Mijn survivaltips – Tip 3

Ik heb mijn verhaal ondertussen honderden keren verteld en telkens weer krijg ik dezelfde vraag : “Wat is je geheim?” Ik vertel dan altijd eerlijk dat ik geen superman ben en ook mijn donkere momenten heb. Het meeste schrijf ik dan ook toe aan de geweldige steun die ik krijg van iedereen : familie, vrienden, hulpverleners en volslagen vreemden.


Het enige dat ik daarna nog mee kan geven zijn (volgens mij) mijn vijf beste tips :

Tip 1 : Geef jezelf over aan de wetenschap en ga uit van het ergste.
Tip 2 : Vergeet het verleden en kijk naar de toekomst

Tip 3 :
Bepaal je grens en exit strategie

Stel dat je mijn vorige raad tot in de puntjes opvolgt. Je revalideert hard, laat de experts doen met je lichaam wat moet en probeert zo weinig mogelijk terug te kijken terwijl je je vooral focust op de toekomst. Toch zie je het helemaal niet zitten en sterf je nog liever dan verder door het leven te moeten gaan met wat jou is overkomen. Wat dan?

Gebruik dan mijn derde tip : Bepaal je eigen grens en bepaal ook een exit strategie!

Het klinkt misschien hard, maar ik heb het al een paar keer tegen mensen durven zeggen : “Zou je misschien liever sterven? Want dat kan.”

Zelfmoord en euthanasie zijn enorme taboeonderwerpen. Toch vind ik dat er zeer open moet kunnen worden over gepraat, zeker in situaties die serieus genoeg zijn. Blijvende fysieke en/of mentale veranderingen hebben een enorme impact op de persoon in kwestie, maar ook op zijn omgeving. Daarom vind ik gesprekken over zelfmoord en euthanasie wel degelijk gepast in deze gevallen.

Laten we er geen doekjes om winden, heel veel mensen die plots beperkt geraken of sterk achteruitgaan met hun gezondheid overwegen of de pijn, het verdriet en het verlies eigenlijk wel draagbaar zijn en of ze er niet beter een punt achter zouden zetten. Het feit dat in de moderne geneeskunde nog steeds zeer weinig aandacht wordt besteed aan de psychologische toestand van patiënten helpt natuurlijk niet dit taboe te doorbreken.

vertrouwenspersoon


Daarom, bepaal je grenzen. Wat kan ik aan, wil ik verdragen en waar trek ik voor mezelf de lijn? Wat beschouw ik voor mezelf als een menswaardig bestaan met voldoende levenskwaliteit? Laat je in je zoektocht naar deze vragen begeleiden door een vertrouwenspersoon. Dit kan een psycholoog zijn of een dokter maar evengoed een vriend of familielid. Zij zullen je helpen realistische grenzen te bepalen en later ook helpen die grenzen te bereiken of te verleggen.

Als je een antwoord hebt op deze vragen kan je voor jezelf ook bepalen wat je gaat doen als je die grenzen niet haalt. Dit wordt dan jouw exit strategie. Mijn ervaring met zelfmoordgedachten leerde mij dat wanneer ik mijn exit strategie had bepaald (legale euthanasie in mijn geval) het voelde alsof er een last van mijn schouders viel en ik nu altijd een kaart achter de hand heb moest het me echt allemaal teveel worden.



Zo, dit was mijn derde tip. Wat vinden jullie van deze tip? Hebben jullie een betere? Laat het me weten in een reactie hieronder!

Deel onze blogs alsjeblieft!

Mijn 5 survivaltips – Tip 2

Ik heb mijn verhaal ondertussen honderden keren verteld en telkens weer krijg ik dezelfde vraag : “Wat is je geheim?” Ik vertel dan altijd eerlijk dat ik geen superman ben en ook mijn donkere momenten heb. Het meeste schrijf ik dan ook toe aan de geweldige steun die ik krijg van iedereen : familie, vrienden, hulpverleners en volslagen vreemden.


Het enige dat ik daarna nog mee kan geven zijn (volgens mij) mijn vijf beste tips :

Tip 1 : Geef jezelf over aan de wetenschap en ga uit van het ergste.

TIP 2 :
Vergeet het verleden en kijk naar de toekomst

Waar had ik nu gestaan? Hoe had het leven er uit gezien als ik mijn beperking niet had? Was ik maar weer eventjes mijn oude zelf. Doe jezelf geen pijn en volg mijn tweede tip : vergeet het verleden en focus op de toekomst.

Wanneer je plots een beperking krijgt of je gezondheid sterk achteruit gaat komen al je plannen voor de toekomst in het gedrang. We hebben dan ook snel de neiging de gevaarlijkste vraag ter wereld te stellen : “Wat als….?”.

