een zeer zeldzame chronische leveraandoening: het Crigler-Najjar syndroom Type II. Dat merk je als buitenstaander alleen aan haar oogwit en huid, die altijd een beetje gelig zijn. Maar het echte probleem is dat ze weinig energie heeft. Is ze een keer goed ziek, dan kan ze zich maar moeilijk concentreren en kost het haar veel moeite om simpele dingen te doen, zoals lopen. Toen ze ook nog eens last kreeg van migraine, besloot Gabriella (die altijd fulltime had gewerkt) om haar eigen bedrijf MindTheGab op te starten. De naam is een referentie aan haar eigen naam, maar ook aan de brug die ze als patiënt moet slaan tussen de ‘gewone’ maatschappij en haar eigen wereld.

Gabriella Kraaiveld

 

Ik heb mijn bedrijf zo genoemd omdat ik door de jaren heen heb ontdekt dat veel mensen met een chronische ziekte ook tegen een energieprobleem aanlopen. De trucs en methodes die ik zelf gebruik, wil ik gaan delen met anderen zodat we samen sterker worden.

Gabriella heeft een gratis mini e-book geschreven, Een leuker leven ondanks een chronische ziekte, en geeft daar webinars over. Ze maakt er nu een online training van voor mensen met een chronische ziekte, zodat ook zij leuke herinneringen kunnen maken om aan te denken op een dag dat het minder gaat.

Steven schreef ook al een keer over zijn eerste stappen als ondernemer met een beperking. Ken jij nog mensen met een beperking die ondernemer zijn geworden?

Deel onze blogs alsjeblieft!

5 tips om een goede vriend te zijn in tijden van nood

In tijden van nood kent men zijn vrienden. Maar wat als een van jouw vrienden plots in echte nood verkeert en je geen flauw idee hebt wat je voor die vriend(in) kan doen? Hier zijn vijf tips om je op weg te helpen!

Wat doe je?

Van je vrienden verwacht je dat ze er zijn. Dat als er iets ergs gebeurt, je op hen kan rekenen voor steun. Natuurlijk in levende lijve, maar een telefoontje is ook goed. Als er iets heel ergs gebeurt, dan is ‘er zijn’ vanzelfsprekend, maar eigenlijk ook niet. Iedereen zegt “bel me als je wil praten”, maar dat doe je niet. “Laat me weten als ik iets kan doen”, maar dat doe je niet. “Geef een seintje als ik even kan langskomen”, maar dat doe je niet. Dus wat kan een goede vriend dan wél zeggen of doen?

TIP 1
Heb je een vriend(in) die door een zware periode gaat, bel dan zelf. Vraag hoe het gaat, en stel zelf een moment voor om langs te gaan. Of sta gewoon aan hun deur. Je kan altijd weer naar huis gaan als het niet uitkomt, maar er is niets dat zo overtuigend steun en liefde laat zien als een stevige, spontane knuffel.

Wat zeg je?

Als er iets ergs gebeurt, weet niemand goed wat zeggen. Er zijn er die als een kip zonder kop beginnen te ratelen om de ongemakkelijke stilte te vullen, en er zijn er die stilvallen en uit het raam staren. Praat je over het voorval of juist helemaal niet? Zijn er dingen die je vooral niet mag zeggen omdat het alles alleen maar erger en zwaarder maakt? Of kunnen echte vrienden juist alles zeggen?

TIP 2
Het ergste wat je kan doen, is kiezen voor radiostilte. Als je niet weet wat te zeggen, geef dat dan gewoon eerlijk toe. Je vriend(in) zal zelf wel aangeven wat ok is als gespreksonderwerp en wat niet. Want deze situatie is niet alleen nieuw voor jou maar ook voor je vriend(in). Jullie zijn beiden aan het aftasten.

Hoe gedraag je je?

