Zelfstandig wonen met een beperking

Ik woon sinds februari zes jaar alleen, in een zelfstandig wonen-systeem. Vandaag deel ik mijn ervaringen en vertel ik over dit systeem dat is uitgevonden om mensen met een beperking alleen te laten wonen.

De afgelopen jaren stelde ik mezelf de vraag of ik het leven kon leiden waar ik van droomde? Of werd ik net nog meer beperkt in mijn kunnen en zijn? Dit zijn de vragen waar ik nu het antwoord op weet. In mijn vorige blog kon je al lezen over de prijs van onafhankelijkheid. Hier kan je mijn ervaringen en bevindingen lezen over zelfstandig wonen met een beperking. Hopelijk helpen mijn ervaringen jou verder op weg!

De allereerste

Als student en eerste gebruiker van het gloednieuwe project had ik de luxe dat de assistenten direct de tijd voor me konden nemen wanneer ik hulp nodig had. Met gemak kon ik om kwart over zes opstaan om de schoolbus om zeven uur te halen. Als ik om drie uur in de namiddag terug thuiskwam, kon ik direct opbellen om een douche nemen na de vermoeiende bus –en treinritten.

Nu is dat wel anders: met elf gebruikers die verspreid wonen op 500 meter van de centrale, is de dienst volzet. Het is dus niet zo dat we samenwonen met de anderen, de gebruikers hebben elk hun eigen woning waar ze vrij zijn om te doen wat ze willen binnen de regels van het systeem. Zo weten we niet welke hulpverlener er wanneer moet werken en bovendien mogen zij bepaalde taken niet op zich nemen. Strijken, poetsen, dieren verzorgen en koken mogen ze bijvoorbeeld niet doen omdat het hoger kader vindt dat je daar andere diensten voor kan raadplegen. Knap lastig zo blijkt in de praktijk, want momenteel heb ik bovenop de gratis assistentie die het project biedt, iemand voor drieëntwintig uur in dienst met dienstencheques. Zij werkt zelfstandig en ik kan ondertussen vrijwilligerswerk gaan doen of een cursus volgen met hulp van mijn vrijwilligers.

Beperkt door mijn actieve levensstijl

Dit mag niet bij andere reguliere diensten zoals onder andere de dienst Familiezorg. Er moet steeds een gezinslid thuis zijn. De bestaande reguliere dienst paste echt niet bij mijn levensstijl. Ik snakte naar een actief leven en wou maar één ding: hulp krijgen, ook buitenshuis. Assistentie heb ik nodig tijdens de uitoefening van mijn hobby’s: ik ga graag iets drinken, een filmpje zien en ik hou van bezoekjes aan vrienden en familie en van lange wandelingen en niet te vergeten: ik sport graag. Ik heb daarbovenop ook nog hulp nodig bij mijn vrijwilligerswerk dat ik doe bij Hachiko vzw en Onafhankelijk Leven vzw, en de Kortrijkse adviesraad. Om die hulp te krijgen, moet ik deze dienst verlaten. Want zelfstandig wonen kan je niet combineren met een persoonlijk assistentiebudget. Ongelofelijk jammer!

Wachten, wachten, wachten

Waar ik doorheen de jaren een gloeiende hekel aan heb gekregen, zijn de vaak verschrikkelijk lange wachttijden. Het wachten kan tot anderhalf uur duren. Dat komt doordat de dienst in Menen waar ik woon één van de drukst bezette is. Hier wonen veel mensen met een zware zorgvraag. Je kan wel plannen en hopen dat je geen hulp nodig hebt in de piekmomenten maar dat is niet altijd even evident. Zeker niet als je een sociaal iemand bent zoals ik.

In dit project is het ook zo dat de assistent duidelijke richtlijnen moet krijgen. Zo is het bijvoorbeeld nodig om alle deeltaken te benoemen. Je zegt niet: “Ik wil dat je me helpt met het ochtendtoilet.” Maar: “ik wil dat je me helpt met verzorgen. Je doet het op die bepaalde manier, je kan het materiaal dat je nodig hebt op die plaats vinden en ik wil dat je daarna de badkamer – op de door jou gekozen manier – netjes achterlaat en daarna wil ik ook nog dat je het bed – volgens de richtlijnen dat je de assistent geeft – opmaakt.” Dat biedt als voordeel dat je je eigen hulpvraag volledig stelt en dat je goed stilstaat bij je eigen noden. Wat vaak confronterend is.

Professionalisme

Een bijkomend voordeel is ook dat je al veel mensenkennis opdoet. Ik ben dankbaar dat ik hier heb mogen leren om professioneel om te gaan met assistenten. Dat zal me goed van pas komen als ik ooit assistenten mag aanwerven wanneer ik een budget zou krijgen of wanneer het PVF-decreet ingevoerd wordt. Ik weet nu ook goed welk type assistent bij me past en ik ga de opgedane kennis nog lang onthouden om in de praktijk om te zetten.

Een nadeel is dat je weinig te zeggen hebt over een assistent als het bijvoorbeeld niet klikt of wanneer je ziet dat die persoon het eigenlijke werk niet echt in de vingers heeft en er problemen komen die niet opgelost geraken. Als gebruiker heb je niet het recht om een assistent te kiezen. Je moet het doen met de personen die op het moment van dienst zijn. Je hebt niet het recht om hem of haar de toegang tot je huis te ontzeggen wanneer je hebt opgeroepen. Dat vind ik persoonlijk vaak frustrerend. Maar er staat dan wel weer tegenover dat de coördinator bemiddelt en dat er tijd voor je gemaakt wordt: de assistent mag anderhalf uur bij een gebruiker zijn en doet alle werk op tempo van de gebruiker. Dat is handig wanneer je bijvoorbeeld opgetut naar een feestje moet. Als je dan een hulpverlener treft die modebewust is en kappersopleiding genoten heeft dan heb je geluk!

Ik heb nu instant zin om een feestje te organiseren. Maar mag ik vragen: hoe woon jij? Heb jij genoeg vrijheid in je huis? Kan je zelfstandig zijn op de manier die je wenst? Ondervind je moeilijkheden? Laat het me weten in de comments hieronder!

Deel onze blogs alsjeblieft!

7 thoughts on “Zelfstandig wonen met een beperking

  1. […] een assistentiewoning. Wat was ik hem dankbaar! Dankzij zijn hulp kon ik er heel snel intrekken en v... rolmodel.be/prijs-van-onafhankelijkheid

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.