Toekomst voorspellen


Deze vraag is de titel van een tv-programma dat op een grappige manier laat zien hoe absurd die vraagstelling eigenlijk kan zijn, aangezien het antwoord puur gokwerk is. Wanneer deze vraag dan ook op komt bij personen die net slecht nieuws kregen of juist veel verloren hebben, leidt ze enkel naar melancholie en verdriet. Het antwoord is daarenboven altijd zo goed als pure speculatie en volledig nutteloos. Je maakt er dan ook best korte metten mee. Moest je jezelf toch betrappen op het piekeren over “wat als?” Voeg er dan snel “ik nu eens…” aan toe.

Met de vraag “wat als ik nu eens…?” Ben je plots plannen aan het maken voor de toekomst en laat je de frustratie en het verdriet van je verlies achter jou.

Het verliezen van de toekomst die je voor ogen had is ongelofelijk hard. Iedereen heeft een “plan” voor de toekomst met doelen en mijlpalen die ze willen bereiken. Wanneer jou dan iets overkomt waardoor deze in jouw ogen onbereikbaar zijn geworden voelt het aan alsof de zin van je leven aan jou werd ontnomen.

Nieuwe plannen en doelen creëren voor jezelf is daarom cruciaal. Zo geef je je leven weer zin en heb je iets om jezelf op te focussen. Vergeet ook niet dat er vaak veel nog meer kan dan je initieel verwacht. Er zijn zelfs miljonairs die enkel nog met hun ogen kunnen bewegen. Geef de moed dus niet op en begin zo snel mogelijk nieuwe toekomstplannen te maken!

Zo, dit was mijn tweede tip. Wat vinden jullie van deze tip? Hebben jullie een betere? Laat het me weten in een reactie hieronder!

Deel onze blogs alsjeblieft!

Achterblijven

Wat doe je als je niet geholpen hebt? Als je te laat bent? Hoe leg je uit dat je het niet opgemerkt hebt? Wat had je kunnen of moeten doen?

Ondanks mijn oproep psychologische begeleiding uit de taboesfeer te halen en ondanks de blootlegging van mijn eigen ervaringen met zelfmoordgedachten bleef erover praten en hulp zoeken te moeilijk voor hem.

Hulpeloos, zo voel je je als er iemand uit je leven verdwijnt. De rituelen die je achteraf volgt geven jou de kans afscheid te nemen en de zaken een plaats te geven. Je voelt je hol vanbinnen, het besef dat vanaf nu alles anders zal zijn en blijven sijpelt druppelsgewijs door tot het je pijnlijk duidelijk wordt en blijft. Maar de tijd tikt door en stilstaan is onmogelijk. Maar je probeert, met elke vezel van je lichaam, terug te gaan tot je beseft dat je niet verder geraakt dan herinneringen. We selecteren daarom een aantal typerende situaties en proberen zo toch te ontsnappen aan de voortstuwende realiteit.

Schuldgevoel smeert zich uit, over al deze fasen heen, wanneer je beseft dat je had kunnen helpen. De kans dat je een signaal, een woord, een gebaar zou hebben gemist breekt je hart en je begint elk gesprek, elk contact opnieuw af te spelen in je hoofd. Wat je ook doet, je bent nooit zeker dat je niets over het hoofd hebt gezien en dat maakt je wanhopig. Hoe dan ook, je bent te laat. Ooit stond ik aan de andere kant, op het punt dezelfde beslissing te nemen. De ontreddering, het verdriet en de pijn die ik zo’n beslissing nu voel en zie voortbrengen zijn zo onmetelijk veel harder dan ik ooit had kunnen inschatten. Ik ben overtuigd : de gedachte uit het leven te stappen als redmiddel is nooit een oplossing, altijd een probleem.

Laten we daarom samen het onderwerp zelfdoding uit de taboe halen, laten we psychologische begeleiding aanprijzen in plaats van het te brandmerken als een zaak voor zwakken en zotten en laten we onze geliefden de kans te praten over gevoelens, over emoties en over wat hen dwars zit zonder vooroordelen, zonder scrupules, zonder taboes!

 

Opgedragen aan zijn gigantisch hart en rauwe humor,

Ik hoop dat je de rust vond die je zocht en verdiende,

Mijn intens medeleven aan zijn familie en vrienden,

Bedankt voor alles.

s.

Heb jij ervaring gehad met een zelfmoord? Heb jij er al eens aan gedacht? Hoe ging jij er mee om? Wat heeft jou geholpen zoiets te verwerken?

Deel het hieronder met mij alsjeblieft, zo help je zowel mij als anderen die worstelen!

Deel onze blogs alsjeblieft!