Een ongewone, onaangename situatie lokt vaak schroom uit. Niemand weet nog wat zeggen, laat staan hoe zich te gedragen. De meesten staan er wat onwennig bij en proberen zo snel mogelijk uit die ongemakkelijke situatie te geraken. Maar er zijn natuurlijk ook beleefdheidsregels…

TIP 3
Als je niet weet hoe je je moet gedragen, praat er dan over. Vertel dat je het moeilijk vindt en bespreek waarom. Alleen al het feit dat je er bent, is bewijs dat jij een échte vriend(in) bent. Je bent sowieso al 100% beter dan alle anderen die niet bellen of langsgaan. Dus vraag gewoon of het ok is als je dit doet of dat zegt.

Hoe geef je moed?

Zodra er een drama gebeurt, komen de clichés en de mirakelverhalen boven. Iedereen kent wel iemand in dezelfde situatie, heeft wel een verhaal gehoord of gelezen waarin alles in recordtempo goedkomt. Het zijn allemaal goedbedoelde praatjes, maar vaak werken ze eerder demotiverend omdat alles in deze specifieke situatie duidelijk niet op miraculeuze wijze goed zal komen. Bovendien lijkt het door die zweverige verhalen alsof niemand écht snapt hoe de vork in de steel zit.

TIP 4
Informeer je over het probleem. Wat is het juist? En waarom is dat een probleem? Zoek online, lees boeken, en durf vragen te stellen aan je vriend(in). Als je oprecht geïnteresseerd bent, dan is er echt helemaal niets mis met een vriendelijke vraag. Zelfs over taboe onderwerpen zoals stoelgang of seks. Het is beter om interesse te tonen in de realiteit dan om vast te houden aan wilde dromen.

Hoe moet het verder?

Angst om buiten te komen, kan grote proporties aannemen bij iemand van wie het leven ingrijpend is veranderd. Alles is immers nieuw: de eerste keer in de rolstoel op café, de eerste keer met je kindje met het syndroom van Down naar de supermarkt, de eerste keer parkeren op een invalidenparkeerplaats. Buiten komen is niet alleen een confrontatie met architectuur (drempels, trappen, schuine stoepranden) maar ook met blikken van omstaanders. Zijn alle dingen die jullie vroeger samen deden nu niet meer mogelijk? Of toch wel?

TIP 5
Nu het leven van je vriend(in) helemaal veranderd is, zullen ook de dingen die jullie samen doen anders zijn. Vraag niet “Spreken we binnenkort nog een keer af om eens iets te gaan doen?”, want dan komt het er niet van. Vraag: “Wat zou jij graag nog een keer gaan doen? Kan je volgende week vrijdag?” of organiseer een pick-a-date party en leg meteen de agenda’s naast elkaar.

Heb jij nog andere tips om een echte vriend te zijn in tijden van nood? Deel ze hieronder of op onze Facebookpagina!

Deel onze blogs alsjeblieft!

Hoera, 1 jaar rolmodel!

Het is vandaag exact een jaar geleden dat de eerste post hier op Rolmodel verscheen! Om de eerste verjaardag van Rolmodel te vieren, maken we even tijd voor een terugblik… met een interview!

Broer, het is exact een jaar geleden sinds ik je interviewde en het resultaat op Rolmodel zette met de titel ‘Bloggers en Rolmodellen‘. Hoe voel je je daarbij?

Ontzettend trots! En heel erg gevlijd dat mensen de tijd willen nemen om te schrijven, te lezen, en dit project op verschillende manieren te steunen. Wat me ook heel erg verwonderd heeft, is dat er zoveel bloggers hebben geschreven over zaken die voor hen persoonlijk moeilijk waren, soms zelfs taboe. En dan denk ik: wat een geluk dat Rolmodel een plek is geworden waar ze dat durven!

Zou je dit project een succes noemen?

Eerlijk? Ik vind het een overweldigend succes! (helemaal enthousiast) Ik denk dat niemand had durven dromen dat het zo goed zou lopen. Zo’n sterke respons had ik niet verwacht, zo’n groot engagement van zoveel mensen. Ik dacht, ik ga een blogske maken en we zien wel, maar dat is in een sneltempo uit zijn voegen gebarsten. Dus in mijn ogen is het meer dan een succes – het is een overwinning!

