U mag hier niet staan!

Toen ik ‘m eenmaal had, durfde ik hem eigenlijk niet te gebruiken. Want je wordt meteen bekeken, beoordeeld en krijgt commentaar. Ik heb het over de Europese invalidenparkeerkaart, blauw met een witte rolstoel erop. Bestemd voor mensen die niet ver kunnen lopen om welke reden dan ook.

De Europese invalidenparkeerkaart

Nooit gedacht dat ik ooit nog eens zo’n kaart zou bezitten. Aanvankelijk had ik niet eens een auto dus kwam het niet in me op om hem aan te vragen. Wel kende ik een jongeman die zo’n kaart had en altijd overal zijn auto parkeerde, zelfs op de stoep midden in de stad. In een stad als Amsterdam is dat een ongelooflijke luxe. Maar geen haar op mijn hoofd die eraan dacht om zelf zo’n kaart aan te vragen. Kom nou, dat is iets voor gehandicapten, toch zeker niet voor mij!

Europese gahedicaptenparkeerkaart

Jaren verstreken en ik kocht mijn eerste auto, verhuisde van stad naar platteland. Ineens was een auto geen lastig ding meer dat je toch nergens kwijt kon, maar een middel om ergens gemakkelijk te kunnen komen. Mijn ziekte werd soms erger en lopen ging dan moeilijker. Het stoorde me steeds meer dat ik eindeloos rondjes moest rijden voor een parkeerplek. (Ook op het platteland bestaan soms wonderwel parkeerproblemen in bebouwd gebied).

parkeerplaats beperking rolmodel

Overal parkeren

Ik besloot ‘gebruik te maken van mijn ziekte’, vroeg een invalidenkaart aan en kreeg er één. Met mijn nieuw verworven kaart achter mijn voorruit mocht ik opeens vrijwel overal parkeren, en bovendien vaak op de beste plekken! In sommige gemeenten zelfs gratis. Mijn schaamte verdween en ik ging de kaart steeds meer gebruiken. En ik ondervond dat je in elke stad en in het buitenland weer andere privileges hebt. Fijn om te merken dat je in sommige landen een streepje voor hebt als ‘gehandicapte’. Maar ik begon me ook een beetje te ergeren. Vooral aan de mensen die zich met mij gingen bemoeien. Een doorsnee gesprek ging ongeveer zo:

U mag daar niet staan hoor! U krijgt een hoge boete als u daar parkeert!”

-“Hoezo mag ik daar niet staan? Ik heb toch zo’n kaart?”

O sorry dat wist ik niet. Maarre….ik wil me nergens mee bemoeien hoor maar je kunt toch gewoon lopen?”

-“Ja dat klopt, ik kan lopen. Wat dacht u dan, dat ik kruipend uit mijn auto kom?”

Nee natuurlijk niet. Maar u bent helemaal niet gehandicapt en u hebt wel een invalidenkaart!”

-“Meneer/ mevrouw, u ziet aan de buitenkant niet wat ik aan de binnenkant mankeer!”

Ooooowwww nee dat is waar….”

Meestal letten mensen helemaal niet op elkaar. Behalve bij een invalidenparkeerplek. Dat snap ik wel, want het zijn altijd de mooiste parkeerplaatsen! Maar als iemand niet kreupel of kruipend uit de auto komt, geef dan niet gelijk commentaar. Want je kunt niet altijd aan de buitenkant zien wat mensen vanbinnen mankeren.

Maak jij ook wel eens mee dat mensen over jou oordelen zonder dat ze iets van je weten? Reageer dan hieronder, ik ben benieuwd naar jullie verhalen!

Deel onze blogs alsjeblieft!

Voordelen van rolstoelers

Een beperking is iets wat je ‘beperkt’, zoals je moeten voortbewegen met een logge rolstoel. Daarmee kan je veel minder gemakkelijk overal naartoe. Maar soms… heeft zo’n rolstoel toch zijn voordelen!

Opzij, opzij, opzij

Gentse Feesten: wat een volk! Zo’n drukte, er is echt geen doorkomen aan. Geduw en getrek en dan plots… toch een opening? Mensen die opzij springen, een gangpad dat vrijgemaakt wordt. Verbazend, wie krijgt dat voor elkaar?

Een rolstoelgebruiker natuurlijk! Wil ik hier ooit doorkomen, dan moet ik daar achteraan. Het is mooi om te zien dat ondanks drukte, geduw en getrek er toch ruimte gecreëerd kan worden voor iemand die letterlijk wat meer ruimte nodig heeft. Ik was echt blij verrast te zien dat mensen elkaar opzij schuiven met “maak plaats, opzij! Er wilt iemand voorbij!” In mijn eentje had ik er waarschijnlijk nog lang gestaan, maar achter een rolstoelgebruiker kom ik best ver. Heel ver zelfs…

Ver weg en dichtbij

Mijn zus vertelde dat ze is gaan kanovaren en kamperen in Zweden. Bleek dat ze daar heel goed georganiseerd zijn wat campings betreft. Overal blokhuthuisjes en wc’s in het midden van het bos! En zelfs een wc voor mensen in een rolstoel! Hoe zalig is dat? In een bos, langs de kant van het water, weg van de rest van de wereld: een wc voor rolstoelers. Hier in Antwerpen daarentegen, in een café in het midden van de stad: niks. Soms zit het toch gek ineen!

Waar ik 100% zeker van ben: af en toe zet ik me met plezier achter een rolstoeler, want met een duwtje in de rug ben ik er zeker van dat die persoon meer zal kunnen bereiken, verder vooruit zal komen, dan ik met mijn twee stappende benen.

Wat heb jij al kunnen bereiken, waar zou je daarvoor nooit zijn gekomen? Welke wegen zijn er voor jou al open gegaan omdat je er met een rolstoel doorheen kwam? 

Deel onze blogs alsjeblieft!