Voor iedereen toegankelijk…behalve voor mensen

Openbare gebouwen scoren vaak hoog op mate van on-toegankelijkheid. En dan niet alleen oude gebouwen, daar valt het meestal nog wel mee, die hebben vaak allerlei aanpassingen gekregen. Maar je zou eens moeten kijken naar hoe toegankelijk nieuwe openbare gebouwen eigenlijk zijn. De gebouwen waar moderne architecten recentelijk over na hebben mogen denken. Gaat functionaliteit voor schoonheid of andersom? Kan toegankelijk tegelijkertijd ook mooi zijn?

De afgrond in

Een paar jaar geleden kwam ik in een nagelnieuw theater. Als openbaar gebouw was het zoals vereist speciaal toegankelijk gemaakt voor mensen met een beperking. Nieuwsgierig toog ik erheen.

Gewapend met mijn gebloemde wandelstok liep ik het schuine gedeelte op bij de ingang. De trap met hoge, smalle treetjes liet ik links liggen. Ik had direct medelijden met rolstoelers die hier in hun eentje kwamen. Het talud was zo steil dat je er wel een hulpmotor bij kon gebruiken.

Eenmaal binnen keek ik nieuwsgierig rond. Plots stond ik voor een soort afgrond: een gigantisch diepe, brede trap. Wat was daar beneden? “Nu niet wiebelig worden” dacht ik, “niet wiebelig worden”. In de diepte lag de garderobe. Hoe moest ik daar komen? Nergens een lift te bekennen. Met mijn wankele tred durfde ik deze uitdaging naar de diepte niet aan…

cliffs-1360925-1279x1705

 

Bezoekertje pesten

Dan maar een drankje. Ik zocht een leuk tafeltje in de foyer. Maar het leek erop alsof ze ‘bezoekertje pesten’ aan het spelen waren. Want alle tafels, ja werkelijk álle tafels, stonden op een houten verhoging van een centimeter of 15. Een soort podium ja, ik zag de link met theater wel…

Was dit serieus? vroeg ik me af. Of alleen voor de opening?

Het bleek serieus te zijn bedacht door iemand en een hele commissie had dit goedgekeurd. Welke interieurarchitect haalt zoiets in godsnaam in z’n hoofd? Bedenken tot daar aan toe, maar ook nog uitvoeren, dit kon toch niet waar zijn? De mensen aan de tafeltjes zag ik regelmatig achterom kijken. Voor je ‘t weet schoof je met je stoelpoten van dat minipodium af. Lekker ontspannen, zo’n avondje uit…

high-sign-8-1444709-1279x1923

Toegankelijk vol obstakels

Was dit de moderne invulling van het begrip toegankelijk? De architect van dit theatergedrocht moest mensen met een beperking wel haten. Of anders mensen in het algemeen wel…

Aan werkelijk álles was gedacht: een steile opgang bij de entree, lift goed verstopt, zitjes uitsluitend op houten verhogingen, uitstekende hoeken waar je lelijk over kunt vallen (wat ook gebeurde), garderobe in de kelder, brede diepe trap zonder goede houvast vlakbij de ingang, schuifdeuren die niet open willen, onvindbare en onbereikbare toiletten in de kelder.

Een gebouw vol obstakels zogenaamd ‘speciaal’ toegankelijk voor jou en mij. Ik zou de bedenkers van dit gebouw een heerlijk dagje in dit gebouw willen toewensen. Per rolstoel welteverstaan! Ik ben benieuwd naar hun ervaringen.

Maak jij ook wel eens mee dat ‘toegankelijk’ in werkelijkheid soms ‘vol obstakels’ betekent? Ik ben benieuwd naar je reactie hieronder!

Deel onze blogs alsjeblieft!

U mag hier niet staan!

Toen ik ‘m eenmaal had, durfde ik hem eigenlijk niet te gebruiken. Want je wordt meteen bekeken, beoordeeld en krijgt commentaar. Ik heb het over de Europese invalidenparkeerkaart, blauw met een witte rolstoel erop. Bestemd voor mensen die niet ver kunnen lopen om welke reden dan ook.

De Europese invalidenparkeerkaart

Nooit gedacht dat ik ooit nog eens zo’n kaart zou bezitten. Aanvankelijk had ik niet eens een auto dus kwam het niet in me op om hem aan te vragen. Wel kende ik een jongeman die zo’n kaart had en altijd overal zijn auto parkeerde, zelfs op de stoep midden in de stad. In een stad als Amsterdam is dat een ongelooflijke luxe. Maar geen haar op mijn hoofd die eraan dacht om zelf zo’n kaart aan te vragen. Kom nou, dat is iets voor gehandicapten, toch zeker niet voor mij!

Europese gahedicaptenparkeerkaart

Jaren verstreken en ik kocht mijn eerste auto, verhuisde van stad naar platteland. Ineens was een auto geen lastig ding meer dat je toch nergens kwijt kon, maar een middel om ergens gemakkelijk te kunnen komen. Mijn ziekte werd soms erger en lopen ging dan moeilijker. Het stoorde me steeds meer dat ik eindeloos rondjes moest rijden voor een parkeerplek. (Ook op het platteland bestaan soms wonderwel parkeerproblemen in bebouwd gebied).

parkeerplaats beperking rolmodel

Overal parkeren

Ik besloot ‘gebruik te maken van mijn ziekte’, vroeg een invalidenkaart aan en kreeg er één. Met mijn nieuw verworven kaart achter mijn voorruit mocht ik opeens vrijwel overal parkeren, en bovendien vaak op de beste plekken! In sommige gemeenten zelfs gratis. Mijn schaamte verdween en ik ging de kaart steeds meer gebruiken. En ik ondervond dat je in elke stad en in het buitenland weer andere privileges hebt. Fijn om te merken dat je in sommige landen een streepje voor hebt als ‘gehandicapte’. Maar ik begon me ook een beetje te ergeren. Vooral aan de mensen die zich met mij gingen bemoeien. Een doorsnee gesprek ging ongeveer zo:

U mag daar niet staan hoor! U krijgt een hoge boete als u daar parkeert!”

-“Hoezo mag ik daar niet staan? Ik heb toch zo’n kaart?”

O sorry dat wist ik niet. Maarre….ik wil me nergens mee bemoeien hoor maar je kunt toch gewoon lopen?”

-“Ja dat klopt, ik kan lopen. Wat dacht u dan, dat ik kruipend uit mijn auto kom?”

Nee natuurlijk niet. Maar u bent helemaal niet gehandicapt en u hebt wel een invalidenkaart!”

-“Meneer/ mevrouw, u ziet aan de buitenkant niet wat ik aan de binnenkant mankeer!”

Ooooowwww nee dat is waar….”

Meestal letten mensen helemaal niet op elkaar. Behalve bij een invalidenparkeerplek. Dat snap ik wel, want het zijn altijd de mooiste parkeerplaatsen! Maar als iemand niet kreupel of kruipend uit de auto komt, geef dan niet gelijk commentaar. Want je kunt niet altijd aan de buitenkant zien wat mensen vanbinnen mankeren.

Maak jij ook wel eens mee dat mensen over jou oordelen zonder dat ze iets van je weten? Reageer dan hieronder, ik ben benieuwd naar jullie verhalen!

Deel onze blogs alsjeblieft!