1 jaar Rolmodel feest

Weet je, ik denk dat Rolmodel me ook geholpen heeft om zelf opener te zijn over alles. Vooral omdat onze lezers er zo positief op reageren. Zoals bijvoorbeeld op mijn blogpost over zelfmoord of die over psychologische moeilijkheden. Dat was waanzinnig persoonlijk, maar heeft heel veel views gehaald en heel veel reacties teweeg gebracht. En dat is ontzettend schoon. Want dat was de hoofdreden dat ik Rolmodel toen heb opgestart: om te voorkomen dat mensen met dezelfde problemen zouden zitten als ik een jaar geleden, en zich helemaal alleen en verloren zouden voelen.

Wat zijn de meest opvallende resultaten die je met Rolmodel hebt bereikt?

Dat we bijna 30.000 views hebben gehaald op een jaar tijd! (lacht trots) Voor een Vlaamse blog die draait op vrijwilligers is dat echt een hele hoop lezers. We hebben ook elke week, zonder mankeren, een blog kunnen posten, dus we hebben er nu 52 in totaal. Dat komt omdat ons redactieteam 10 vaste schrijvers telt en we al vier gastschrijvers hebben verwelkomd. Onze Facebookpagina hebben we wat later opgestart, die zit nu aan bijna 200 volgers, en onze twitter account (@rolmodel_be), die zit aan meer dan 100 volgers. Allemaal resultaten om trots op te zijn, vind ik.

Maar Rolmodel is meer dan een blog die mooie cijfers kan voorleggen. Weet je, ik heb zelf eigenlijk niet zo heel veel geschreven, een paar artikels maar, en ik sta nu veel meer aan de zijlijn dan in het begin. De blog gaat ook niet over mij, het is juist een plek geworden waar anderen hun verhaal kwijt kunnen. En dat was een jaar geleden helemaal mijn bedoeling!

Ik moet ook toegeven dat al die verschillende verhalen mij hebben beïnvloed op persoonlijk vlak. Het is inspirerend om te zien hoe andere mensen van ernstige of droevige dingen toch nog iets positiefs kunnen maken. Ik denk dat zij mij het afgelopen jaar geleerd hebben om problemen te zien als uitdagingen, in plaats van onoverkomelijke obstakels waar ik me bij moest neerleggen. En dat allemaal dankzij hun eerlijke verhalen!

Wat zijn de meest memorabele momenten van het afgelopen jaar?

Wat me altijd zal bijblijven zijn de statistieken over de blogpost rond psychologische begeleiding. Ik zag dat er toen vier of vijf mensen hebben geklikt op de link van de zelfmoordlijn. Ik weet niet wie die mensen zijn, maar ik heb toen een traantje weggepinkt. Want dat gaf mij echt het gevoel dat wat ik aan het doen was, nut had. Ook al waren het maar vier of vijf personen, ik denk graag dat ik hun leven heb gered door een artikel te schrijven. Dat is misschien wat dramatisch (lacht verlegen), maar zo voelde het wel.

Elke keer dat er een artikel ineens mega veel views haalde, vond ik dat ook super spannend, bijna verslavend zelfs! Ik ging echt om het kwartier kijken. Dat deed ik ook toen we ineens konden helpen om een grote droom waar te maken met het artikel van Sien over haar Bucket List en het interview dat daarop volgde. Er waren toen echt mensen die in hun netwerk actief op zoek gingen om die fantastische Sien tot bij de onbereikbare Wielemie te krijgen. Het was hartverwarmend hoe onze lezers daarin meegingen. Binnen een paar uur was het gefikst – geweldig, toch? (Er komt binnenkort een vervolgartikel, nvdr)

Wat ook echt wel een plekje verdient in de bijzondere momenten van het afgelopen jaar, zijn de mails van Sirvo en Onafhankelijk Leven, die vroegen om een aantal van de posts van onze bloggers ook met hun publiek te mogen delen. Daar zeiden we uiteraard volmondig ‘ja’ op!

redactie-rolmodel-kerst

En natuurlijk ook onze redactiemeeting met iedereen, dat vond ik een fantastisch moment. Heel chaotisch, maar echt wel tof, en grappig! We kwamen namelijk samen in de troosteloze refter van een revalidatiecentrum omdat een van onze schrijvers daar verbleef. Maar dat viel na vijf minuten al niet meer op! Er waren bloggers in een rolstoel, maar ook een schooldirectrice, een danstherapeut, een jonge moeder, en zelfs een hulphond! Het was een heel verscheiden groep en het werd een heel fijne ontmoeting. Dat merk je ook in de foto die we gebruikt hebben voor het kerstartikel van Rolmodel.

De blog aansturen, dat vraagt veel tijd en werk. Hoe hou je dat vol?

Dankzij jou, copywriterke! (knipoogt en lacht) En met dank aan ons geweldig team van schrijvers en gastschrijvers. Het is niet zo moeilijk omdat iedereen graag werkt aan iets dat goede resultaten geeft. En na een jaar met een project zoals dit heeft iedereen wel een beetje een gevoel van verantwoordelijkheid. Dat het Fonds Filliers ons project een financieel duwtje in de rug gegeven heeft, helpt natuurlijk ook. Mijn job is vooral het aanmoedigen van vrijwilligers om teksten te leveren en foto’s. Dat voelt helemaal niet als werk. En dan een goed copy aan je zijde – fluitje van een cent!

We beginnen met goede moed aan het tweede jaar. Wat zijn jouw dromen voor Rolmodel de komende maanden?

Ik hoop dat we nog meer van dezelfde positieve blogberichten kunnen blijven posten en dat we ook nog meer schrijvers kunnen aantrekken, ook in Nederland (voorstellen kan je sturen naar redactie@rolmodel.be, nvdr). Dat we het blijven durven om straffe onderwerpen aan te snijden. Dat we ook meer en meer mensen kunnen bereiken, met en zonder beperking, en meer slagkracht krijgen om écht het verschil te gaan maken. En als ik groot mag dromen, dan hoop ik dat lezers elkaar beginnen te helpen met opmerkingen, hulp en tips in de comments van de blogposts en op Facebook.

Vind je jezelf ondertussen een Rolmodel?

(Lacht) Ik denk echt niet dat ik dat ooit zal vinden van mezelf hoor! Maar ik probeer het wel te zijn. En ik hoop dat ik mensen inspireer om ondanks hun beperking toch oplossingen te vinden. Problemen om te zetten in uitdagingen en uitdagingen om te zetten in overwinningen. En als ze dat doen en mijn project heeft daar iets mee te maken, dan ben ik heel gelukkig.

quote rolmodel bedankt

De mensen die zorgen dat Rolmodel pakkende persoonlijke verhalen kan vertellen, elke week opnieuw, dat zijn voor mij de echte rolmodellen. Mensen die de tijd nemen om goede doelen te steunen en hun energie te steken in iets waar geen geld en roem mee gepaard gaat, daar ben ik trots op. Eigenlijk ben ik veel trotser op hen dan op mezelf!

 

Aan alle bloggers en lezers: Rolmodel zou zijn eerste verjaardag nooit hebben bereikt zonder jullie. Een hele dikke, dikke merci voor alles!

Deel onze blogs alsjeblieft!

Ik dien u

Er zijn zo van die bedrijven die aan maatschappelijk verantwoord ondernemen doen. Maar wat is dat juist? En kan je er geld mee verdienen of is je bedrijf al van dag één gedoemd? Stefan Braem van Sirvo geeft een woordje uitleg.

Zorgen voor de zorgsector

Stefan zingt al jaar en dag in een jongerenkoor. Raf is voorzitter van dat koor, maar hij is ook één van initiatiefnemers van een bedrijf dat Sirvo heet. Via het koor hoorde Raf dat Stefan een stage zocht met een maatschappelijke meerwaarde en vertelde hem enthousiast over zijn bedrijf dat was gegroeid uit de noden van de zorgsector in plaats van uit een commercieel idee.

Het zat zo: Raf was 20 jaar lang CEO van Acom, een IT-firma met verschillende klanten uit de zorgsector. Hij merkte dat die klanten kampten met een achterstand op het vlak van informatisering. Ondersteunende software was ooit een keer gekocht door hun voorziening, maar verouderde snel en werd helemaal niet meer aangepast. Sommige administraties hadden zelfs geen IT en alleen maar papier! De gevolgen voor de patiënten waren heel vervelend (en herkenbaar): formulieren overal waardoor ze soms dubbel werden gemaakt en soms verdwenen. Chaos in de facturen en bestellingen. Bewijsstukken van patiënten die soms onvindbaar waren… In 2012 stelde Raf zich de vraag: hoe kunnen we dit probleem aanpakken? En samen met een team begon hij een oplossing te ontwikkelen die hij Sirvo noemde.

Stefan was meteen verkocht en deed zijn stage met zoveel plezier dat hij er ondertussen vast werkt.

Stefan Braem van Sirvo

De kracht van appelblauwzeegroen

Wat Sirvo bijzonder maakt voor Stefan, naast het feit dat hij kan werken aan iets waar hij echt in gelooft, is dat het niet functioneert zoals een gewoon bedrijf. Daar heb je meestal een duidelijke hiërarchie. Bij Sirvo niet, zij hebben een Teal-organisatie: complete gelijkheid, iedereen is evenwaardig en draagt bij aan het hogere doel van de onderneming. Dat hoger doel? Software ontwikkelen om de zorgsector te helpen, in plaats van zuiver geldgewin. Dit zorgt voor een sterkere betrokkenheid van de medewerkers en een hoger niveau aan kwaliteit van het product en het geluk van de werknemers.

Dit is extra gemakkelijk voor een bedrijf met maatschappelijk nut, natuurlijk. Als Sirvo zou gaan voor puur winstbejag dan zouden de werknemers andere beslissingen nemen. Ze zouden meer geld hebben, maar dat willen ze niet. Het is nu moeilijker, maar volgens hen voelt het zo beter.

Maatschappelijke betrokkenheid

Iedereen kan een product maken en dan zeggen: “zorgsector, trek er nu uw plan maar mee”. Dat willen ze niet. Ja, het gat in de markt is een software-product dat gemakkelijk te gebruiken is en snel aanpasbaar is aan de noden van een bepaalde zorgvoorziening, maar het doel van Sirvo is ‘maatschappelijk verantwoord’. Voor hen wil dat zeggen dat ze geen software maken die één stukje van een probleem aanpakt, maar een heel traject aan bezorgdheden oplost. De enige vraag die dan overbleef, was wat ze in ‘s hemelsnaam eerst moesten aanpakken?

Het team van Sirvo is vervolgens gaan overleggen met de sector, en dat gaf ineens een grote verbondenheid. Telkens het team ging praten, merkten de leden een groot enthousiasme over hun verhaal, een stevige interesse in de mogelijkheden en een sterke wil om mee te helpen. Ze hebben niet één keer een klant gehad die zei: “nee bedankt, je hoeft niet meer terug te komen.”

Die interesse was zo duidelijk, dat ze besloten om nog een stapje verder te gaan en hun medewerkers te mengen met mensen uit de sector. Zo hebben ze een werkgroep opgericht om te helpen bepalen welke functies ze nog moeten ontwikkelen, en een stuurgroep om te bepalen welke van die functies ze eerst moeten ontwikkelen. Zo maakt Sirvo alleen dingen die échte problemen oplossen!

 

Speel jij zelf ook met ideeën voor maatschappelijk verantwoord ondernemen? Of ken je ondernemingen waarvan jij gelooft dat ze echt een verschil kunnen maken? Laat het ons weten in de comments hier onderaan of stuur een mail naar redactie@rolmodel.be!

Deel onze blogs alsjeblieft!